Sirius

Ik keek expres zo onschuldig mogelijk op naar Remus. Ik had mijn mond vol met bacon, en Emma's hand nog steeds vast. Ik genoot even heel erg veel van dit moment. Ik zag hoe Evanlyn ook nieuwsgierig naar ons keek vanaf de andere kant van de tafel. 'Wat zou ik je moeten vertellen, Moony?' zei ik onschuldig toen ik mijn bacon had doorgeslikt. Hij keek me achterdochtig aan en ik hoorde Emma giechelen. Het gaf me een warm gevoel van binnen. 'Emma.. Jullie.. Gister.. Echt?' zei ze met een verbijsterd gezicht. Ik zag hoe haar blik even naar onze handen schoot. Haar gezicht ging van verbijsterd ontzettend snel naar enthousiast. Zo snel dat het bijna eng was. 'ECHT?! OH DAT IS ZO SCHATTIG!' gilde ze opeens door de Grote Zaal. 'Ssst!' zei Emma opeens heel snel en Evanlyn hield snel haar mond. Alle mensen keken nu naar ons. Ik kon het niet helpen, maar ik grijnsde enorm. 'Schaam je je voor me, Emma?' zei ik onschuldig. 'Nee.. Nee natuurlijk niet.. Maar..' zei Emma. Ze stamelde nogal. 'Dus.. Jullie twee zijn.. Samen?' zei Remus, met een opgetrokken wenkbrauw. Ik glimlachte eventjes naar hem. 'Yep. Helemaal.' zei ik en ik kneep even in Emma's hand en ik zag vanuit mijn ooghoek dat haar gezicht licht rood werd. Ik kon het niet helpen, maar ik vond het ontzettend vermakelijk. Remus zei niks, maar ik kon uit zijn gezichtsuitdrukking opmaken dat hij het allemaal nogal raar vond. Ik had hem ook nooit iets verteld, maar ik vond ook niet dat ik er verder op in moest gaan nu we zo met z'n allen aan tafel zaten. 'Oh wat leeeeeeeuk!' zei Evanlyn nu heel zachtjes. Emma zag er een beetje verlegen uit, en dat maakte haar onmenselijk schattig. Ik liet nu haar hand los en ze keek me even aan. En glimlachte. Het voelde alsof mijn hele binnenste smolt en borrelde. Ik richtte mijn blik snel weer op mijn bord en begon er broodjes op te gooien. Ik moest iets eten. In mijn hoofd herhaalde de glimlach van Emma zich telkens weer. Telkens weer dezelfde oogverblindende lach. Ik werd er zo gelukkig van. En toen zag ik opeens iemand aan komen lopen, naar onze plek. 'Prongs? Hé. Prongs!' riep ik, en ik zwaaide even. Hij had een flauwe glimlach op zijn gezicht, en dat zag er al een stuk beter uit dan gisteravond. Hij ging naast me zitten. 'Ik vraag me af waar Lily is..' zei Evanlyn plotseling met een ernstig gezicht, maar leek zich daarna te beseffen dat het waarschijnlijk niet slim was om over Lily te beginnen waar James bij was. 'Ze is buiten. Lopen.' zei James, tot mijn verbazing, terwijl hij nogal luchtig een broodje pakte. Iedereen staarde hem verbijsterd uit. 'Oh.. Ehm.. Oh.. Nou eh.. Dan denk ik dat ik haar maar even een broodje ga brengen.' zei Evanlyn, een beetje van haar stuk gebracht. 'Ik ehm.. Zie jullie straks wel weer.' zei ze, en ze stond op. Ze pakte een paar broodjes en liep de grote zaal uit.