Emma

'Maar ik kan ze toch niet gewoon.. Ik kan ze jou toch geen pijn laten doen!' Sirius zijn gezicht leek zo verwarrend nou ja naast dat hij knap was stond zijn uitdrukking zowel boos als wat was het verdrietig? Teleurgesteld in alle andere meisjes die het niet accepteerde als hij eens een serieuze relatie had? Want we hadden een serieuze relatie! Wij! Sirius en Emma! 'Ze doen me niet echt pijn.' maakte ik er maar van om Sirius wat gerust te stellen. Helaas trapte hij er niet in. 'Dat is niet waar. Anders deed je toch niet zo? Waarom ga je bij ons weg dan?!' 'Okay okay maar het valt heus wel mee.' 'Het valt helemaal niet mee! Je negeert me!' 'Ik negeer je helemaal niet! Ik praat toch tegen je!' 'Ja en hoe! Je schreeuwt tegen me.' 'Oh en wat doe jij dan!' Uiteindelijk keken we elkaar verbaast aan. Ruzie maken om wat mensen mij aandeden. Hoe romantisch. Niet dus. 'Ik wil niet dat ze je iets doen.' Verbrak Sirius de stilte toen we even op adem leken te komen van ons geschreeuw. 'Ik wil iets doen zodat ze je met rust laten.' Okay dit klonk allemaal zo schattig en lief dat mijn hart echt sprongetjes maakte van blijdschap. Wat kon mij al die jaloerse meiden schelen. Zolang ik Sirius had, had ik toch al gewonnen? Tenminste Sirius was mijn prijs. 'Dat snap ik maar ik sla me er wel doorheen en ik zal je niet meer negeren.' Zal ik het gewoon toegeven? 'Ik was gewoon bang dat ze jou ook iets zouden doen.' Sirius keek me verbaast aan. Hij glimlachte toen zo lief en sexy en sloeg zijn armen om me heen en trok me tegen zich aan. 'Daar hoef je, je ook geen zorgen over te maken.' Daar zo staan met Sirius die me stevig vast hield stelde me gerust. Alsof ik inderdaad alles aan kon. Toen we daar een poosje zo hadden gestaand vroeg Sirius me of ik mee terug ging naar de toren van Gryffindor. Na lang getreuzel leek me dat toch wel een goed idee. Ik pakte mijn spullen van de grond en hand in hand liepen we naar binnen. Dit was voor het eerst dat we hand in hand liepen en eigenlijk maakte me dat heel vrolijk en ik voelde gewoon de vlinders in mijn buik. Het kon me niet schelen of Hestia het zag of Marlene want ze moesten zich niet zo kinderachtig gedragen. Eenmaal boven keek Evanlyn verbaast op alsof ze me nog nooit van haar leven gezien had of dat dit een deja vu moment was. 'Hey!' 'Hai.' Ik was echt verlegen en dan stond ik ook nog opvallend hand in hand met Sirius. Wat zou Lily er van vinden. 'Er is een brief voor je binnen gekomen.' Het was een brief van mijn ouders. Ik keek even naar Sirius. Liet zijn hand los om dat ding te pakken dat Lily omhoog hield.
Dear Emma,

Although it would be pleasant if you come over this holiday, your father and I decided that's it's better for Mark that you stay there. Hogwarts got good turkey too probably and Mark don't want you to be around when he is inviting his girlfriend to come over. Your father agreed and so do I. You got your weird friends there right?

You don't have to bother write us anything. We will hear from you when you get back at the end of the year. It would be quiet nice if you can stay over this summer holiday with your dear friend Livy? What was her name again? Since we want to go to France and Mark don't want to come along if you are coming. We also thought that you would like it to spend the whole summer with friends.

Good luck on your exams and Merry Christmas already.

Sincerely,

Your Mother.

Wat was dit? Het maakte me gewoon aan het huilen om dit zo te lezen. Wat was mijn moeder ook lekker tactisch. 'Is er iets?' Ik gaf Lily de brief. 'Ik denk dat ik hier alleen kerstmis vier.'

Sirius

Ik klom door het portretgat, op naar buiten. Naar Emma. Ik was een beetje zenuwachtig. Misschien zelfs een beetje bang. Ze had de laatste tijd zo raar tegen me gedaan.. Zo afstotend. Ik wilde zo graag met haar praten, maar het leek alsof ze me ontweek. En ik had geen flauw idee wat er mis was. Ik liep snel de trappen af en negeerde de nieuwsgierige blikken van mensen. Het duurde niet lang voordat ik de voordeuren had opengeslagen en de november zon op mijn gezicht scheen. Ik knipperde even met mijn ogen. De zon was verbazend fel. Ik stapte het gras op en liep gericht op het verboden bos af. Deed ik wel het goede? Wilde ze niet gewoon alleen zijn? Dat zou toch kunnen? Dat er verder niks aan de hand was, en dat ze alleen maar alleen wilde zijn? Ik zuchtte even toen ik iemand bij een boom zag zitten. Ik geloofde er niks van. Emma gedroeg zich echt raar. Ik maakte me zorgen om haar, en ik wilde weten wat er aan de hand was. Dat was toch niet zo vreemd? Ik liep recht op de boom af. Ik slikte eventjes. Ik was bang voor wat er ging komen, al had ik geen idee waarvoor ik nou bang was. Ik zag hoe ze in haar ogen wreef. 'Emma?' zei ik aarzelend, ik wilde haar niet laten schrikken. Toch keek ze geschrokken op. En ik schrok weer van de tranen die er in haar ogen zaten. Wat was er toch de hele tijd aan de hand? 'S-Sirius..' zei ze met een instabiele stem. Ik liet me door mijn benen zakken, zodat ik nu ook op de grond zat. Tegenover haar. Ik zag dat ze probeerde op te staan, maar ik pakte haar bij haar pols. 'Emma, wat is er aan de hand?' zei ik voorzichtig. Ze draaide haar hoofd weg. 'Niks. Er is niks. Ik wil naar binnen.' zei ze. Ik schudde mijn hoofd even en keek haar machteloos aan. 'Emma, ik maak me zorgen om je. Wat is er toch met je? Je doet zo..' Ik kon niet goed omschrijven hoe ze dan deed. 'Maar je hoeft je geen zorgen te maken! Dat moet je zelfs niet doen! Ik ehm.. Het gaat allemaal goed met me. Echt waar.' zei ze, maar haar stem klonk zwakjes. 'Emma. Je houdt mij niet voor de gek. Je zit hier tegen een boom, dichtbij het verboden bos, terwijl je vriendinnen in de leerlingenkamer zitten. En je huilde toen ik hier aankwam. Er is wel degelijk iets mis. Vertel het me alsjeblieft.' zei ik, maar ze schudde haar hoofd. Opeens kwam er een verschrikkelijke gedachte mijn hoofd binnen rollen. Eentje die al een tijdje in mijn achterhoofd had gezeten, maar die ik geen kans had gegeven om over na te denken. 'Emma..' Ik slikte eventjes. 'Emma.. Als je niet.. Als je niet verder wilt met.. Nou ja.. Met ons.. Dan ehm.. Dan moet je dat gewoon zeggen.' zei ik zachtjes. Ze keek me geschrokken aan. 'Nee! Nee nee nee! Nee dat wil ik niet!' zei ze en ik haalde opgelucht adem. 'Maar wat is er dan? Als dat het niet is.. Waarom ontwijk je me dan?' zei ik en ik beet op mijn lip. Emma keek naar de grond, maar ze had haar mond wel open, alsof ze van plan was iets te zeggen. 'Ze.. Ik ehm.. Ik heb het idee dat niet iedereen het ermee eens is dat wij iets met elkaar hebben..' mompelde ze. Ik trok even een wenkbrauw op. Ze ging verder. 'Er gebeuren de laatste tijd dingen.. Ik word van trappen geduwd en een paar dagen geleden scheurde mijn tas kapot. En dan is er ook nog dat akkefietje met het zwelsap en.. Nou ja.. Nog wel meer dingen.. En ik heb niet het gevoel dat het allemaal ongelukjes zijn.. Ik denk dat er mensen zijn die.. Nou ja.. Die het niet erg zouden vinden als er iets met me gebeurde.' zei ze. Toen ze klaar was keek ze me aan. Ik dacht in rap tempo na. Ik had er niet echt bij na gedacht, maar ze had wel gelijk. Er gebeurden de laatste tijd rare dingen met Emma.. Alsof ze constant ongeluk had. Ik werd opeens kwaad. Hoe durfden anderen het geluk dat ik had met Emma te verpesten! Wat waren dit voor slappe geintjes. Ik sprong overeind. 'Sirius, nee! Niet doen!' zei Emma smekend. Ze was zelf ook opgestaan. 'Maar ik kan ze toch niet gewoon.. Ik kan ze jou toch geen pijn laten doen!' zei ik in de war. Ik wist niet precies wat ik nou moest doen.

