Lily

Ik had me nog nooit zo ellendig gevoeld. Ik was verraden door degene die ik al vanaf mijn tiende een vriend noemde. Opeens verschenen er allemaal herinneringen voor mijn ogen. Severus die vertelde dat ik een heks was. Ik en Severus die praatten en Petunia die werd geraakt door een tak. Severus, die enthousiast bij me thuis was gekomen toen we de brieven van Zweinstein hadden gekregen. Ik en Severus in de trein met James, Sirius en Emma. Het moment dat ik in werd gedeeld bij Griffoendor en Severus bij Zwadderich. Ik slikte. Vanaf dat moment was het allemaal mis gegaan. Alles was toen fout gelopen. Severus had mensen ontmoet. Mensen die anders dachten. Die walgelijk dachten. En langzaam was hij ook zo gaan denken. Langzaam waren we uit elkaar gegroeid. En toch deed het nog ontzettend veel pijn. Plotseling voelde ik de warmte van een lichaam tegen de mijne aan. Even later een arm die om me heen werd geslagen. Ik had mijn handen nog altijd voor mijn ogen en mijn masker lag een paar treden onder me. Die had ik al afgegooid toen ik hier kwam zitten. Ik was dankbaar voor de arm. Het stelde me gerust. Het maakte me niet eens uit van wie de arm was. Ik leunde er dankbaar tegenaan en even later legde ik mijn hoofd op de schouder. Ik begroef mijn ogen in het gewaad. 'Ik dacht dat hij mijn vriend was.' snikte ik zachtjes. Ik was totaal gebroken. Even gebeurde er niets, maar toen trok de arm me nog wat dichter tegen zich aan. 'Stil maar.' zei een stem, die ik wel herkende, maar op dat moment niet kon plaatsen. Het maakte me ook niet uit wie het was eigenlijk.. 'Het komt wel weer goed. Je bent niet alleen.' werd er zacht gezegd. en langzaam werd ik rustiger. Het leek wel alsof mijn tranen op waren, want ze stroomden niet langer over mijn wangen. Ik snikte nog wel en mijn schouders schokten nog, maar ik werd rustiger. De persoon bleef door praten. En zijn stem was zo geruststellend, dat ik steeds een beetje rustiger werd. Ik was nog steeds ontzettend verdrietig, maar ik werd wel steeds een beetje rustiger en kon weer een beetje logisch nadenken. Ik moest me niet zo ontzettend kapot laten maken door Severus.. Dat was niet verstandig. Ik had Emma en Evanlyn nog. Twee geweldige vriendinnen. Ze waren veel beter bevriend met me dan dat Severus ooit geweest was. Ik mocht niet klagen. Ik moest gewoon sterk blijven. Ik slikte nog eens en haalde diep adem. Ik trilde nog een beetje, maar versterkte mezelf toen weer. 'Bedankt.' zei ik zachtjes tegen de schouder. 'Geen probleem.' werd er rustig teruggezegd. Waar kende ik die stem toch van.. Wie was het eigenlijk? Tegen wie zat ik nu eigenlijk al de hele tijd aan te huilen? Langzaam ging ik rechtop zitten en keek ik in zijn bruine ogen. Eigenlijk waren ze best mooi.. 'P-Potter.' stotterde ik. Meteen voelde ik me een stuk minder op mijn gemak. Dat het nou net Potter was die me had getroost.. Ik raakte er van in de war en ik keek hem met grote ogen aan.

James

Ik had eigenlijk de hele avond Snape en Lily in de gaten willen houden maar dat kon ik niet maken tegenover Evanlyn en ik lette dus alleen even op ze als ze toevallig in mijn gezichtsveld verschenen. Uiteindelijk na een poos liepen we richting het drink gedeelte maar voor we daar aankwamen zag ik Lily de grote zaal uit rennen. Ik wierp een blik op Snape en zag Rosier, Mulciber en Avery. Hij had het weer geflikt hoor. Geweldige gozer. Maar niet heus. Als ik mijn stok nou niet netjes boven had laten liggen had ik hem nu zeker aan zijn enkel opgehangen. Maar helaas. 'Sorry.' Ik keek Evanlyn smekend aan en ze knikte. Ik haastte me de grote zaal uit. Ik opende de deur en sloot ze zachtjes. Het feest gebruis achter me was in een keer verdwenen. Net zoals mijn zelfverzekerdheid. Daar zat ze. Lily. Op de marmeren trap. En ik kon haar gewoon horen snikken. Wat moest ik nou doen. Ze zag er niet echt bepaald alsof ze gezelschap wou. En dan vast al helemaal niet van mij. Ik haalde diep adem. Ging met mijn hand door mijn haar en liep toch de trap op. Heel langzaam en voorzichtig. Mijn lach van deze avond was al helemaal verdwenen. Het deed me gewoon pijn om haar zo te zien. Waarom kon ze dat niet gewoon zien. Dat ik het veel beter met haar voor had dan die stomme Snape! Waarom zag ze dat niet in! Ik baalde licht mijn vuisten. Ik wou haar gelukkig zien. En dan liever met iemand anders dan met Snape. Als ze mij niet wou, dan prima. Maar ik kon haar toch niet zo laten huilen! Daar zat ik dan uiteindelijk naast Lily die nog steeds hartverscheurend zat te snikken. Ik had een brok in mijn keel gekregen dus ik kon ook gewoon niks tegen haar zeggen om de pijn wat weg te nemen. Maar ik wist ook dat ook al haatte ik Snape. Zij was vrienden met hem geweest voor Hogwarts. Maar hij was heel erg veranderd denk ik. Uiteindelijk was het me gelukt om mijn arm om haar heen te slaan en voor ik het goed door had legde ze haar hoofd op mijn schouder en snikte. Ik probeerde de blos te onderdrukken. Dit was geen tijd om rood te worden James! 'Ik dacht dat hij mijn vriend was.' Ik keek naar Lily. Wat verwachtte ze nou dat ik ging zeggen. Ik vond het een hufter. Een eikel. Een wat nog wel niet allemaal meer.

Sirius

Ik was totaal in de war. Emma's gelukkigste herinnering.. Was een leugen geweest? Waarom dan? Waarom had ze daar over gelogen? Vertrouwde ze me niet? Maar waarom danste ze dan nu met me? 'Maar.. Ik snap het niet.' Ik had mijn wenkbrauwen gefronst. En ik was gestopt met dansen. Ik had Emma alleen nog wel vast. 'Waarom heb je dan gelogen?' Ik was eigenlijk best teleurgesteld. Ik had wel gedacht dat Emma me niet leuk vond, dat ze niet verliefd op me was. Maar ik had nooit gedacht dat ze me zo weinig vertrouwde dat ze me niet eens de waarheid wilde vertellen als het over een school opdracht ging.. Emma maakte een zenuwachtige indruk. 'Ehm.. Nou eh.. Ik heb niet helemaal.. Gelogen.. Misschien..' Ze keek naar de grond en haar ogen bleven nooit lang op hetzelfde punt hangen. Ze gingen van links naar rechts en ik voelde me er alleen maar slechter door. 'Ik ehm.. Heb alleen de waarheid een klein beetje verdraait.' zei ze, en nog steeds keek ze me niet aan. Nu snapte ik er nog minder van. 'Ik volg je niet.' bracht ik er met moeite uit. 'Nou.. Mijn gelukkigste herinnering.. Was wel een kus. Hij was alleen niet met.. Met Eric.. Maar.. Eigenlijk was het ook geen kus.' Ze bewoog zenuwachtig met haar voet heen en weer en ik voelde me alsof ik nooit meer zou weten wat boven of onder was. Of links of rechts. Of iets wat ook maar duidelijk was geweest in mijn leven. Ik was nog nooit zo in de war geweest. Wat ze zei, sloeg totaal nergens op. Hoe kan nou iets een kus zijn en het toch niet zijn? En wat maakte het uit of het met ene Eric was of niet, wat had ik daar nou aan. 'Het zit namelijk zo..' begon ze weer. 'Ik zat in een lokaal met een jongen.. En toen.. Nou ja.. Op een gegeven moment.. Zoenden we bijna. Maar toen ging de deur open en is de zoen nooit gebeurd.' Het leek alsof de wereld helemaal stil stond. Dat wat Emma zei dat leek verdacht veel op.. 'De jongen heette Sirius Black.' zei ze zacht en nu keek ze me aan. Ik was totaal verbaasd. Als ik net in de war was geweest, was ik dat nu zeker. Als dat haar gelukkigste herinnering was.. Dan betekende dat toch zeker dat ze het leuk had gevonden? Ja.. Dat moest haast wel.. Zou ze.. Zou ze echt hetzelfde voor mij voelen als ik voor haar voelde? Ik raapte al mijn moed bij elkaar. Ik moest en zou het proberen. 'Zou je.. Zou je het erg vinden als die jongen je opnieuw zou kussen? En het nu wel af zou maken?' zei ik zachtjes. Ik keek in haar prachtige groene ogen. Mijn blik was serieus. Ik zag dat ze even geschokt leek. Maar toen schudde ze zachtjes haar hoofd. Nu kwamen onze hoofden weer dichter naar elkaar toe, net zoals een paar weken geleden. Onze lippen waren zo dicht bij elkaar dat ik haar adem op mijn gezicht kon voelen. En toen raakten ze elkaar. Mijn ogen waren gesloten en het voelde alsof er een ballon vol met vlindertjes ontplofte in mijn buik. Ik had me nog nooit zo ontzettend gelukkig gevoeld. Het voelde allemaal zo ontzettend goed. Ik was zo gelukkig. Emma was zo ontzettend anders dan andere meisjes, en nu pas begreep ik waarom dat zo was. Het kwam niet omdat ze nou toevallig mooi was. Het kwam omdat ze bij mij hoorde. Ik wist het gewoon. Ik wist nu dat ik haar zou beschermen, wat er ook zou gebeuren. Dat ik haar zou troosten als ze verdrietig was en dat ik er altijd voor haar wilde zijn. Ik wist dat ik haar nooit meer los wilde laten, nooit meer.

