Sirius

Ik klom door het portretgat, op naar buiten. Naar Emma. Ik was een beetje zenuwachtig. Misschien zelfs een beetje bang. Ze had de laatste tijd zo raar tegen me gedaan.. Zo afstotend. Ik wilde zo graag met haar praten, maar het leek alsof ze me ontweek. En ik had geen flauw idee wat er mis was. Ik liep snel de trappen af en negeerde de nieuwsgierige blikken van mensen. Het duurde niet lang voordat ik de voordeuren had opengeslagen en de november zon op mijn gezicht scheen. Ik knipperde even met mijn ogen. De zon was verbazend fel. Ik stapte het gras op en liep gericht op het verboden bos af. Deed ik wel het goede? Wilde ze niet gewoon alleen zijn? Dat zou toch kunnen? Dat er verder niks aan de hand was, en dat ze alleen maar alleen wilde zijn? Ik zuchtte even toen ik iemand bij een boom zag zitten. Ik geloofde er niks van. Emma gedroeg zich echt raar. Ik maakte me zorgen om haar, en ik wilde weten wat er aan de hand was. Dat was toch niet zo vreemd? Ik liep recht op de boom af. Ik slikte eventjes. Ik was bang voor wat er ging komen, al had ik geen idee waarvoor ik nou bang was. Ik zag hoe ze in haar ogen wreef. 'Emma?' zei ik aarzelend, ik wilde haar niet laten schrikken. Toch keek ze geschrokken op. En ik schrok weer van de tranen die er in haar ogen zaten. Wat was er toch de hele tijd aan de hand? 'S-Sirius..' zei ze met een instabiele stem. Ik liet me door mijn benen zakken, zodat ik nu ook op de grond zat. Tegenover haar. Ik zag dat ze probeerde op te staan, maar ik pakte haar bij haar pols. 'Emma, wat is er aan de hand?' zei ik voorzichtig. Ze draaide haar hoofd weg. 'Niks. Er is niks. Ik wil naar binnen.' zei ze. Ik schudde mijn hoofd even en keek haar machteloos aan. 'Emma, ik maak me zorgen om je. Wat is er toch met je? Je doet zo..' Ik kon niet goed omschrijven hoe ze dan deed. 'Maar je hoeft je geen zorgen te maken! Dat moet je zelfs niet doen! Ik ehm.. Het gaat allemaal goed met me. Echt waar.' zei ze, maar haar stem klonk zwakjes. 'Emma. Je houdt mij niet voor de gek. Je zit hier tegen een boom, dichtbij het verboden bos, terwijl je vriendinnen in de leerlingenkamer zitten. En je huilde toen ik hier aankwam. Er is wel degelijk iets mis. Vertel het me alsjeblieft.' zei ik, maar ze schudde haar hoofd. Opeens kwam er een verschrikkelijke gedachte mijn hoofd binnen rollen. Eentje die al een tijdje in mijn achterhoofd had gezeten, maar die ik geen kans had gegeven om over na te denken. 'Emma..' Ik slikte eventjes. 'Emma.. Als je niet.. Als je niet verder wilt met.. Nou ja.. Met ons.. Dan ehm.. Dan moet je dat gewoon zeggen.' zei ik zachtjes. Ze keek me geschrokken aan. 'Nee! Nee nee nee! Nee dat wil ik niet!' zei ze en ik haalde opgelucht adem. 'Maar wat is er dan? Als dat het niet is.. Waarom ontwijk je me dan?' zei ik en ik beet op mijn lip. Emma keek naar de grond, maar ze had haar mond wel open, alsof ze van plan was iets te zeggen. 'Ze.. Ik ehm.. Ik heb het idee dat niet iedereen het ermee eens is dat wij iets met elkaar hebben..' mompelde ze. Ik trok even een wenkbrauw op. Ze ging verder. 'Er gebeuren de laatste tijd dingen.. Ik word van trappen geduwd en een paar dagen geleden scheurde mijn tas kapot. En dan is er ook nog dat akkefietje met het zwelsap en.. Nou ja.. Nog wel meer dingen.. En ik heb niet het gevoel dat het allemaal ongelukjes zijn.. Ik denk dat er mensen zijn die.. Nou ja.. Die het niet erg zouden vinden als er iets met me gebeurde.' zei ze. Toen ze klaar was keek ze me aan. Ik dacht in rap tempo na. Ik had er niet echt bij na gedacht, maar ze had wel gelijk. Er gebeurden de laatste tijd rare dingen met Emma.. Alsof ze constant ongeluk had. Ik werd opeens kwaad. Hoe durfden anderen het geluk dat ik had met Emma te verpesten! Wat waren dit voor slappe geintjes. Ik sprong overeind. 'Sirius, nee! Niet doen!' zei Emma smekend. Ze was zelf ook opgestaan. 'Maar ik kan ze toch niet gewoon.. Ik kan ze jou toch geen pijn laten doen!' zei ik in de war. Ik wist niet precies wat ik nou moest doen.