James

Ik had de afgelopen dagen gewoon weer gedaan alsof er niets aan de hand was. Immers was het niet anders dan normaal behalve dat ik het had opgegeven maar dat wist Evans niet en ik wist ook niet of ze al wist dat ik Snape gewoon had geslagen. Dat hij die wonden niet had van zijn Slytherin vriendjes maar van mij. Maakte me ook niet uit. Ze gaf toch niet om mij. Misschien dat ik een flinke vakantie nodig had en dan me weer vol op Lily kon storten. Zodat ik haar hart eindelijk eens kon veroveren maar nu even niet. Ik kon echt niet wachten tot Kerstmis. Sirius zou er zijn en na kerst zelf zou Remus komen. Wat was er beter dan een stel jongens samen. Dan zou Sirius weer volop Sirius zijn want nu was hij een beetje anders. kwam vast omdat hij Emma steeds wilde laten zien hoe serieus hij was over hun relatie. En dat vond ik niet erg als ik zelf niet broken hearted was. Maar ja ik kon hier niet egoïstisch over gaan doen tegen mijn beste vriend. Hij had dit verdiend als hij echt verliefd was op Emma. Hoewel ik me nog af vroeg hoelang ze dit zouden volhouden. Ze waren zo anders. Ik keek naar wat Remus aan het doen was terwijl ik met mijn huiswerk bezig moest zijn. Omdat ik een enorme berg huiswerk had moest ik eigenlijk opschieten want morgen avond had ik weer zwerkbaltraining en dan kon ik het ook niet maken. Maar ik kon niet stoppen met kijken naar Remus. Zijn gezicht was zo lachwekkend. Ik kon me niet inhouden en moest lachen. Zonder dat ik het goed en wel door had ontmoette ik Lily haar groene ogen. Ik lachte nog steeds kon gewoon niet stoppen. Vlug ging ik met mijn hand door mijn al zo warrige haar. Wat zou ik doen. Gewoon alsof ze lucht was? Ze wendde zelf al haar blik aan. Maakt niet uit Prongs. Dit is heel normaal en alleen maar goed. Ik keek ook weer naar mijn huiswerk en ging er maar verder mee. Ik wendde me op de Marauders map. Dat ding lag naast me en was zo afleidend. Ik ging kijken waar Sirius was en of hij bij Emma was. Ik was heus geen stalker. Alleen wat bezorgd en nieuwsgierig. Waarom ontliep ze hem?

Lily

Ik keek de hele tijd geamuseerd naar Evanlyn vanachter mijn perkament. Ik had zin om met mijn ouders te gaan skiën in de kerstvakantie. Het was lang geleden dat we echt op vakantie waren geweest. 'Lily, heb je nog koekjes?' vroeg Evanlyn opeens, toen ze het lolly stokje op de grond gooide. Ik schoof de koektrommel die naast me lag naar haar toe en richtte me weer op mijn perkament. Ik vroeg me af hoe het zou gaan met Petunia.. Het was in de zomervakantie nog wel eens een stroef contact geweest. Evanlyn zei een paar dingen en ik mompelde iets. Ik hoorde niet wat ze zei. Ik keek naar mijn brief en fronste mijn wenkbrauwen terwijl ik de spellingsfouten die ik had gemaakt door mijn snelle schrijven eruit haalde. Ik vouwde mijn brief op, op het moment dat Evanlyn overeind ging zitten. 'Wow. Er zijn drie van je, Lil.' zei ze met een rare giechel en ik keek haar met een opgetrokken wenkbrauw en een glimlach aan. Eve was echt gestoord. Je kon je zo ontzettend zorgeloos voelen als je bij haar in de buurt was, omdat de sfeer altijd luchtig werd. 'Zeg. Hoever ben je met je huiswerk?' zei ik met een strenge ondertoon in mijn stem. Evanlyn's wenkbrauwen gingen onschuldig omhoog, en ik wist al hoe laat het was. 'Ik ehm.. Best wel ver. Ik maak het vanavond wel af.' zei ze, terwijl ze naar haar Zwerkbal tijdschrift graaide dat nog op de grond lag. Ik trok het tijdschrift snel naar me toe, zodat ze er niet bij kon. 'Maar Lily. Lily.. Ik zal het echt wel doen! Echt! Maar.. Maar.. Ik wil niet.' zei Evanlyn met een pruillipje. Ik rolde even met mijn ogen en gooide toen het tijdschrift weer naar haar toe. 'Ach. Je moet het ook zelf weten.' zei ik en ik haalde mijn schouders even op. Op dat moment kwam Remus aanlopen. Hij had iets vast, en ik kon niet goed zien wat het was. 'Eve? Ik had nog iets van je.' zei hij. Evanlyn keek hem een beetje verbaasd aan. 'Oh ja? Ik kan me niet herinneren dat ik je iets uitgeleend heb.' zei ze met haar hoofd ene beetje schuin. Ik keek geamuseerd toe. 'Oh, dat niet- Tijdens het bal ben je, je muiltje verloren.' zei Remus en opeens herkende ik het ding dat hij in zijn handen had. Het was Evanlyn's schoen, die ze al een twee weken kwijt was. 'Oh ja!' zei ze en ik zag haar gezicht opklaren. Ze sprong op. 'Ja ik had het maar meegenomen maar ik vergat het steeds aan je te geven.' zei Remus, maar voor hij goed en wel was uitgesproken had Evanlyn haar armen al om zijn hals geslagen en knuffelde ze hem. Ik trok een wenkbrauw op en ik kon mezelf niet tegenhouden. Ik schoot in de lach bij het zien van Remus' gezicht. 'Oh dankje!' piepte Evanlyn. Haar stem werd gesmoord doordat ze haar gezicht tegen Remus' schouder aandrukte. 'Ge-Geen probleem.' stamelde Remus. Ik lag dubbel van het lachen. Remus' gezicht was onbetaalbaar. Ik kon het hem niet echt kwalijk nemen. Ik denk dat veel mensen zo hadden gereageerd als iemand ze opeens random had geknuffeld. Ik hoorde nog iemand lachen vanaf de andere kant van de leerlingenkamer. Ik keek ernaartoe en zag Potter. Ik slikte eventjes. Ik zag hoe hij zijn hand door zijn haar haalde en hoe hij lachte. Zo vrolijk. Zo.. Ik wendde mijn blik meteen af. Ik was gestopt met lachen. Waar was ik eigenlijk mee bezig?!

Remus

'Hoe zei je dat nou?' James keek op van zijn perkament en boek. 'Ik zei dat je beter het andersom kunt doen. Je kunt beter eerst de salamander eieren toevoegen dan de boomslang huid.' James keek naar zijn perkament. 'Oh bedankt Moony.' Hij was alweer wat meer terug op aarde dan een week geleden maar dan nog. We waren huiswerk aan het maken omdat James het nogal had op laten stapelen door zwerkbaltraining en technieken die hij aan het uitdenken was en het spieken bij de andere teams. 'Ik ga even opzoek naar Emma.' 'Wacht wacht!' James schoof zijn perkament aan de kant. 'Dit is een klus voor de Marauders map!' Ik knikte. We hadden het nu zeker geperfectioneerd. Je kon namelijk zien waar mensen liepen. 'Ik zweer plechtig dat ik snode plannen heb.' fluisterde James en hij tikte op de map. We bogen er met zijn drieën overheen om beter te kijken en zodat niemand het kon zien. We opende het steeds anders om het balkje met Emma Granger te zien. 'Hier.' Ik wees naar de rand van het verboden bos waar een stip zat met haar naam. 'Okay. Zie jullie later.' We keken Sirius na. 'Mischief Managed.' zei ik snel voor iemand naar ons toe zou lopen. 'Volgens mij is hij bang.' Ik keek op naar James. 'Hoe bedoel je?' 'Nou ik weet misschien ligt het wel aan mij maar ze lijkt hem wel te ontlopen.' Ze? Ze? Bedoelde hij Emma? 'Ik denk dat er gewoon een misverstand is.' Ik wendde me weer tot mijn huiswerk. 'Wow wat is het leeg hier.' 'James schiet nou eens op met dat huiswerk. Anders moet je straks in de kerstvakantie alles doen!' 'Ja nou jullie leiden me allemaal te veel af. Sirius zijn gezeur. Zwerkbal. Jou harige probleempje deze week.' Ik keek hem even pissig aan. 'Toverdranken nu!' James had door dat hij te ver ging. Hij zei niks meer en ging vlug aan de slag verder met zijn toverdranken huiswerk. Ik keek de leerlingenkamer rond. We waren echt met weinig. Ik zag Lily en Evanlyn nog zitten. Evanlyn! Dat deed me er aan denken dat ik nog steeds haar schoen had en die niet had terug gegeven. Ik stond op. 'Door gaan.' zei ik tegen James toen ie naar me op keek. Ik liep naar onze slaapzaal en ging haar schoen halen en liep naar haar toe uiteindelijk. 'Eve?' Ze keek me aan. 'Ik had nog iets van je.' Ze fronste haar voorhoofd. 'Oh ja? Kan me niet herinneren dat ik wat uitgeleend heb.' 'Oh dat niet-' Ja hoe ging ik dit uitleggen. 'Tijdens het bal ben je, je muiltje verloren.' 'Oh ja!' Evanlyn sprong op. 'Ja ik had het maar meegenomen maar ik vergat het steeds aan je te geven.' Ik liet bijna die schoen vallen toen Evanlyn me plotseling omhelsde. 'Oh dankje!' 'Ge-Geen probleem.'

Evanlyn

Ik lag omgekeerd op een stoel, met mijn voeten over de rugleuning en mijn hoofd dicht bij de grond. De leerlingenkamer was bijna leeg, omdat het buiten nog best mooi weer was voor deze tijd van het jaar. Maar ik zag er wel. Ik was aan het lezen in mijn Zwerkbal tijdschriften en at ondertussen een lolly. En ik zag dus omgekeerd op mijn stoel. Lily zat op de grond met haar rug naar de haard. Ze beet op de punt van haar veer. Ze was een brief aan het schrijven naar haar ouders. 'Weetje. Je gezicht is nogal rood.' zei Lily, met de punt van de veer nog steeds in haar mond. 'Hmhm. Weet ik.' zei ik, al was dat nogal moeilijk met een lolly in mijn mond. De zwaartekracht was het er kennelijk niet helemaal mee eens. Met een beetje moeite kreeg ik het voor elkaar om de lolly toch in mijn mond te houden. 'Komt omdat ik op de kop hang.' voegde ik er nog snel aan toe, maar dit vond de lolly niet leuk. Ik liet snel mijn tijdschrift los om hem nog op te vangen, en dat lukte net. Ik glimlachte een beetje schaapachtig. 'Ghihi.' zei ik. Ik was in een gekke bui vandaag. Ik huppelde de hele tijd door de school heen en had al verschillende keren tegen willekeurige mensen 'Koekjes' gezegd, zonder reden. Het was een van de buien waar ik echt ontzettend gelukkig was en het me niet uitmaakte wat anderen van me dachten. Eigenlijk wilde ik juist graag dat ze dachten dat ik raar was, omdat ik dat best grappig vond. En nu zat ik dus op een beetje een ongewone manier op een stoel Zwerkbal magazines te lezen. Ik hield van dagen als dit. Lily was weer bezig met het schrijven van haar brief, die bijna een hele rol perkament vol was. De brief die ze net had gekregen ging erover dat ze in de kerstvakantie op skivakantie wilden gaan, en daar reageerde ze nu een beetje uitgebreid op. Emma was na de lessen meteen verdwenen, en we hadden geen idee waar ze naartoe was gegaan. Dat deed ze tegenwoordig wel vaker, en we waren op een gegeven moment opgehouden met haar te zoeken. Ze kwam 's avonds wel altijd weer veilig terug.. Toch was het allemaal best raar. 'Lily. Heb je nog koekjes?' vroeg ik toen mijn lolly op was. Lily schoof een trommel naar me toe, terwijl ze naar haar perkament keek. Ik maakte de trommel zo goed als maar kon open vanaf mijn positie en ik pakte een gemberslak. 'Ik hou van eten.' zei ik met mijn mond vol. 'Hmhm.' zei Lily terwijl ze een paar spellingsverbeteringen maakte in haar brief. 'Eten zorgt ervoor dat je je goed voelt enzo. En het is er altijd. Eigenlijk is eten een goede vriend.' zei ik filosofisch vanuit mijn stoel. 'Hmmhm.' zei Lily met gefronste wenkbrauwen. Mijn hoofd begon nu onprettig aan te voelen, door al het bloed wat erheen was gestroomd. Ik ging overeind zitten en voelde opeens heel duizelig. 'Wow. Er zijn drie van je, Lil.' zei ik giechelend. Ik leek wel dronken. Maar ik was echt heel erg nuchter. Ik hield van de momenten waar ik dronken leek maar dat niet was. Ik grijnsde even en keek toen de leerlingenkamer door. Er zat bijna niemand meer.

Emma

Uiteindelijk had ik die avond Lily verteld van Sirius en mij. Ik wist nou niet echt precies wat ze er van dacht. Ze leek er liever niet over te willen praten en ze zei er verder ook niet zo veel over. Dat deed me stiekem wel een klein beetje pijn aangezien Lily wel mijn beste vriendin was. Het was niet dat we ontzettend klef waren of zo. Ik had ook nog wel tijd voor Lily en Evanlyn en huiswerk natuurlijk niet te vergeten. Na een week hadden we nog steeds wat me toen heel gelukkig maakte. 'Waar denk je aan?' Evanlyn keek me over haar toast aan. Ik keek op naar haar. 'Oh euh..' Evanlyn trok haar wenkbrauw op. 'Oh sorry voor het onderbreken van je romantische gedachten.' 'Nee dat was het niet ik zat te denken dat Sirius over drie dagen jarig is en ik nog steeds geen cadeau heb.' Lily keek meteen weg toen het onderwerp Sirius aanbrak want ook zij had naar me gekeken. 'Jij bent het cadeau toch? Dat jullie nog hebben.' Ik lachte een holle lach want ik vond het niet eens echt grappig. 'Laten we nou maar gaan naar toverdranken.' onderbrak Lily ons. Ik stond op en ontving een paar boze blikken. En deze keer niet van Slytherins zoals ik gewend was maar ook van Hufflepuffs, Ravenclaws en mede Gryffindors. Opeens kreeg ik het gevoel dat gisteren opeens geen ongeluk meer was. Ik werd gisteren nogal hard geduwd door iemand die langs liep waardoor ik bijna van de trap viel. Als Sirius daar niet was geweest om me terug te trekken scheelde het niet veel. Uiteindelijk ging ik vlug achter Lily en Evanlyn aan. Ik liep naar de kerkers en opeens hoorde ik een hard scheurend geluid en met een hoop kabaal scheurde mijn eigen tas en vielen mijn boeken, essays, veren en inktpotjes op de grond. De inktpotjes vielen kapot en de inkt spetterde over me heen over mijn boeken en essays. Ik bleef er even versuft naar kijken. Lily en Evanlyn keken om en haastten zich naar me toe. 'Ben je okay?' vroeg Lily. Ik keek op. Ik zag dat ik het inktflesje verkeerd had opgepakt en een snee had gemaakt zonder het te merken. 'Oh euh..' Ik moest stoppen met dingen verdenken. Maar hoe kon mijn tas nou gescheurd zijn. Ik had dit jaar een nieuwe gekocht en die andere had het ook vijf jaar vol gehouden en dat terwijl ik in mijn derde jaar veel meer lessen had gevolgd dan elk ander kind op school en mijn tas had al die boeken gehouden. Waarom had ik het gevoel dat iemand mijn tas met opzet had kapot gemaakt. 'Emma?' Ik hoorde Sirius zijn stem en pakte vlug mijn spullen bij elkaar. 'Reparo!' mompelde ik snel op mijn tas en ik stopte alles er in en zelfs de gebroken inkt potjes. Ik stak mijn vinger in mijn mond. Lily en Evanlyn keken me verbaast aan. Ik liep snel door naar het lokaal alsof ik Sirius niet had gehoord en ging al zitten. Slakhoorn vertelde het gebruikelijke wat we gingen doen en hij kwam later bij ons dat hij binnen kort een Slakkers feestje wou geven. Deze zondag. Dat was dan de vijftiende. Ik had niks voor zover ik wist dus ik glimlachte en knikte dat ik zou komen maar Slakhoorn zou ons nog een uitnodiging geven. Uiteindelijk toen ik mijn toverdrank af had wat ruim op tijd was probeerde ik mijn inktpotjes te repareren. De inkt verscheen weer in de potjes en de druppels verdwenen van mijn essays en boeken. Sommige waren stuk gevallen en die repareerde ik ook. Iemand liep langs mij om iets aan Slakhoorn te vragen toen ik opeens geduwd werd door Lily en geschrokken en boos om keek maar mijn ketel was om gevallen en anders was de zwelsap over mij heen gevallen. Slakhoorn kwam meteen naar ons toe gehaast en ruimde de boel op voor het meer schade aan kon richten dan het vergroten van de bank waar we op zaten. 'Sorry.' Ik keek naar Marlene McKinnon. Ik keek haar geschrokken aan. Om de een of andere reden dacht ik weer dat het geen ongeluk was. Ik wist dat ze al een paar jaar verliefd was op Sirius maar waar was ik met mijn gedachten. Ze wierp me een vuile blik aan maar waarom wist ik niet tot ik iemand zijn hand voelde op mijn schouder. 'Ben je okay?' Ik keek geschrokken om naar Sirius en duwde zijn hand van mijn schouder. 'euh ja. Ja alles is okay.' Het enige nadeel was dat ik geen flacon had ingeleverd. 'Granger je bank zwol op dus ik geef je als nog wel een goed cijfer.' Ja nou daar had ik dan eigenlijk niet veel aan. Zo ging het de hele dag. Kleine ongelukjes. En de volgende dag ook en die dag daarna. Ik had deze dagen zoveel mogelijk geprobeerd uit Sirius zijn buurt te blijven. Wat als die jaloerse meiden hem wat gingen doen. Ik was uit iedereen zijn buurt gegaan. En dan moest ik morgen ook nog zijn verjaardag vieren. Wat als ze hem wat gingen doen. Ik zat achter een boom aan het rand van het verboden bos over mijn huiswerk en opeens merkte ik de druppen op mijn perkament. Ik huilde. Ik was gewoon zo bang dat ze mijn vriendinnen en Sirius wat zouden doen. Ik wist het zeker dat het niet ongelukjes waren. Maar ik kon toch moeilijk schuldigen aanwijzen als ik niet wist wie het waren. Hoewel ik Hestia zeker kon aanwijzen. Ze had me deze afgelopen drie dagen wel drie keer per dag bijna van de trap laten vallen door me perongeluk zoals ze dan zei te duwen. Ik had deze afgelopen dagen drie keer zo hard op gelet op wat ik allemaal deed maar ook wat andere meiden om me heen deden. Ik tikte met mijn toverstaf mijn perkament droog van mijn tranen en veegde ze weg. 'Emma?' Ik schrok want ik had me expres verstopt en keek naar Sirius met waarschijnlijk nog steeds mijn betraande ogen wat hem leek af te schrikken. Wat was ik vreselijk geweest. Misschien dacht hij nu dat ik het wou uitmaken. Maar dat wou ik helemaal niet.

