donderdag 11 augustus 2011
Sirius
Ik keek Emma nog even na terwijl ze de trap op liep en schoof toen een stoel bij die van James. Ik keek hem strak aan. 'Vertel.' was het enige wat ik zei. Mijn stem klonk een beetje streng, maar ook bezorgd. James keek me een ogenblik woedend aan. Waarschijnlijk had hij geen zin om erover te praten, en dat snapte ik eigenlijk ook volkomen. Alleen kon ik hem niet goed helpen als ik niet wist wat er nou precies gebeurd was. Na de woedende blik, bleek James dat ook te beseffen en hij wendde zijn blik af. 'Sorry..' mompelde hij. 'Geen punt.' zei ik en ik wuifde zijn excuses weg. 'Maar vertel nou maar, dan ben je er eerder weer vanaf.' Hij vertelde me het hele verhaal. Zijn stem brak toen hij op het punt kwam waar Lily van hem af was gebogen. Ik slikte even. Hij had het er zo ontzettend moeilijk mee.. Hij had al zolang een oogje op haar en het lukte hem steeds maar niet.. Ik begon me bijna schuldig te voelen dat op het moment dat dit alles met hem gebeurd was dat ik toen met Emma had staan zoenen. Ik zuchtte even diep. Remus bewoog even met zijn toverstok en er verscheen een mok in zijn hand. Toen hield hij zijn stok erboven en kwam er een warme, bruine vloeistof uit de stok. Toen de mok vol was, gaf hij hem aan James. 'Hier. Warme chocola. Daar knap je vast een klein beetje van op.' zei Remus en James glimlachte een beetje star naar hem. 'Dankje, Moony.' zei hij. 'Prongs..' Ik haalde even diep adem en begon toen te praten. 'Ik ehm..' Ik kwam tot de conclusie dat ik helemaal niet wist wat ik eigenlijk moest zeggen. Wat kon ik nou zeggen? Zijn hart was gebroken, en niets wat ik kon zeggen kon daarbij helpen. 'Ik ehm.. Het.. Het komt vast allemaal wel goed. Lily was zelf ook nogal in shock lijkt me.. Ze kalmeert vast wel.. Misschien bedoelde ze het wel helemaal niet zo.. En ehm..' Wat was ik ook een verschrikkelijke vriend. Ik wist totaal niet wat ik moest zeggen. 'Misschien kunnen we beter naar bed gaan.' mompelde ik toen dan ook maar. James zette zijn inmiddels lege mok op tafel en stond op. Hij knikte even en liep toen zonder verder nog iets te zeggen door naar de trap. Ik keek even hulpeloos naar Remus en toen liepen we samen naar de slaapzaal.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten