Emma

Ik had eindelijk dat hele verhaal eruit gekletst. Wat had dat een moeite gekost. Ik wou zo graag eerlijk zijn. Maar ik was zo bang. Was ik al die tijd niet gewoon jaloers geweest in plaats van dat hij me irriteerde? Wie weet. Maakte me nu ook niet meer uit. Ik keek Sirius aan en hij leek zo in de war. Dat was niet gek als je na ging dat ik hem altijd leek te haten. En nu tegen hem zei dat mijn gelukkigste herinnering onze kus was. 'Zou je.. Zou je het erg vinden als die jongen je opnieuw zou kussen? En het nu wel af zou maken?' Hij sprak zo zachtjes dat ik er kippenvel van kreeg. Op een goeie manier. Hij verbaasde me ook omdat hij zo serieus keek. Om de een of andere manier schrok ik daar gewoon van. Maar dit was wat ik wou. Langzaam schudde ik mijn hoofd. Natuurlijk zou ik dat niet erg vinden. Het leek op een paar weken geleden toen ik weer met mijn hoofd langzaam richting de zijne ging en onze lippen elkaar deze keer wel raakten voelde ik een soort van stress van me af vallen. Ik kuste met Sirius Black en ik vond het helemaal niet erg. Ik had mijn ogen dicht en het maakte me zo vrolijk. Dat ik zo tegen hem aan stond en mijn armen sloeg ik om zijn nek heen en ik weet niet waar ik ze anders moest laten. Het was niet dat ik ooit eens een ander vriendje had gehad hiervoor. Ik voelde ondanks dat ik mijn ogen gesloten had merkte ik het prima op dat hij voorzichtig zijn armen om mijn middel legde. Met dat ik me dit realiseerde bedacht ik me dat ik niet nummertje 135 of wat dan ook wou zijn. Ik wou degene zijn. Degene waar hij niet over een week op was uitgekeken maar degene waar hij over twee maanden nog van hield. Kon ik dit gewoon tegen hem zeggen. Uiteindelijk stopten we met kussen en keken we elkaar recht aan. Ik ging het gewoon zeggen. Ik was net ook heel eerlijk geweest. En het was wat ik werkelijk voelde. Maar wacht! Misschien betekende dit niks voor hem. 'Is het nu..aan tussen ons?' Ik wed dat ik een rood hoofd had want dit was beschamend. 'Als dat zo is. Wil ik niet weet ik veel nummer hoeveel zijn. Ik wil niet vergeleken worden met die anderen. Ik wil niet over een week weer single zijn!' Dit was zo beschamend maar ik moest het zeggen en ik keek hem denk ik ook wel wat wanhopig aan. Ik hield van hem. Al veel langer dan ik ooit had gedacht. Wat was er met me gebeurd? Was dit wat ze bedoelden met dat liefde dingen kon veranderen?