Lily

Ik keek de hele tijd geamuseerd naar Evanlyn vanachter mijn perkament. Ik had zin om met mijn ouders te gaan skiën in de kerstvakantie. Het was lang geleden dat we echt op vakantie waren geweest. 'Lily, heb je nog koekjes?' vroeg Evanlyn opeens, toen ze het lolly stokje op de grond gooide. Ik schoof de koektrommel die naast me lag naar haar toe en richtte me weer op mijn perkament. Ik vroeg me af hoe het zou gaan met Petunia.. Het was in de zomervakantie nog wel eens een stroef contact geweest. Evanlyn zei een paar dingen en ik mompelde iets. Ik hoorde niet wat ze zei. Ik keek naar mijn brief en fronste mijn wenkbrauwen terwijl ik de spellingsfouten die ik had gemaakt door mijn snelle schrijven eruit haalde. Ik vouwde mijn brief op, op het moment dat Evanlyn overeind ging zitten. 'Wow. Er zijn drie van je, Lil.' zei ze met een rare giechel en ik keek haar met een opgetrokken wenkbrauw en een glimlach aan. Eve was echt gestoord. Je kon je zo ontzettend zorgeloos voelen als je bij haar in de buurt was, omdat de sfeer altijd luchtig werd. 'Zeg. Hoever ben je met je huiswerk?' zei ik met een strenge ondertoon in mijn stem. Evanlyn's wenkbrauwen gingen onschuldig omhoog, en ik wist al hoe laat het was. 'Ik ehm.. Best wel ver. Ik maak het vanavond wel af.' zei ze, terwijl ze naar haar Zwerkbal tijdschrift graaide dat nog op de grond lag. Ik trok het tijdschrift snel naar me toe, zodat ze er niet bij kon. 'Maar Lily. Lily.. Ik zal het echt wel doen! Echt! Maar.. Maar.. Ik wil niet.' zei Evanlyn met een pruillipje. Ik rolde even met mijn ogen en gooide toen het tijdschrift weer naar haar toe. 'Ach. Je moet het ook zelf weten.' zei ik en ik haalde mijn schouders even op. Op dat moment kwam Remus aanlopen. Hij had iets vast, en ik kon niet goed zien wat het was. 'Eve? Ik had nog iets van je.' zei hij. Evanlyn keek hem een beetje verbaasd aan. 'Oh ja? Ik kan me niet herinneren dat ik je iets uitgeleend heb.' zei ze met haar hoofd ene beetje schuin. Ik keek geamuseerd toe. 'Oh, dat niet- Tijdens het bal ben je, je muiltje verloren.' zei Remus en opeens herkende ik het ding dat hij in zijn handen had. Het was Evanlyn's schoen, die ze al een twee weken kwijt was. 'Oh ja!' zei ze en ik zag haar gezicht opklaren. Ze sprong op. 'Ja ik had het maar meegenomen maar ik vergat het steeds aan je te geven.' zei Remus, maar voor hij goed en wel was uitgesproken had Evanlyn haar armen al om zijn hals geslagen en knuffelde ze hem. Ik trok een wenkbrauw op en ik kon mezelf niet tegenhouden. Ik schoot in de lach bij het zien van Remus' gezicht. 'Oh dankje!' piepte Evanlyn. Haar stem werd gesmoord doordat ze haar gezicht tegen Remus' schouder aandrukte. 'Ge-Geen probleem.' stamelde Remus. Ik lag dubbel van het lachen. Remus' gezicht was onbetaalbaar. Ik kon het hem niet echt kwalijk nemen. Ik denk dat veel mensen zo hadden gereageerd als iemand ze opeens random had geknuffeld. Ik hoorde nog iemand lachen vanaf de andere kant van de leerlingenkamer. Ik keek ernaartoe en zag Potter. Ik slikte eventjes. Ik zag hoe hij zijn hand door zijn haar haalde en hoe hij lachte. Zo vrolijk. Zo.. Ik wendde mijn blik meteen af. Ik was gestopt met lachen. Waar was ik eigenlijk mee bezig?!