Remus

Ik weet niet precies wat me dwars zat. Misschien dat Sirius me boos had aangekeken of dat ik dacht dat aan het begin van de trap Emma haar blik op hem had gericht. Het was niet dat ik verliefd op haar was maar als zij zo graag met mijn beste vriend naar het bal wou en die met haar dan zat ik in de weg. Waarom had Sirius dat gewoon niet gezegd. Dan was ik wel alleen gegaan of helemaal niet wat maakte mij het uit als zij samen wilden had ik het nu verpest. Gisteren. Maar uiteindelijk had ik veel plezier met Emma. Ik vond dat ze goed kon dansen. In tegenstelling tot mij. Het verbaasde me dat ik nog nooit op haar tenen was gaan staan want ik kon wat betreft dansen af en toe best onhandig zijn. Vooral als ik me er niet volledig op concentreerde. Maar het ging goed en ik had veel plezier met dansen. We hadden een paar keer wat drinken gehaald en door gedanst maar op een gegeven moment vond ik dat Emma wel moe leek. Misschien kwam het omdat ze niet gewend was op zulke hoge hakken te staan? Ik vroeg haar of ze drinken wilde maar ze wees het af. Uiteindelijk wou ze het toch wel en ging ik drinken halen. Ik nam de koude pompoensap mee en zag vanuit mijn ooghoeken Lily en Snape samen met die vrienden van Snape. Ik betwijfelde of dat wel goed ging maar ik kan me er eigenlijk niet veel zorgen om maken. Het was niet dat ik me er mee kon bemoeien. Ik had er niks mee te maken. Ik liep terug naar Emma en we dronken in stilte ons drinken op. Ze gaf me de indruk dat er iets was. 'Ik ga even naar buiten als je het niet erg vind. Ik kom zo terug.' Ze glimlachte en liep naar buiten. Door de mensen massa heen. En verdween uit mijn zicht. Zou ze Sirius zoeken? Nee wat dacht ik nu. Had Emma niet al die tijd gezegd dat ze een hekel had aan Sirius. Vooral over hoe hij tegen meisjes deed. Volgens mij wist iedereen dat wel. Ik keek op toen ik het gevoel had dat iemand mijn kant op liep. Ik glimlachte naar Evanlyn. 'Partner kwijt?' vroeg ze terwijl ze naast me ging zitten. 'Emma is even naar buiten. Volgens mij had ze het warm.' Evanlyn knikte. 'James is er ook vandoor. Ging achter Lily aan denk ik.' Ik fronste mijn wenkbrauwen. Had ik toch moeten ingrijpen? Zo net? Ik was immers wel Prefect. Maar ik had ook niet echt iets gezien. Ze hadden staan praten wat kon ik daar tegen doen. Ik was niet zoals James en Sirius om ergens zomaar in te stappen. 'Dansen?' Ik was te ver in gedachten om te bedenken dat Evanlyn vroeg of ik zou dansen. 'Ja!'

Lily

Ik had tot nu toe een geweldige avond gehad. Ik had soms een glimp opgevangen van Emma en Evanlyn, maar het grootste gedeelte van de tijd was ik met Severus en dansten en lachten we samen. Ik had een geweldige tijd. Na een tijdje gingen we wat de drinken halen en verlieten we de grote mensen massa die op de dansvloer stond. Bij de drankjes was het helemaal niet zo druk. Toen we allebei een koud glas pompoensap hadden gedronken en weer de dansvloer op wilden gaan, kregen we alleen onverwacht bezoek. 'Zo, Severus. Weer eens op stap met je oude vriendinnetje? Je verbaast me.' hoorde ik een stem hatelijk zeggen en ik draaide me vliegensvlug op. Tegenover me stonden Avery, Mulciber en Rosier. Ik slikte even. Ik was er altijd van overtuigd geweest dat zij de reden waren dat Severus was veranderd. Dat zij de reden waren dat Sev me een Modderbloedje had genoemd. En nu stonden ze daar. Voor mijn neus. Dit kon niets goeds betekenen. Ze waren duister, ik wist het zeker. Ze haalden gemene grapjes met mensen uit, vooral met de mensen die niet van zuiver tovenaarsbloed waren. Ik walgde van ze. 'Ach ga toch weg.' zei ik geïrriteerd en ik wilde Severus' hand pakken om hem mee te nemen naar de dansvloer. Weg van deze rotjongens. Maar hij bewoog zich niet. 'Hoe durf je tegen ons te praten, Evans.' siste Rosier. 'Vies modderbloedje.' voegde Mulciber hier nog aan toe. Ik keek ze met vuurspuwende ogen aan en hoopte eigenlijk dat Severus me te hulp zou schieten. Maar toen ik naar zijn gezicht keek, schrok ik enorm. Hij keek nogal wanhopig, maar ik kon ook uit zijn blik opmaken dat hij niet weg wilde lopen. Dat hij dat niet durfde. 'Sev, kom mee.' zei ik nog een keer. 'Sev, kom mee.' deed Avery op een zeurderige toon na. 'Kom op, Snape. Ga bij dat Modderbloedje vandaan. Straks raak je nog besmet.' zei Rosier met een serieus gezicht. Ik keek met grote ogen naar Severus. Hij keek me smekend en wanhopig aan. En deed toen een stap naar voren. Naar de jongens toe. Het voelde alsof ik bevroor van binnen en de tranen sprongen al in mijn ogen. 'Goed zo Severus.' zei Mulciber met een zelfvoldane grijns. Toen ik eindelijk weer woorden kon vinden, sprak ik op een angstaanjagend kalme toon. 'Ik dacht dat we weer vrienden konden zijn, Sev. Ik dacht echt dat het kon. Ik dacht dat je toch nog om me gaf. Dat je misschien niet veranderd was op de manier waarop ik eerst dacht dat je dat was. Ik wilde je nog een kans geven.' Ik slikte even. Ik wilde niet huilen. Niet nu. Maar ik kon niet voorkomen dat mijn stem uiteindelijk toch brak. 'Had ik maar geweten dat je die kans zo ontzettend zou verpesten.' Toen draaide ik me vastberaden om. De tranen liepen ondertussen al over mijn wangen. 'Lily.. Lily, wacht..' hoorde ik Severus smeken, toen ik weg liep. Ik zag niets meer. Mijn ogen waren vol met tranen. Ik liep tegen de tafel met drankjes aan en de grote kan viel om. Ik hoorde gelach achter me en ik begon te rennen. Ik moest hier vandaan. Ik dacht dat Severus mijn vriend was geweest. Ik had het echt gedacht. Maar ik had een grote fout gemaakt. Voor ik het wist was ik door de deur naar de hal gerend en waren er geen geluiden van het feest meer om me heen. Ik zakte hulpeloos op de marmeren trap neer en drukte mijn handen tegen mijn ogen waar ontzettend veel tranen uitstroomden. Ik snikte en ik maakte me zo klein mogelijk op de trap. Ik wilde dat niemand me kon zien. Dat niemand me ooit meer zou kunnen zien. Ik had het gevoel alsof ik niemand meer kon vertrouwen.