Sirius

Ik keek expres zo onschuldig mogelijk op naar Remus. Ik had mijn mond vol met bacon, en Emma's hand nog steeds vast. Ik genoot even heel erg veel van dit moment. Ik zag hoe Evanlyn ook nieuwsgierig naar ons keek vanaf de andere kant van de tafel. 'Wat zou ik je moeten vertellen, Moony?' zei ik onschuldig toen ik mijn bacon had doorgeslikt. Hij keek me achterdochtig aan en ik hoorde Emma giechelen. Het gaf me een warm gevoel van binnen. 'Emma.. Jullie.. Gister.. Echt?' zei ze met een verbijsterd gezicht. Ik zag hoe haar blik even naar onze handen schoot. Haar gezicht ging van verbijsterd ontzettend snel naar enthousiast. Zo snel dat het bijna eng was. 'ECHT?! OH DAT IS ZO SCHATTIG!' gilde ze opeens door de Grote Zaal. 'Ssst!' zei Emma opeens heel snel en Evanlyn hield snel haar mond. Alle mensen keken nu naar ons. Ik kon het niet helpen, maar ik grijnsde enorm. 'Schaam je je voor me, Emma?' zei ik onschuldig. 'Nee.. Nee natuurlijk niet.. Maar..' zei Emma. Ze stamelde nogal. 'Dus.. Jullie twee zijn.. Samen?' zei Remus, met een opgetrokken wenkbrauw. Ik glimlachte eventjes naar hem. 'Yep. Helemaal.' zei ik en ik kneep even in Emma's hand en ik zag vanuit mijn ooghoek dat haar gezicht licht rood werd. Ik kon het niet helpen, maar ik vond het ontzettend vermakelijk. Remus zei niks, maar ik kon uit zijn gezichtsuitdrukking opmaken dat hij het allemaal nogal raar vond. Ik had hem ook nooit iets verteld, maar ik vond ook niet dat ik er verder op in moest gaan nu we zo met z'n allen aan tafel zaten. 'Oh wat leeeeeeeuk!' zei Evanlyn nu heel zachtjes. Emma zag er een beetje verlegen uit, en dat maakte haar onmenselijk schattig. Ik liet nu haar hand los en ze keek me even aan. En glimlachte. Het voelde alsof mijn hele binnenste smolt en borrelde. Ik richtte mijn blik snel weer op mijn bord en begon er broodjes op te gooien. Ik moest iets eten. In mijn hoofd herhaalde de glimlach van Emma zich telkens weer. Telkens weer dezelfde oogverblindende lach. Ik werd er zo gelukkig van. En toen zag ik opeens iemand aan komen lopen, naar onze plek. 'Prongs? Hé. Prongs!' riep ik, en ik zwaaide even. Hij had een flauwe glimlach op zijn gezicht, en dat zag er al een stuk beter uit dan gisteravond. Hij ging naast me zitten. 'Ik vraag me af waar Lily is..' zei Evanlyn plotseling met een ernstig gezicht, maar leek zich daarna te beseffen dat het waarschijnlijk niet slim was om over Lily te beginnen waar James bij was. 'Ze is buiten. Lopen.' zei James, tot mijn verbazing, terwijl hij nogal luchtig een broodje pakte. Iedereen staarde hem verbijsterd uit. 'Oh.. Ehm.. Oh.. Nou eh.. Dan denk ik dat ik haar maar even een broodje ga brengen.' zei Evanlyn, een beetje van haar stuk gebracht. 'Ik ehm.. Zie jullie straks wel weer.' zei ze, en ze stond op. Ze pakte een paar broodjes en liep de grote zaal uit.

Remus

Uiteindelijk nadat ik wat had uitgeslapen had ik me aangekleed in mijn gewone kleding en niet veel later werd Sirius ook wakker en gingen we in stilte samen naar beneden. Ik vroeg me af waar James was gebleven want ik zou niet weten waar. Dat was wat we konden toevoegen aan de Marauders map! Dat de kaart zou laten zien waar iedereen was! Ik keek opeens op naar Sirius die daar zo van schrok dat hij bijna zijn pumpkin juice omgooide. 'Wat is er?' 'Ik bedacht me net wat we aan de map kunnen toevoegen.' fluisterde ik. 'Hé?' Ik wenkte Sirius zodat hij naar mij toe boog. 'Ik bedacht me net wat we aan de kaart kunnen toevoegen je weet wel de Marauders map.' 'Ja ik ben heus niet dom hoor.' Nee dat betwijfelde ik ook niet of zo. Misschien gewoon slaperig. 'Wat wou je er aan toevoegen dan? Alles staat er al op?!' 'Ik bedacht me net dat we geen idee hadden waar James was. Dat zou je toe kunnen voegen. Waar iedereen is. Dat je ze kunt ziet lopen.' Sirius zijn ogen begonnen te glimmen. 'Dat is het Moony geweldig!' Ik glimlachte met het compliment. 'Bedankt.' Sirius kon niet meer stil zitten bij het ontbijt maar we bespraken eerst heel zachtjes hoe we dat gingen doen en of James dat een goed idee vond. We moesten het ook zo doen dat onzichtbaarheidmantels niet werkten en polyjuice potions. Want als James zijn onzichtbaarheidsmantel gebruikte, hadden we er dan nog niks aan. Ik hoopte dat alles goed met hem was en dat hij zichzelf niet als voer ging geven aan de reuzeninktvis. Nou ja daar zag ik James niet zo voor aan maar het leek of hij het dit keer echt opgegeven had. Had hij iets opgemerkt dat wij niet hadden? Dacht hij nu dat hij net zo slecht was als Snape? 'Morning.' Ik keek op naar Evanlyn en Emma die bij ons aan de tafel gingen zitten. 'Hoe is het met Lily?' Ik keek naar Evanlyn die naast mij was gaan zitten. 'Geen idee. Ik denk dat het gisteravond al weer wat beter ging na Emma's komst maar ze was er vanochtend niet.' Emma keek bezorgd. 'Gelukkig loopt Lily niet in zeven sloten tegelijk.' Ze draaide de bacon wat om haar vork. Het intrigeerde me dus ik bleef er even na kijken. Dus Lily en James waren allebei weg gegaan deze ochtend naar waar? Samen? Alleen? Ik verbaasde me toen over Sirius die Emma haar hand pakte en zichzelf met haar bacon voerde. Ze lachte wat me ook opviel. Ik keek van Emma naar Sirius. 'Moet je me niet iets vertellen?' Het moest me al opgevallen zijn dat het raar was dat ze naast elkaar gingen zitten aangezien Emma normaal zo ver uit Sirius zijn buurt was te vinden.

Lily

Om vier uur 's nachts had ik nog steeds geen oog dicht gedaan. Ik kon simpelweg niet slapen. Ik hoorde hoe Emma's en Evanlyn's ademhaling rustig en diep was, maar zelf kon ik gewoon niet in slaap komen. Uiteindelijk ging ik rechtovereind in mijn bed zitten. Ik kon er niet tegen om te blijven liggen als ik toch niet kon slapen. Misschien moest ik gewoon een stukje gaan lopen.. Ik ging op de rand van mijn bed zitten en pakte mijn toverstok. 'Lumos.' zei ik zacht en er verscheen een klein lichtje. Ik deed snel een broek aan over mijn pyjama broek en trok twee warme vesten aan. Zo. Dit moest wel goed zijn. Ik schoot snel in mijn sportschoenen en liep zo zachtjes mogelijk de slaapzaal uit. Ik wilde niemand wakker maken. Na een tijdje stond ik buiten de leerlingenkamer en begon ik zachtjes de trappen op te lopen. Ik hoopte dat niemand me zou zien, want het was nog steeds verboden om 's nachts door de gangen te zwerven. Verschillende portretten keken nogal geïrriteerd toen ik langs ze heen liep en klaagden om het felle licht dat uit mijn toverstok kwam. Toen het inmiddels half vijf was, duwde ik de grote deuren open en stond ik buiten. Het was frisjes maar de kou deed me eigenlijk wel goed. Het was alsof ik wakker schrok uit een nachtmerrie. Ik keek naar boven en zag de sterren. Het was nog steeds ontzettend donker. Ik stopte mijn handen in de zakken van mijn vest en begon over het terrein te lopen. Het gras was nat van de dauw en mijn schoenen werden ook nat. Ik vond het niet erg. Ik keek de hele tijd naar boven, naar de prachtige lucht die steeds lichter begon te worden. Na een tijdje besloot ik ergens te gaan zitten en te wachten tot de zon op zou komen. Ik liep naar het kasteel, naar een plekje bij de muur en richtte mijn toverstok op het gras. Het water verdampte en ik ging zitten. Ik leunde tegen de muur en sloot mijn ogen eventjes. Na een tijdje begon ik voor me uit te staren en ik voelde hoe ik rustig werd. Ik hield van buiten zijn, zelfs al was het koud of slecht weer. Ik begon het inmiddels trouwens wel koud te krijgen.. De vloer was niet erg warm. De zon kwam nu op. Dat betekende dat het rond zevenen was. En dát betekende dan weer dat ik al tweeënhalf uur buiten was. Ik zat vlakbij de grote deur en er was in al die tijd nog niemand naar buiten gekomen. Onbewust gleden mijn gedachten af naar gisteravond. De gedachten aan Severus deden me nog steeds ontzettend veel pijn, maar Potter's gedrag had me echt verbaasd.. Hij was echt lief tegen me geweest. Misschien was ik te streng voor hem. Misschien.. Misschien moest ik een keer aardig tegen hem proberen te doen. De volgende keer dat ik hem zou zien zou ik dat proberen. En dan zou ik wel weer zien of hij het echt verdiende of niet. Het was alsof mijn gedachten aan hem, hem naar me toe hadden geroepen want de grote deuren gingen open en hij kwam naar buiten gelopen. James Potter. Ik aarzelde, maar ik had het met mezelf afgesproken. Ik moest gewoon iets zeggen. Ik slikte even en kuchte toen. 'Goodmorning, James.' zei ik, met een rustige stem. Ik zag hoe hij geschrokken mijn kant op keek. 'Hai L-Lily.' stamelde hij. Ik was hier een beetje verbaasd om. Waarom stamelde hij zo? Hij was toch altijd zo zeker van zijn zaak en zo vol van zichzelf? Hij liep naar me toe. 'Vind je- Vind je het erg als ik bij je kom zitten?' vroeg hij toen. Ik aarzelde heel eventjes, maar schudde toen mijn hoofd. Het kon geen kwaad als hij naast me kwam zitten.. Toch? Hij had een boek in zijn handen. Hogwarts, A History. Ik glimlachte even. Ik had het boek al drie keer gelezen voor ik naar Hogwarts toe kwam. Ik vroeg hem of hij het leuk vond, en hij antwoordde dat hij het een interessant boek vond. Ik wist eigenlijk niet zo goed wat ik moest zeggen. Het was raar om hier buiten te zitten, samen met James Potter..

