Sirius

Na een tijdje hadden Emma en ik elkaar losgelaten. Ik kon zien dat ze me geloofde en dat ze wist dat ze speciaal voor me was. Dat maakte me ontzettend vrolijk. Ik had haar had vast, en samen liepen we terug naar de grote zaal, die al verrassend leeg was. 'Is het al zo laat?' zei Emma en ze fronste haar wenkbrauwen. Ik keek even snel op mijn horloge. Het was ook best laat. 'Ja, best wel. We zijn lang buiten geweest.' zei ik met een glimlach en ik zag dat Emma ook glimlachte. Plotseling hoorde ik een gil vanuit de hal die boven de muziek uitkwam. Ik fronste mijn wenkbrauwen. Wat kon dat nou weer zijn.. Emma had zich dat kennelijk ook afgevraagd, want voordat ik het goed en wel doorhad waren we al richting de deuren gelopen. Toen we in de hal aankwamen, vielen er een paar dingen op. Een van die dingen was dat het er ontzettend vol was en dat iedereen kennelijk om iets heen stond en ergens naar stond te kijken. Emma en ik hadden ondertussen elkaars handen losgelaten en probeerden door de menigte heen te komen, naar het midden van de cirkel waar ze omheen stonden. 'James, hou op! Hij is het niet waard!' hoorde ik. Wacht. Dat klonk als Remus.. Dat wás Remus. Ik duwde ruw een paar Hufflepuff's aan de kant en nu stond ik ook in de cirkel. In eerste instantie grijnsde ik. Wat ik zag was namelijk dat James, Secretus ervan langs gaf. Dat was lang geleden en heel eerlijk gezegd zou ik er helemaal niet veel last van hebben on hem weer eens te pesten.. Maar toen keek ik beter. En ik zag dat James helemaal niet zo vrolijk keek als dat hij zou doen als hij aan het Secreetje pesten was.. Sterker nog.. Het leek wel alsof.. Alsof hij huilde. Ik bleef even aan de grond genageld staan. Ik keek naar Remus en precies toen keek hij ook naar mij. Hij keek nogal wanhopig. Alsof hij niet wist wat hij moest doen. Dit was serieus. Dit was niet goed. Ze moesten stoppen. Het klopte gewoon niet. Ik snapte niet wat er aan de hand was, maar ik wist wel dat ik James en Snape uit elkaar zou moeten krijgen. Ik deed een stap naar ze toe. 'Prongs.' zei ik zachtjes, maar ik wist dat dat niet zou helpen. Toen haalde ik even diep adem en liep ik naar de twee toe. James lag inmiddels bovenop Snape en sloeg hem met zijn vuist in zijn maag. Ik pakte James voorzichtig bij zijn schouders, maar het leek alsof hij het niet eens merkte. Toen trok ik hem vlug naar achteren, zodat hij weg was van Snape. Nu stond hij ook rechtop en hij keek me verward aan. Ik keek hem bezorgd aan, maar toen keek hij weer naar Snape en leek vastbesloten om er weer op los te rammen. Ik trok vliegensvlug mijn toverstok en richtte hem op de ruimte tussen hen in. 'PROTEGO!' schreeuwde ik, en er kwam een onzichtbaar schild tussen hen in te staan, waar James hard tegenaan botste. Ik zag dat Severus op de grond bleef liggen. James duwde tegen het schild, tevergeefs. Het bleef staan. Ik keek naar Remus en knikte even. Hij begreep het en hij liep, net als ik, naar James toe. We pakten allebei een arm, en begonnen hem de marmeren trap op te hijsen. Hij moest daar weg. Weg van al die mensen. Weg van Snape. Hij moest hier gewoon vandaan. Dat was het belangrijkste. Ik zag vanuit mijn ooghoeken dat Emma ons volgde. Ik wilde James nu zo snel mogelijk naar de leerlingenkamer hebben. Hiervandaan.