Emma

Het was al een poos later en ik had al heel veel gedanst met Remus. Mijn voeten begon ik al te voelen. Ik had eigenlijk alleen maar staan dansen met Remus. We hadden wel eens wat drinken gehaald maar meer ook niet. Ik had zo veel mogelijk van mijn gedachten voor zover dat lukte uitgeschakeld. Ik moest gewoon niet aan Sirius denken. Niet dat ik dat anders wel zou doen bleef ik weer voor mezelf ontkennen. Ik zuchtte even. Remus keek me met een opgetrokken wenkbrauw aan maar ik glimlachte eerlijk naar hem. 'Moe?' vroeg hij. Ik schudde mijn hoofd. 'Op zo'n avond duurt het nog wel even voor ik moe wordt.' Ik moest hem zeggen dat ik het naar mijn zin had. Hoewel ik me af en toe bleef af vragen waar Sirius was gebleven. 'Ik vind het echt heel gezellig.' 'Daar ben ik blij om.' 'Zal ik wat drinken halen?' Ik schudde mijn hoofd. En we bleven nog even door dansen. 'Ik kom er op terug.' Remus glimlachte. Hij excuseerde zich netjes en ging drinken voor ons halen. Ik liep de menigte wat uit. Wat was het warm hier. Na een poos daar alleen gezeten te hebben en wat rond te kijken zonder echt te zien wat er gebeurde kwam Remus terug. Ik nam een slok van het drinken. Heerlijk koel. Ik stond op. Remus keek me vragend aan. 'Ik ga even naar buiten als je het niet erg vind. Ik kom zo terug.' Ik zag net Evanlyn aankomen lopen. Alleen. Mooi als James drinken aan het halen was voor haar kon ze Remus even gezelschap houden. Ik liep de grote zaal uit nadat ik mijn glas op de laatste tafel had gedumpt en ik liep de hal door. Gelukkig stond de deur open. Op zich was het best wel fris maar op dit moment vond ik dat alleen maar prettig. Ik sloot mijn ogen even en liet de wind met mijn haren spelen. Ik deed mijn ogen open en besloot een klein stukje te lopen. Toen ik daar eenmaal aan begonnen was hoorde ik voetstappen uit de schaduw komen. Ik bleef verstijfd staan en keek die kant op. 'Moet jij niet naar binnen?' Ik kneep mijn ogen even samen omdat het figuur tegen het licht in stond. 'Sirius?' Ik hoorde een soort geluid dat als bevestiging moest door gaan. 'Waarom ben jij dan niet binnen? Moet je niet dansen.' 'Ik ben dateloos.' 'Oh.' Dat verbaasde me nogal. Zal ik het gewoon vragen. 'Wil je met mij dansen dan?' Ik lachte. 'Hier?' Ik knikte. En hij legde zijn hand op mijn heupen en pakte mijn hand. Hij deed het niet ruig of zo maar juist heel voorzichtig. Alsof ik van porselein was. En daar stonden we dan te dansen. Waarom had hij mij niet gevraagd. Hij had mij toch ook bijna gekust. Of had ik me dat verbeeld. Ik bleef naar hem kijken. Ik kreeg een hele zware drang iets tegen hem te zeggen. Iets waarover ik gelogen had. 'Die gelukkigste herinnering...' Sirius keek me vragend aan omdat we de hele tijd niet echt wat zeiden. 'Dat was een leugen.' Ik had ook gewoon gelogen tegen een professor. Want ik had die herinnering ook opgeschreven. Toen ik zes was, was er inderdaad een jongen genaamd Eric die ik leuk vond. Maar hoe verliefd ben je als zesjarige. We zijn gewoon vrienden gebleven tot ik elf was en naar Hogwarts ging. 'Eric..Eric heb ik al niet meer gezien dan toen ik net elf was. Ik heb nog nooit met hem gekust.'