James

De volgende dag toen ik wakker werd voelde ik me er niet veel beter op. Ik ging me aankleden en merkte dat de anderen nog sliepen. Ik zou ze niet wakker maken op hun vrije zondag na hun leuke avond wat voor mij een vreselijke was geweest. Toen ik uiteindelijk gewoon een spijkerbroek en trui aan had liep ik de slaapzaal uit. Ik moest gewoon niet te veel nadenken. Ik ging met mijn vingers naar de pleister. Uiteindelijk besloot ik naar de bibliotheek te gaan. Ik vond het boek dat ik laatst ook al had geleend weer en ondanks dat ik betwijfelde of Madam Pince het wel goed vond dat ik dat boek mee naar buiten zou nemen kon het me niet schelen. Ik wist dat dit boek Remus zijn favoriet was. Hogwarts a History. Maar ik had nooit gedacht dat ik het ook interessant zou vinden. Ik zou niet naar de toren van Gryffindor terug gaan. Ik wist niet hoe laat het was maar er zouden wel eens mensen wakker kunnen worden en daar rond blijven plakken. Ik liep de trappen weer verder af en las ondertussen het boek. Ik sprong over de neppe traptreden automatisch en liet mijn voeten me naar buiten brengen. Toen ik dat eenmaal merkte baalde ik dat ik mijn bezem niet mee had genomen. Vliegen zou me kunnen afleiden. Of misschien moest ik gewoon even veranderen. Was dat een afleiding. Ik had een hele nachtmerrie gehad die ik nog moest verwerken dus ik kon wel wat afleiding gebruiken. 'Goodmorning James.' Ik liet bijna het boek uit mijn handen vallen en keek naar links. Ik het waterige zonnetje van deze ochtend zat niemand minder dan Lily. En ze had me net aangesproken! Ze had me net aangesproken! Ik moest snel wat zeggen maar dit was zo verbazingwekkend. Gisteren. Gisteren. 'Hai L-Lily.' Ik liep haar kant op. 'Vind je- Vind je het erg als ik bij je kom zitten?' Ik verwachtte het antwoord ja maar ze schudde haar hoofd dus liet ik me op het gras vallen naast de kasteelmuur. Ik moest gewoon wat tegen haar zeggen maar ik wist niks en ik kneep het boek een beetje fijn. 'Hogwarts a History? Vind je het een leuk boek?' Wat moest ik nou gaan zeggen, ik kon haar niet eens aankijken. 'Het is interessant ja.'

Sirius

Ik keek Emma nog even na terwijl ze de trap op liep en schoof toen een stoel bij die van James. Ik keek hem strak aan. 'Vertel.' was het enige wat ik zei. Mijn stem klonk een beetje streng, maar ook bezorgd. James keek me een ogenblik woedend aan. Waarschijnlijk had hij geen zin om erover te praten, en dat snapte ik eigenlijk ook volkomen. Alleen kon ik hem niet goed helpen als ik niet wist wat er nou precies gebeurd was. Na de woedende blik, bleek James dat ook te beseffen en hij wendde zijn blik af. 'Sorry..' mompelde hij. 'Geen punt.' zei ik en ik wuifde zijn excuses weg. 'Maar vertel nou maar, dan ben je er eerder weer vanaf.' Hij vertelde me het hele verhaal. Zijn stem brak toen hij op het punt kwam waar Lily van hem af was gebogen. Ik slikte even. Hij had het er zo ontzettend moeilijk mee.. Hij had al zolang een oogje op haar en het lukte hem steeds maar niet.. Ik begon me bijna schuldig te voelen dat op het moment dat dit alles met hem gebeurd was dat ik toen met Emma had staan zoenen. Ik zuchtte even diep. Remus bewoog even met zijn toverstok en er verscheen een mok in zijn hand. Toen hield hij zijn stok erboven en kwam er een warme, bruine vloeistof uit de stok. Toen de mok vol was, gaf hij hem aan James. 'Hier. Warme chocola. Daar knap je vast een klein beetje van op.' zei Remus en James glimlachte een beetje star naar hem. 'Dankje, Moony.' zei hij. 'Prongs..' Ik haalde even diep adem en begon toen te praten. 'Ik ehm..' Ik kwam tot de conclusie dat ik helemaal niet wist wat ik eigenlijk moest zeggen. Wat kon ik nou zeggen? Zijn hart was gebroken, en niets wat ik kon zeggen kon daarbij helpen. 'Ik ehm.. Het.. Het komt vast allemaal wel goed. Lily was zelf ook nogal in shock lijkt me.. Ze kalmeert vast wel.. Misschien bedoelde ze het wel helemaal niet zo.. En ehm..' Wat was ik ook een verschrikkelijke vriend. Ik wist totaal niet wat ik moest zeggen. 'Misschien kunnen we beter naar bed gaan.' mompelde ik toen dan ook maar. James zette zijn inmiddels lege mok op tafel en stond op. Hij knikte even en liep toen zonder verder nog iets te zeggen door naar de trap. Ik keek even hulpeloos naar Remus en toen liepen we samen naar de slaapzaal.

Emma

Het was maar goed dat Sirius en Remus James mee trokken. Wie weet zou hij nog erger gewond raken dan die ene schram. Ik wrong me het laatste stukje door en ging op mijn hurken bij Snape zitten. Ik trok mijn staf en wees het op zijn neus. 'Episkey.' Ik zei verder niks. Verwachtte ook niet dat hij wat zou zeggen. Kon me ook niet schelen. Ik stond op. Veegde mijn rok schoon en liep vlug zo ver dat kon op die hoge gouden hakken achter het drietal aan. Ik zag Sirius zijn blik even en glimlachte kort. Toen ontmoette ik James zijn ogen. Hij had me toch nog verbaast. Levicorpus was ik van hem wel gewend maar dit. 'Ik houd van haar.' Ik vond het zo zielig voor hem. Lily haatte hem nou ja ze mocht hem niet. Haten was te ver voor Lily maar hij hield duidelijk zoveel van haar. Ik glimlachte. 'Dat weet ik. Rustig maar.' Het leek hem wat te kalmeren wat me opluchtte. Ik liep achter ze aan. Moest er vreemd uit gezien hebben maar ik was blij dat de scene beneden was afgelopen. James leek echt een zombie toen hij in de stoel voor de haard ging zitten. Ik keek even rond in de verlaten leerlingenkamer. 'Ik heb geen pleister.' Ik keek op naar Remus en toen naar James zijn wang dat best wel bloedde. 'Ben je nou een tovenaar of niet.' Ik haalde weer mijn toverstok tevoorschijn en plakte een pleister op James zijn wang. 'Auw.' Oeps ik was misschien wat geïrriteerd geweest op Remus zijn domme opmerking dat ik James had pijn gedaan. Nog meer dan hoe hij zich al voelde. 'Sorry.' Blijkbaar realiseerde hij zich want hij leek in een keer te ontwaken uit zombieland. 'Wat doe je hier eigenlijk! Dit allemaal door vertellen aan Lily zeker!' Ik bleef hem verbaast aan kijken. Het drong iets later tot me door wat hij daarna zei. Beledigend gewoon! Alsof ik meteen alles tegen Lily zei. Ik had het haar immers ook nog niet verteld van Sirius. Wat was het soms ook..Nee hij was niet arrogant nu. Hij was kapot. Hij was bang voor Lily haar reactie. Bang dat ik haar zou vertellen wat hij allemaal had gezegd wat hij had gedaan. Dat zou ik niet doen! Misschien wel maar dan zou ik aan James zijn kant staan en niet Severus. 'Nou ik ga naar bed!' Ik hoorde de irritatie nog in mijn stem. Ik keek nog een keer naar James en draaide me toen om. Ik keek licht over mijn schouder en zag dat James en Remus te druk in gesprek waren en ons niet konden zien. 'Succes met hem.' Ik gaf snel een kus op Sirius zijn wang voor ik naar boven verdween. De deur van onze slaapzaal stond nog open en ik hoorde de stemmen van Evanlyn en Lily. Ik bleef even staan. Staan luisteren. 'Snape is een zak.' Ik liep de deuropening in. Evanlyn had zo gelijk. Met bijna open gespreidde armen liep ik op Lily af toen ze weer begon te huilen. Ik suste en wiegde haar zachtjes heen en weer. Ik hoefde geen verklaring. Alleen al aan de tranen van Lily had ik genoeg beseft dat ze in de war was. Zowel over Severus als over James en dat ze niet wist wat ze nou voelde. Ik snapte haar volkomen.

Lily

Nadat Potter was weggelopen, was ik nog even blijven zitten op de marmeren trap. Ik had het gevoel dat ik me niet kon bewegen, zelfs al zou ik dat willen. Toen bedacht ik me dat ik hier zo snel mogelijk weg wilde. Voordat er allemaal mensen zouden zijn. Ik moest naar de slaapzaal. Ik stond op en begon snel naar de leerlingenkamer te lopen. 'Gloeiwijn.' zei ik met een bedrukte stem tegen de Dikke Dame, die zelf net een glas vol gloeiwijn in haar hand had en me bezorgd na keek toen ze openzwaaide en ik door het portret gat klom. Er zaten een paar vierdejaars bij de haard, maar ik keek verder niet naar ze. Ik moest naar boven. Dat was het belangrijkste. Toen ik eindelijk op de slaapzaal was aangekomen, rolde ik me op op mijn bed, met mijn schoenen nog aan. Ik voelde hoe er weer tranen over mijn wangen liepen. Potter had me getroost. Hij was helemaal niet arrogant geweest en hij had helemaal niet stoer geprobeerd toe doen. Hij was aardig tegen me geweest. Maar ik was geschrokken. Ik was zo geschrokken dat het waarschijnlijk had geleken alsof ik het liefst wilde dat hij er niet geweest was. Even had ik ook gedacht dat ik hoopte dat hij me niet getroost had, maar toen drong het tot me door dat ik blij was dat hij me troostte. Maar hij was opgestaan. En had gezegd dat hij van me hield. Voor de zoveelste keer. En voor de eerste keer had ik niet geweten hoe ik daarop had moeten reageren. Ik had hem altijd zo makkelijk afgewezen.. Maar deze keer.. Hij leek zo gebroken. Het had me pijn gedaan om hem zo te zien. Ik slikte opnieuw. Misschien.. Misschien was Potter zo slecht nog niet. Precies toen ik dat dacht, ging de deur open en voor ik het wist, schudde Evanlyn in paniek aan mijn schouders. 'Lily? Lily! Is alles goed met je! Lily! Zeg wat! Alsjeblieft!' zei ze. Haar stem was hoog en schel. Ik ging overeind zitten en had mijn kussen vast. Ik drukte het stijf tegen me aan terwijl ik haar met betraande ogen aankeek. Ik probeerde er een glimlach uit te persen, maar dat lukte niet. 'Wat is er gebeurd.' zei ze met het gezicht van iemand die er net was achter gekomen dat er iemand op sterven lag. Ik zuchtte even en begon toen het hele verhaal te vertellen. Over Severus en dat het allemaal heel erg gezellig geweest was. En toen wat er gebeurd was met Avery, Rosier en Mulciber. Evanlyn vloekte verschillende keren. Toen vertelde ik dat ik naar de gang was gerend en op de trap was gaan zitten en dat James me was gaan troosten. 'En wat gebeurde er toen?' vroeg Evanlyn, toen ik me stil hield. 'Ik ehm.. Ik zag dat het Potter was die me troostte.. En ik schrok nogal. En toen.. liep hij weer de grote zaal in.' zei ik zachtjes. Evanlyn bleef een tijdje stil en keek naar me. 'Snape is een zak.' zei ze toen prompt en ik knikte even. Ze had gelijk. Ik was alleen te laat geweest met het beseffen ervan. Toen zag ik opeens Emma door de nog openstaande deur naar binnen komen. Ze liep bezorgd op me af terwijl ze mijn gezicht zag. Toen ik haar zag, begon ik alweer te huilen.

James

Ik moest hem slaan. Ik zou hem blijven slaan. Maakte me niet uit wat. Ik drukte me tegen het schild aan. Verdomme Sirius! Met alle kracht die ik nog had moest ik door dat schild breken. Ik moest hem slaan! Het was mijn taak. Hij zou voelen hoe Lily zich voelde. Met mijn gevoelens als bonus! Hij had haar gebroken. Hij maakte haar nu ongelukkig! Kon me niet schelen als hij een smoes zou ophangen dat hij ongelukkig was. Hij koos voor die stomme zwadderaars! Ik geloofde er in dat als je een keuze aangaf bij de sorteerhoed hij daar rekening mee zou houden! Het was immers het hart dat koos en niet of je nou heel slim of dapper was. Er waren vast ook wel dappere Hufflepuffs and Ravenclaws! Slimmere Gryffindors zoals Emma en..en..Ik werd zo boos toen ik aan Lily dacht. Dankzij hem. Dankzij die lelijkerd met die haakneus en dat vettige haar was ze verdrietig! Dankzij die vent had ze een hekel aan mij! En ik had het beste met haar voor! Mijn linkerarm werd vast gepakt en voor ik het wist mijn rechter ook. 'Laat los! Ik doe hem wat!' Ik probeerde me los te trekken te vechten tegen die domme tranen. Die warme tranen die voor Lily over mijn wangen stroomden. Ik wou hem het liefst nog vermoorden al was het, het laatste wat ik deed. Daar dacht ik vast morgen wel weer anders over maar nu niet! Ik moest toch iets doen. Maar Snape en de andere mensen werden steeds kleiner. De afstand tussen ons werd steeds groter. 'Wat doen jullie nou? Hij verdient het! Hij verdient het! Hij verdient het namelijk niet om vrienden te zijn met iemand zo geweldig als Lily! Ik snap niet dat ze je vertrouwde. Jij bent de verrader van je beste vriendin!' Het kon me niet schelen of dit hem meer pijn ging doen. Des te beter hij zou voelen! 'Prongs.' Ik keek woest naar Remus. Maar ik hield mijn mond en liet me meenemen. Ik zag Emma. Het leek of ze even keek hoe Snape was voor ze ons volgde. Ik ontmoette haar ogen. Ze keken geschokt maar niet perse boos. 'Ik houd van haar.' Waarom zei ik het nou nog een keer. Ze knikte en wist een glimlach op haar lippen te toveren. 'Dat weet ik. Rustig maar.' Omdat ze dat zo zei wist ik toch iets rustiger te worden. Hoewel ik tegen de tijd dat we in de buurt van de leerlingenkamer kwamen weer nerveus begon te worden. Wat als Lily daar was? Dan zou ze me zien. En zou ze die kras op mijn wang zien. Het bloed op mijn uniform. Wat had ik gedaan? Waarom had ik dat zo in een keer gedaan? Ik had er niet bij nagedacht? In een avond was ik wel twee keer uitmuntend dom geweest. Moony en Padfoot lieten me los. Het was dat ik nog dat beetje kracht had om in een stoel te zitten. Ik liet me er eigenlijk gewoon invallen. Ik staarde als een zombie voor me uit. 'Auw.' Ik knipperde een paar keer met mijn ogen en keek verbaast naar Remus, Sirius en Emma. Ik wreef over mijn wang. Er zat een pleister op de snee. 'Sorry.' Emma keek me bezorgd aan. 'T gaat wel hoor.' mompelde ik. Wat deed ze hier nog. We waren niet echt vrienden of zo. Volgens mij mocht ze me niet eens zo. 'Wat doe je hier eigenlijk! Dit allemaal door vertellen aan Lily zeker!' Ze keek me beledigd aan. En ik had ook Sirius zijn boze blik nog opgevangen. Kon het mij wat schelen dat ik het meisje beledigde dat hij leuk vond. 'Nou ik ga naar bed.' Emma wierp me nog een boze maar toch ook bezorgde blik toe en ze verdween uit mijn beeld want Remus stond voor me en hij zwaaide met zijn staf en verwijderde de bloedvlekken van mijn uniform. Ik keek maar hoeveel het er waren en hoe hij ze verwijderde. 'Ben je zelf nog ergens gewond?' Ik schudde licht mijn hoofd. Nee alleen dat ding op mijn wang als je mijn gebroken hart niet meerekende.