Sirius

Ik had nog steeds geen zin gehad, toen ik met James en Remus de leerlingenkamer verliet. Ik had niet ontzettend veel aan mijn uiterlijk gedaan. Ik had een pak aangetrokken en een masker opgezet. Ik had geen moeite gedaan om me als iets of iemand te verkleden. Ik zou kijken of het een beetje gezellig was, en dan zou ik misschien al vroeg weer teruggaan naar de leerlingenkamer. Maar misschien zou het toch nog gezellig worden. Ik liep met mijn handen in mijn broekzakken de trap af en keek om me heen. Overal liepen meisjes met hun dates. Ik had er geen oog meer voor. Vroeger zou ik naar dit soort feesten zijn gegaan om met zoveel mogelijk meisjes te dansen, maar nu had ik daar helemaal geen interesse meer voor. Ik ging even met mijn hand door mijn haar en toen waren we al onderaan de trap gekomen, in de hal. Daar stond Secretus al rustig te wachten op Lily. Ik haalde mijn neus op. De rotzak. We gingen met z'n allen bij de muur staan te wachten. James op Evanlyn en Remus op Emma. En ik op niemand. Er verscheen een grimas op mijn gezicht. Niet te geloven. Sirius Black heeft geen date op het schoolbal. Dat mocht in de krant. Maar het was mijn eigen stomme schuld geweest. Als ik Emma nou gewoon had gevraagd en niet zo had geaarzeld, dan was het allemaal goed gekomen en stond ik hier nu ook met een grijns op mijn gezicht. Ik zuchtte even en keek naar mijn schoenveters. Na een tijdje kwamen de meiden naar beneden. James en Remus liepen naar de trap om ze op te wachten, maar ik bleef in de schaduwen tegen de muur staan. Ik had mijn handen nog steeds in mijn broekzakken en keek toch nieuwsgierig omhoog. Evanlyn had een lange, opvallende blauwe jurk aan en ook een fel blauw masker op en Lily's jurk was wit en zag er Grieks uit. Maar.. Waar was Emma dan? Ik zocht de trap af, maar ik zag haar niet komen. Na een paar seconden kwam ze dan eindelijk de trap af. Ik moest moeite doen om mijn mond niet open te laten vallen. Ze was prachtig. Alles aan haar was prachtig. Ik slikte even. Leek het nou zo, of keek ze naar me? Ik zou zo graag naar haar toe lopen. Met haar de grote zaal inlopen, in plaats van dat Remus dat zou doen. Maar zo moest ik niet denken. En toen was ze beneden aangekomen en nam Remus haar mee. Ik keek ze een beetje sip na. De hele hal was nu eigenlijk verlaten en ik besloot ook maar naar de grote zaal te gaan. Toen ik de deuren open deed, werd ik meteen overspoeld door een hele lading geluiden. De muziek was luid en overal was gelach om me heen. Mensen dansten, of dronken een drankje aan de zijkant van de dansvloer. Ik glimlachte even. Iedereen had zoveel lol.. Misschien moest ik alles gewoon even loslaten en genieten van het feest. Zo vaak kwam het ook niet voor dat er een bal was. Na een tijdje ging ik al op in de feestende massa.

James

Het was de avond van het bal en ik hoopte maar dat het gezellig werd. Hoewel dat kon niet anders dan met Evanlyn. Ik had Sirius toch overtuigd om wel te gaan. Ik bedoel hij kon altijd nog even met Emma proberen te dansen. Toch? Ik had een donkerblauwe bovenkant aan. En het was tenminste niet zoals een pak. Ik hoefde geen stropdas te dragen. Mijn broek was zwart maar wel zo'n broek als je onder je pak kon dragen. Daar had ik hem ook vandaan. En Remus hielp me met die cape vastmaken op de achterkant. Met een tik op mijn tanden met mijn toverstaf werden mijn hoektanden langer. Waarom ging ik ook alweer als vampier? In ieder geval probeerde ik mijn haar nog wat te fatsoeneren maar zoals altijd lukte het niet echt. Uiteindelijk toen ik Remus nog met zijn stropdas geholpen had ging ik mijn masker op zetten. Ik vond hem wel stoer. Maar stiekem vond ik die van Sirius en vooral Remus veel leuker. Mijne was gewoon wat standaard. Behalve mijn pak die vond ik gewoon leuk. Eens wat anders. En toch typisch vampier. Uiteindelijk gingen we allemaal naar beneden waar we met iedereen hadden afgesproken. Of nou ja Remus en ik dan. Ik moest ook zeggen dat ik Sirius een enorme oen vond. Iedereen afwijzen maar zelf geen stap ondernemen. Ik had Evanlyn toch prima tussen neus en lippen door kunnen vragen met wie de anderen gingen. Niets bijzonders aan. We liepen die trap best snel af. Bang dat we te laat beneden waren. Eenmaal beneden zag ik Secretus. Waarom was ik zo jaloers op die vent. Waarom ging Lily nog met hem om?! Hij had haar een modderbloedje genoemd. Mijn bloed begon bijna weer te koken. 'Rustig Prongs.' Ik keek Remus aan en knikte. Eigenlijk vond ik dat Sirius het hem nu moest vertellen. We konden hem niet buiten sluiten vond ik. dit was allemaal gebeurd omdat Sirius niet had verteld dat hij verliefd was op Emma. Anders had Remus haar nooit voor het bal gevraagd. Gelukkig had ik Evanlyn nog. Voor zover ik wist was niemand van ons verliefd op haar. (jaja) Uiteindelijk stond ik nog te praten met Remus toen ik hakken hoorde. Er waren al veel meisjes langs geweest dus ik keek op. Heel even naar Evanlyn. Ze zag er wel leuk uit. Ik vond het een geweldige jurk. Maar de persoon naast haar trok nog meer mijn aandacht. Lily zag er zo mooi uit. Lily was sowieso al mooi maar de combinatie van haar donkerrode haar met deze witte jurk. Maar wacht. Ze keek van me weg nadat onze ogen hadden ontmoet en ik kon opeens weer helder nadenken. Lily en Evanlyn. Waar was Emma? Ik keek verder de trap op en zag haar. Ze verbaaste me hoe ze eruit zag. Ik schudde licht mijn hoofd toen Evanlyn voor me stond. 'Geweldige jurk!' zei ik. En ik meende het ook. Maar als wie of wat was ze verkleed? Misschien dat ik daar later op de avond achter zou komen. Ik stak haar mijn arm toe en zwaaide nog naar Remus en Sirius en liep de grote zaal binnen.

Lily

Ik zat voor Evanlyn op een stoel. Ik had mijn jurk al aan en nu deed Eve mijn haren. Ze was erg goed met kapsels en had net ook al haar eigen haar op een simpele manier opgestoken. Toch zag het er allemaal heel erg elegant uit. Nu was ze dus bezig met mijn haar. Het moest een beetje Grieks worden en Eve begon het dan ook op een ingewikkelde manier in te vlechten. Ze had verschillende speldjes in haar mond die ze soms in mijn haren haakte en er soms ook weer uit haalde. Emma had me iets niet verteld. Zij en Evanlyn hielden iets voor me achter, en dat was al een tijd zo. Maar ik maakte me er niet zo veel zorgen om. Ik had ook wel dingen tegen Severus gezegd die ik niet tegen hen zei, dus zou het hypocriet zijn om ze kwalijk te nemen dat ze dingen voor mij achter hielden. Na een tijdje was Evanlyn dan eindelijk klaar en het eind resultaat was echt beter dan dat ik gehoopt had. het zag er echt godin achtig uit. Ik zag dan Emma nu ook eindelijk haar jurk aan had gedaan en ik ritste hem voor haar dicht. Evanlyn trok haar jurk ook aan. Hij was fel blauw met een paar pauwenveren erop. Ik pakte mijn zilveren bloemenkrans met steentjes en zette hem op mijn hoofd. Nu was het klaar. Ik deed mijn schoenen ook nog aan: Witte pumps met een bloem aan de zijkant. Ik keek naar Eve's blote voeten. 'Wat voor schoenen ga jij eigenlijk aan doen?' zei ik met gefronste wenkbrauwen. Evanlyn keek me licht geschokt aan. 'Lily! Ken je sprookjes toch!' ze haalde twee doorzichtige schoenen te voorschijn. 'Glazen muiltjes!' zei ik lachend. 'Daar had ik helemaal niet meer aan gedacht!' Ze deed de schoenen aan en nu waren we klaar. 'Oh we zijn allemaal prachtig.' zei Evanlyn glunderend. Samen liepen we naar de hal waar de jongens waarschijnlijk al stonden te wachten. Ik vond het nog steeds een raar idee dat Evanlyn met Potter ging.. Maar ik zou me er niet teveel zorgen om maken. Ik ging met Sev. En daar moest ik me op concentreren. Emma bleef staan op de laatste verdieping en ik keek haar even vragend aan, maar ze zei dat we door moesten lopen. Dat deden we dan ook maar. Evanlyn en ik liepen het hoekje om, de trap af. En daar stond Severus. Hij keek glimlachend naar me, en ik glimlachte vrolijk terug. Ik kon het niet helpen om ook een blik op Potter en Remus te werpen. Dat had ik niet moeten doen. Potter keek me met een doordringende blik aan. Ik dwong mezelf weer naar Severus te kijken en liep door. 'Tot straks, Lil.' zei Eve nog vrolijk toen ze naar Potter toe liep. Ik knikte even en zwaaide nog en toen was ik bij Severus aangekomen. 'Je ziet er prachtig uit.' zei hij met een glimlach. 'Jij ook, Sev. Kom, laten we maar gaan. We zijn al laat.' zei ik, en ik haakte mijn arm in de zijne en samen liepen we naar de Grote Zaal.

Emma

Om de een of andere reden had ik deze avond geen zin. Ik dacht terug aan gisteravond. Misschien had ik die sukkel wel moeten vragen. Maar het was tegen mijn principe. Jongens hoorden meisjes te vragen en niet andersom. En ik moest niet zeuren. Remus was zelfs een veel betere date. Veel galanter en charmanter en aardiger en minder egoïstisch en arrogant. Minder knap. Wat dacht ik nou? Ik schudde mijn hoofd en keek naar Evanlyn en Lily die allang bezig waren. Ik zat op mijn bed naast mijn jurk en masker en had nog geen stap gedaan. 'Kom op nou Emma.' Lily glimlachte naar me. 'Je hebt nu tenminste een goeie date.' 'Ja maar niet degene die ze wilde!' Ik keek Evanlyn boos aan. Zou ze het nu ook gaan verraden ook. Lily keek me vragend aan. 'Nu niet okay. Ik beloof je aan het eind van het bal vertel ik het je.' Waarom voelde ik me zo verdrietig. Ik wou niet. En nu wist ik waarom. Ik was zo bang om Sirius te zien met iemand anders. Gelukkig voor mij mocht Hestia Jones niet naar het bal. En ik hoorde dat het uit was en hij verrassend genoeg nog geen nieuwe vriendin had maar misschien na vanavond. En ik..ik wou dat niet zien. Ik stond op en kleedde me uit om mijn jurk aan te doen. Ik keek naar mijn sippe gezicht in een van de spiegels. Ik moest proberen natuurlijk te lachen. Misschien dat de gniffelspreuk werkte. Ik glimlachte naar mijn spiegelbeeld maar ik kon nou al zien dat mijn ogen niet mee werkten. Oh vergeet hem nou toch! Ik had al die jaren nooit gedacht dat ik dit zou mee maken. Had ik meer dan een maand geleden hem nog verafschuwd om zijn gedrag tegenover meisjes? Toen ik mijn jurk eindelijk goed aan had en Lily de rits dicht had gedaan begon ik maar aan mijn haar. Ik liet het gewoon los. Hoewel licht opgestoken met kleine witte roosjes dat speldjes waren. Op dit moment irriteerde ik me aan mijn krullen. Hoewel het eindresultaat toch beter werd dan ik ooit had gedacht. Ik hoorde Lily en Evanlyn om iets lachen. Maar het boeide me niet zo. Eigenlijk boeide me niks deze hele avond niet. Toen mijn haar goed zat besloot ik dat ik me daar over heen moest zetten. Ik ging het vast heel leuk krijgen met Remus. Ja ik wist dat wel zeker ja. Ik haalde diep adem en keek mezelf streng aan in de spiegel. Jij gaat van deze avond genieten Granger of ik doe je wat. Dacht ik bij mezelf en ik glimlachte. Ik trok mijn schoenen aan en met een zwaai van mijn toverstok leek het net alsof ik zwaar gewond was. Zonde van mijn witte jurk maar het was wel een Halloween party. Eve ging als Cinderella en Lily als een griekse godin. Ik ging als zombie omdat ik geen betere ideeën had. Nou ja zombie? Er zaten gewoon bloedspetters op mijn jurk dus misschien was ik wel een moordlustige prinses. Wisten zij veel. Kon het mij wat schelen. Ik pakte mijn masker en zette die ook op en draaide me om. Lily en Evanlyn stonden al op me te wachten. 'Nou hehe.' Evanlyn glimlachte en deed de deur open. De toren was al zo'n beetje verlaten. We hadden alle drie beneden afgesproken. We liepen rustig die trappen af. Op de laatste verdieping bleef ik staan. Ik durfde weer niet. 'Ga maar vast zonder mij. Jullie laten Severus en James wachten.' Okay die zin klonk ontzettend vreemd. Maar dat maakte niet uit. Ik keek om het hoekje. Ik zag Remus en James en Severus nou ja die stond dat niet bij die eerste twee. Ik zag James op kijken naar Lily of misschien naar Evanlyn maar ik gokte eigenlijk meer op Lily en ik bedacht me dat ik hier niet langer kon blijven staan. Ik stapte achter de muur vandaan en liep met opgeheven hoofd naar de trap die ik langzaam af ging wegens mijn hoge gouden hakken. Ik zag iemand in de schaduw tegen de muur staan. Iemand waardoor mijn hart sneller ging kloppen. Sirius zag er zo..zag er zo..ja hoe heet dat galant uit. Charmant. Zo niet arrogant. Zo niet egoïstisch zo knap. Ik trok mijn blik van hem weg en glimlachte naar Remus. Ik hoopte tenminste dat die glimlach er echt uit zag. En ik was bijna beneden.

Sirius

Ik keek verbijsterd op toen Emma had gezegd dat ze nog niet gevraagd was. Ik was er van overtuigd geweest dat iemand haar nu wel gevraagd zou hebben.. Er waren genoeg mensen geweest die mij gevraagd hadden, maar ik had iedereen afgewezen omdat ik dacht dat het enige meisje met wie ik wilde gaan, allang gevraagd zou zijn. Moest ik haar dan nu gaan vragen? Nu wist ik dat ze nog vrij was.. Het zou fijn zijn om met haar te gaan.. 'Ga je mee, Padfoot?' zei James en ik stond op. Misschien straks.. Of nu.. Ik aarzelde. Straks wilde ze niet met me gaan.. Ik liep achter Remus en James aan, op weg naar de slaapzalen. Het was al aardig laat en iedereen wilde vroeg naar bed gaan omdat ze morgen fit wilden zijn. We stonden bij de trap en nu had ik mijn besluit genomen. Ik ging Emma vragen. Ik draaide me alweer om, toen Remus nog iets zei. 'Wacht even.. Ik ga nog even..' meer zei hij niet en hij liep richting Emma. Het was alsof mijn hart opeens in ijs veranderde. Bevroren keek ik toe hoe Remus naar Emma toe liep. Hoe hij haar aandacht vroeg.. Hoe hij.. Ik slikte. Hoe hij haar meevroeg naar het bal. Ik keek gespannen naar haar gezicht. Ik hoopte zo erg dat ze nee zou zeggen dat het pijn deed. En ik vond het verschrikkelijk dat ik dat dacht. Ik keek naar Remus en kon op dit moment zijn bloed wel drinken. Niet dat ik hem iets kwalijk kon nemen. Ik had hem nog steeds niet verteld wat ik nou echt voor Emma voelde, omdat ik zelf ook nog niet wist wat ik ermee aan moest. James legde zijn hand op mijn schouder. 'Rustig Padfoot.' siste hij tussen zijn tanden door. Maar ik kon niet rustig blijven. Ik bleef gefixeerd op Emma's gezicht. 'Graag.' zei ze. Ik klemde mijn kaken op elkaar en liep langs James naar boven toe. Ik kon daar niet langer blijven staan. Ik zou niet naar het bal gaan. Ik ging gewoon niet. Wat had het nu ook voor zin? Een van mijn beste vrienden had het meisje mee gevraagd, die ik net wilde vragen. Wat was ik ook voor sukkel geweest? Waarom had ik haar niet eerder gevraagd? De rest van de avond verliep als in een roes. Ik praatte niet meer met James en Remus en zei alleen wat dingen kortaf. Ik kroop in mijn bed en probeerde te slapen. Na een lange tijd, lukte dat eindelijk.