Sirius

Na een tijdje hadden Emma en ik elkaar losgelaten. Ik kon zien dat ze me geloofde en dat ze wist dat ze speciaal voor me was. Dat maakte me ontzettend vrolijk. Ik had haar had vast, en samen liepen we terug naar de grote zaal, die al verrassend leeg was. 'Is het al zo laat?' zei Emma en ze fronste haar wenkbrauwen. Ik keek even snel op mijn horloge. Het was ook best laat. 'Ja, best wel. We zijn lang buiten geweest.' zei ik met een glimlach en ik zag dat Emma ook glimlachte. Plotseling hoorde ik een gil vanuit de hal die boven de muziek uitkwam. Ik fronste mijn wenkbrauwen. Wat kon dat nou weer zijn.. Emma had zich dat kennelijk ook afgevraagd, want voordat ik het goed en wel doorhad waren we al richting de deuren gelopen. Toen we in de hal aankwamen, vielen er een paar dingen op. Een van die dingen was dat het er ontzettend vol was en dat iedereen kennelijk om iets heen stond en ergens naar stond te kijken. Emma en ik hadden ondertussen elkaars handen losgelaten en probeerden door de menigte heen te komen, naar het midden van de cirkel waar ze omheen stonden. 'James, hou op! Hij is het niet waard!' hoorde ik. Wacht. Dat klonk als Remus.. Dat wás Remus. Ik duwde ruw een paar Hufflepuff's aan de kant en nu stond ik ook in de cirkel. In eerste instantie grijnsde ik. Wat ik zag was namelijk dat James, Secretus ervan langs gaf. Dat was lang geleden en heel eerlijk gezegd zou ik er helemaal niet veel last van hebben on hem weer eens te pesten.. Maar toen keek ik beter. En ik zag dat James helemaal niet zo vrolijk keek als dat hij zou doen als hij aan het Secreetje pesten was.. Sterker nog.. Het leek wel alsof.. Alsof hij huilde. Ik bleef even aan de grond genageld staan. Ik keek naar Remus en precies toen keek hij ook naar mij. Hij keek nogal wanhopig. Alsof hij niet wist wat hij moest doen. Dit was serieus. Dit was niet goed. Ze moesten stoppen. Het klopte gewoon niet. Ik snapte niet wat er aan de hand was, maar ik wist wel dat ik James en Snape uit elkaar zou moeten krijgen. Ik deed een stap naar ze toe. 'Prongs.' zei ik zachtjes, maar ik wist dat dat niet zou helpen. Toen haalde ik even diep adem en liep ik naar de twee toe. James lag inmiddels bovenop Snape en sloeg hem met zijn vuist in zijn maag. Ik pakte James voorzichtig bij zijn schouders, maar het leek alsof hij het niet eens merkte. Toen trok ik hem vlug naar achteren, zodat hij weg was van Snape. Nu stond hij ook rechtop en hij keek me verward aan. Ik keek hem bezorgd aan, maar toen keek hij weer naar Snape en leek vastbesloten om er weer op los te rammen. Ik trok vliegensvlug mijn toverstok en richtte hem op de ruimte tussen hen in. 'PROTEGO!' schreeuwde ik, en er kwam een onzichtbaar schild tussen hen in te staan, waar James hard tegenaan botste. Ik zag dat Severus op de grond bleef liggen. James duwde tegen het schild, tevergeefs. Het bleef staan. Ik keek naar Remus en knikte even. Hij begreep het en hij liep, net als ik, naar James toe. We pakten allebei een arm, en begonnen hem de marmeren trap op te hijsen. Hij moest daar weg. Weg van al die mensen. Weg van Snape. Hij moest hier gewoon vandaan. Dat was het belangrijkste. Ik zag vanuit mijn ooghoeken dat Emma ons volgde. Ik wilde James nu zo snel mogelijk naar de leerlingenkamer hebben. Hiervandaan.

Remus

Nadat ik geprobeerd had James wat te kalmeren, merkte ik dat Evanlyn weg was. Dat maakte me wat nou ja verdrietig. Misschien was het ook raar geweest om daar te blijven staan aangezien ik me volledig op James had geconcentreerd. Ik besloot dat het misschien slim was voor James om te gaan. Hij had me verteld dat hij zich zo dom voelde. Omdat hij voor de zoveelste keer zijn liefde voor Lily had geconfessed. Iedere keer dat hij dat deed kwam hij wel wat gedeukt over. Een deukje in zijn ego omdat Lily weer hem had afgewezen. Maar deze keer was anders. Deze keer kon hij er zelf niet meer om lachen. Ik voelde medelijden voor hem. Niet dat ik hem dat liet zien want dat zou hem misschien alleen maar kwaad maken. Ik pakte hem bij zijn pols en trok hem mee. Lily zou vast niet meer daar zijn en ik hoopte dat ze naar haar slaapzaal was zodat James haar niet meer zou zien. Voor vandaag dan. Het viel me mee dat James niet tegenstribbelde. Veel keken ons na. Moest er dan op zich ook wel raar uit gezien hebben maar dat maakte me niet uit. In de hal liet ik hem los. Waar stonden al die meiden omheen. Ik herkende een paar van Gryffindor en ik ging ook maar kijken. Ik zag een glazen muiltje en herkende die dan ook meteen van Evanlyn. Maar ik durfde het niet zo te pakken. Misschien kon ik dat wel als ik het deed omdat ik Prefect was. Ik hoorde Hestia Jones naast me een gilletje slaken. Wat? Sirius met een ander meisje? Het was uit. Ik draaide me om en kon niet bevatten wat ik zag. James zijn masker lag onderaan de trap maar verderop herkende ik zijn blauwe uniform en iemand in een zwart galagewaad. Heel even kwam die persoon zijn gezicht in beeld. Snape? Ik haaste me de trap af. Had geen flauw idee wat ik eigenlijk moest doen en toen ik in de buurt kwam en James zijn stem kon horen bleef ik al helemaal staan. Ondanks het feit dat Snape bloedde kon ik het niet over mijn hart verkrijgen mijn beste vriend daar weg te slepen. 'Het is jou fout! Jij hebt haar pijn gedaan!' Bij elke zin die hij zei gaf James, Snape een stoot. 'Ik geef het op! Maar jij zal haar zeker nooit krijgen!' Ik snapte hoe James zich voelde. Niet dat ik ooit in zo'n situatie had gezeten maar Snape was als ware het monster voor James. Het monster dat hij zo graag weg wilde houden bij dat wat hij lief had. Mijn weerwolfvorm dat ik zo graag weg wou houden voor dat wat ik lief had was voor James, Snape. Ik zag James huilen. Snape zei niks. Het leek wel of hij het accepteerde dat James hem zo sloeg. Ik hoorde meiden achter me fluisteren. In dit soort situaties kon ik beter Sirius gebruiken. Hoewel ik betwijfelde of hij er ook niet op los ging slaan wist ik wel zeker dat als Sirius de tranen van zijn beste vriend zag hij dat niet zou doen. Maar waar was Sirius nu? Boven in de slaapzaal? Ik voelde me zo machteloos. Toen Snape uithaalde naar James vond ik het wel mooi geweest. Ik was blijkbaar zonder dat ik het door had dichterbij gelopen maar ik kon niks doen. Ik voelde James zijn pijn gewoon. 'Ik geef het op!' hoorde ik hem weer fluisteren en huilen. 'James houd op! Hij is het niet waard!' Wat moest ik doen? Wat kon ik doen?

Sirius

Ik keek in de prachtige ogen van het mooiste meisje dat ik kende. Misschien wel het mooiste meisje dat er bestond. Ik was zo gelukkig. Maar ze leek zo onzeker. Zelfs een beetje.. Bang.. En wanhopig. Hoe kon ik haar nou voor eens en voor altijd duidelijk maken dat zij degene was waar ik nu voor leefde? Dat die anderen slechts schimmen waren vergeleken met haar.. In mijn hoofd vormden zich allemaal zinnen, maar geen een daarvan leek echt uit te drukken wat ik wilde zeggen. Toch dwong ik mezelf te praten. Het zou lijken alsof ik twijfelde. Alsof ik niet van haar hield als ik me stil hield. 'Emma.. Ik ehm.. Ik weet dat ik nogal veel.. Vriendinnetjes.. Heb gehad.' begon ik. Ach jakkes. Ik zou toch echt wat overtuigender moeten praten. Ik haalde diep adem en negeerde de vlinders die druk bezig waren mijn maag op hol te brengen. 'Maar.. Sinds kort besef ik me dat..' Kom op Padfood. Ik slikte even. Ik zag hoe Emma naar me keek. Verwachtingsvol. Een beetje zenuwachtig. 'Dat wat ik voor jou voel.. Dat ik dat nooit voor iemand anders heb gevoeld. Dat jij anders bent dan alle anderen. En dat verwarde me heel erg. Ik wist niet goed wat ik daarmee aan moest. En toen ontweek je me ook nog zo.. En ik werd er heel erg onzeker door. Ik wist gewoon niet wat ik moest doen. Maar ik wist wel dat jij ontzettend bijzonder was en dat ik je voor geen goud kwijt wilde raken. Dat ik je wil beschermen, wat er ook gebeurt. Dat ik niet wil dat je ooit pijn zult lijden. Dat ik er altijd voor je wil zijn. Emma, ik kan je niet eens vergelijken met de anderen en als ik dat al zou doen dan zouden zij simpele sterren zijn, en jij de stralende zon. Ik weet dat het allemaal ontzettend uitgekauwd klinkt en cliché.. En dat het gewoon.. Oké het klinkt gewoon raar. Maar Emma.. Ik.. Ehm.. Ik denk..' Ik slikte weer eventjes. 'Ik denk dat ik van je hou.' zei ik toen heel zachtjes. Ik zag hoe haar ogen glinsterend naar me keken. Toen kwam haar gezicht opeens dichterbij en toen haar lippen vlakbij de mijne waren hoorde ik het. De zachte woordjes. 'Ik hou ook van jou.' fluisterde ze en daarna voelde ik haar zachte lippen weer op de mijne.

Emma

Ik had eindelijk dat hele verhaal eruit gekletst. Wat had dat een moeite gekost. Ik wou zo graag eerlijk zijn. Maar ik was zo bang. Was ik al die tijd niet gewoon jaloers geweest in plaats van dat hij me irriteerde? Wie weet. Maakte me nu ook niet meer uit. Ik keek Sirius aan en hij leek zo in de war. Dat was niet gek als je na ging dat ik hem altijd leek te haten. En nu tegen hem zei dat mijn gelukkigste herinnering onze kus was. 'Zou je.. Zou je het erg vinden als die jongen je opnieuw zou kussen? En het nu wel af zou maken?' Hij sprak zo zachtjes dat ik er kippenvel van kreeg. Op een goeie manier. Hij verbaasde me ook omdat hij zo serieus keek. Om de een of andere manier schrok ik daar gewoon van. Maar dit was wat ik wou. Langzaam schudde ik mijn hoofd. Natuurlijk zou ik dat niet erg vinden. Het leek op een paar weken geleden toen ik weer met mijn hoofd langzaam richting de zijne ging en onze lippen elkaar deze keer wel raakten voelde ik een soort van stress van me af vallen. Ik kuste met Sirius Black en ik vond het helemaal niet erg. Ik had mijn ogen dicht en het maakte me zo vrolijk. Dat ik zo tegen hem aan stond en mijn armen sloeg ik om zijn nek heen en ik weet niet waar ik ze anders moest laten. Het was niet dat ik ooit eens een ander vriendje had gehad hiervoor. Ik voelde ondanks dat ik mijn ogen gesloten had merkte ik het prima op dat hij voorzichtig zijn armen om mijn middel legde. Met dat ik me dit realiseerde bedacht ik me dat ik niet nummertje 135 of wat dan ook wou zijn. Ik wou degene zijn. Degene waar hij niet over een week op was uitgekeken maar degene waar hij over twee maanden nog van hield. Kon ik dit gewoon tegen hem zeggen. Uiteindelijk stopten we met kussen en keken we elkaar recht aan. Ik ging het gewoon zeggen. Ik was net ook heel eerlijk geweest. En het was wat ik werkelijk voelde. Maar wacht! Misschien betekende dit niks voor hem. 'Is het nu..aan tussen ons?' Ik wed dat ik een rood hoofd had want dit was beschamend. 'Als dat zo is. Wil ik niet weet ik veel nummer hoeveel zijn. Ik wil niet vergeleken worden met die anderen. Ik wil niet over een week weer single zijn!' Dit was zo beschamend maar ik moest het zeggen en ik keek hem denk ik ook wel wat wanhopig aan. Ik hield van hem. Al veel langer dan ik ooit had gedacht. Wat was er met me gebeurd? Was dit wat ze bedoelden met dat liefde dingen kon veranderen?

Evanlyn

En nu danste ik dus met Remus. Hij kon goed dansen. Ik kon niets anders doen dan blijven lachen. Terwijl we dansten, waren we aan het praten. We waren in die korte tijd toch al goed bevriend geraakt en ik vermaakte me echt prima, zo aan het dansen met hem. James was achter Lily aan gegaan. En ik vond het niet erg. Iedereen wist dat ze bij elkaar hoorden. Ik wist niet precies waarom Lily de Grote Zaal uit was gegaan. Het zou vast niet iets heel erg ernstigs zijn. Remus draaide me een keer rond en ik giechelde. Toen trok hij me weer naar zich toe. Ik kon niet stoppen met glimlachen. Remus grijnsde ook. Hij zag er blij uit. Zorgeloos. Ik observeerde hem een tijdje. Zo zag hij er niet heel vaak uit.. Remus had meestal een beetje een afwezige gloed om zijn gezicht hangen. Een bezorgde gloed. Alsof hij zich constant ergens zorgen om maakte. Ergens waar ik niet bij kon. Iets dat hij aan niemand vertelde. Maar nu leek het anders te zijn. Nu leek het alsof hij eindelijk dat moeilijke punt had losgelaten, misschien alleen maar voor vanavond, maar hij leek even zo gelukkig. Zo vrij. En daarom kon ik niet ophouden met grijnzen. Ik vond het zo ontzettend fijn hem gelukkig te zien. Na een tijdje gingen we even zitten en dronken we iets. We hadden een luchtig gesprek over huiselfen, en toen kwam James binnen. Ik wilde vrolijk naar hem zwaaien en vragen waar Lily was, maar toen zag ik hoe verslagen hij eruit zag. Ik schrok. Ik had James nog nooit eerder zo gezien. Remus had het kennelijk ook gezien, want voor ik het wist was hij opgestaan en naar zijn vriend toegelopen. Ik stond ook op en deed een paar stappen, maar toen bleef ik staan. Dit was niet iets waar ik me mee hoorde te bemoeien. Remus was goed bevriend met James, ik kende hem nauwelijks. Toen bedacht ik me iets.. James was Lily achterna gegaan.. Toen Lily van slag was.. Misschien.. Opeens drong het tot me door dat het misschien toch om iets ernstigs was gegaan. En ik raakte in paniek. Waarom was ik niet zelf achter Lily aangegaan? Wat was ik ook voor reusachtige idioot. Ik kwam in beweging en struikelde bijna over mijn eigen jurk. Op een drafje rende ik naar Remus en James toe, terwijl ik mijn jurk optilde. 'Ik ehm.. Ik ga. Ik zie jullie morgen wel.' zei ik nog snel even en toen ging ik er weer vandoor. Om de een of andere reden dacht ik dat het misschien geen goed idee was om over Lily te beginnen. Ik rende door de deuren heen. Wat was ik ook voor vriendin? Ik keek naar de marmeren trap, maar daar was niemand. Misschien was ze terug gegaan naar de leerlingenkamer. Ik stormde de marmeren trap op en struikelde nu echt. Ik raakte met mijn knie een trede en vloekte. Het deed pijn. Ik krabbelde zo snel mogelijk weer overeind en voelde hoe een van mijn schoenen bleef haken. Het maakte me niet uit. Ik rende verder. Hoe ironisch. Een glazen muiltje achterlaten op de trap. Ik grinnikte even bitter terwijl ik door rende naar de leerlingenkamer. Ik moest Lily vinden. Ik moest weten of het goed met haar ging.

James

Ik probeerde al die tijd heel lief tegen Lily te doen en haar te troosten maar toch schrok ik van haar reactie. Haar grote groene ogen die me aan keken. En hoe ze mijn naam stotterde gaf me het gevoel dat ik beter in de thin air kon verdwijnen. Wat had ik gedaan. Wat had ik gezegd? Waarom was ik nou juist degene die ze zo haatte. Mijn liefde voor Lily, dat was alle liefde die ik bezat. En toch werd het nooit wat. Ik voelde me nu zo een watje omdat ik me zo moest inhouden niet zelf te gaan huilen omdat ik me deze afgelopen vijf jaar ridicuul had gedragen tegenover haar beste vriend Severus Snape. En doordat ik zo dom had gedaan werd ik nu gewoon al zes jaar gehaat door het meisje dat ik lief had. Ik wou dat ik zoveel jaar geleden slimmer was geweest. Ze leunde meer naar achteren. Misschien had ze het zelf niet door. Maar het leek alsof ze me nog meer verafschuwde dan dat ze Snape verafschuwde. Mijn hart brak gewoon. Aangezien ze me los gelaten had en van me af zat stond ik maar op. Misschien kon ik het beste terug gaan naar het feest gebruis. Ze keek me nog steeds aan met die mooie heldere groene ogen van haar. 'Lily ik weet dat je het niet wil horen maar ondanks alles houd ik nog steeds van je. Het kan me gewoon niet schelen dat je me Potter noemt. Ik zal zelfs aardig tegen Snape doen als je dat wilt. Ik zal alles doen. Ook al weet ik dat, dat eigenlijk nu helemaal niet meer uit maakt. Maar ik, ik wilde het in ieder geval gezegd hebben.' Ik keek haar even aan en toen naar de trap en draaide me uiteindelijk om. Ik liep die trap af en zette mijn masker weer op. Die had ik halverwege het troostten van Lily af gedaan. Ik liep de zaal in en zag Evanlyn en Remus. Opeens had ik het niet meer. Jongens hadden ook gevoelens hoor. En ik voelde gewoon dat achter mijn masker er tranen verschenen. Remus stond op. Misschien kon hij het gewoon ruiken als iemand verdrietig was. Ik drukte mijn hoofd tegen zijn schouder. 'Ik ben een sukkel.' fluisterde ik hees. 'Hoe kom je daar nou bij Prongs?' 'Hoevaak ga ik nog tegen Lily zeggen dat ik haar leuk vind. Hoe vaak ga ik nog worden afgewezen door haar. Waar doe ik het voor!?' Remus zei niks. Ik keek over zijn schouder en zag Evanlyn bezorgd naar me kijken. Halloween was niks voor mij.