Emma

Ik vond het dan wel ontzettend vervelend dat niemand mij nog gevraagd had. Want ik had ook niemand afgewezen maar ik zou absoluut niet met Sirius Black gaan. Hoewel ik dat wel zou willen zou ik hem niet vragen. Dat leek zo zielig. Daarbij had hij elk meisje al afgewezen. Ik keek over Een Beknopte Beschrijving van Hogwarts heen naar hem. Heel onopvallend mocht ik hopen. Hij keek nog steeds zo verveeld naar het schaakspel dat ik me gewoon afvroeg wat zo'n knap iemand als hem dwars kon zitten. Na een poosje stonden ze op om het schaakspel weg te brengen. 'Toe nu dan?' Ik schrok op van de plotselinge zin van Evanlyn. Ik was eigenlijk even vergeten dat ze naast me zat. Ik klapte mijn boek dicht en keek haar furieus aan. 'Hoe vaak moet ik het nog zeggen nee! Het is misschien wel heel modern voor een meisje om alleen te gaan. Kan ik er wat aan doen dat nog niemand mij gevraagd heeft.' Ik zag de blik van James, Remus en Sirius op mij gericht en keek met een rood hoofd weg. Gelukkig liepen ze al snel door. Ik zakte in de stoel weg en deed net alsof ik er niet was. Ik verstopte me achter het boek. Een poos later hoorde ik dat Lily terug was maar ik was te ver in gedachten om ook maar iets te zeggen. 'Emma?' Dat was niet de stem van Lily. Ik deed mijn boek naar beneden en zag Remus. Hij wou vast iets vragen over onze prefect gebeuren. Ik zag dat James en Sirius op hem stonden te wachten. 'Ik weet dat het wat laat is maar wil je samen naar het bal?' 'EEEH?' hoorde ik Evanlyn en ik keek haar aan. Ze schudde haar hoofd. Dat ik nee moest zeggen. Ik wende me weer tot Remus. 'Graag.' Ik glimlachte. 'Geweldig.' En hij ging weer weg. Ik kreeg een boze blik van Evanlyn en Lily keek ons beide aan met een opgetrokken wenkbrauw. 'Ga je me ooit nog eens vertellen wat er aan de hand is?' 'Nou dat duurt nog even.'

Evanlyn

'Kom op. Vraag hem nou!' siste ik in Emma's oor. We zaten samen in de leerlingenkamer. Lily was weg, samen met Severus. Dat gebeurde de laatste tijd steeds vaker. Het was de dag voor het bal en Emma had nog steeds geen date. 'Nee.' siste Emma. 'Ik ga hem niet vragen. Ik ben niet helemaal slap. En trouwens, wie zegt dat hij niet al lang een date heeft?' Op dat moment liep er een meisje naar Sirius toe, die verveeld keek naar het potje Tovenaars Schaak dat James en Remus aan het spelen waren. 'Zeg..' piepte het meisje. Ze zag eruit als een derdejaars, maar dat kon niet. Derdejaars mochten niet mee naar het bal. Sirius keek op, met nog steeds dezelfde verveelde blik. 'Zou je misschien.. Met mij.. Naar het bal willen?' piepte ze zenuwachtig. Sirius leek het niet eens te overwegen. 'Nee, sorry.' was het enige wat hij zei. Het meisje leek wel weer wat moed bij elkaar te hebben geschraapt. 'Ga je al met iemand dan?' zei ze. 'Nee.' Meer aandacht besteedde hij er ook niet aan en hij keek weer naar het potje schaak. Het meisje draaide zich sip om en liep terug naar haar vriendinnen. 'Autsj.' zei ik, terwijl ik mijn hoofd scheef hield. Maar daarna keek ik Emma met een grote grijns aan. 'Zie je wel! Hij heeft nog niemand!' zei ik vrolijk. De regen gutste tegen de ramen. 'Ik ga hem niet vragen.' zei Emma nog steeds vastbesloten en ze keek eigenwijs voor zich uit. Ik zuchtte even diep en zakte dieper weg in mijn stoel. Koppigheid ook. Ik pakte mijn Zwerkbal Door De Eeuwen Heen en begon weer te lezen waar ik was gebleven. Ze zocht het zelf ook maar uit. Ik zou met James gaan.. Terwijl ik dat toch nog steeds best raar vond. Ach ja. Het zou allemaal wel goed komen morgen. Als Emma nou eens gewoon naar Sirius toe stapte en niet zo trots deed.. Dat zou al heel wat verschil uit kunnen maken.

Remus

Uiteindelijk toen de hele middag al voorbij zat zaten we dan in The Three Broomsticks. En ik moest zeggen dat ik wou dat het een echte date was. Nou nee ik vond dit opzich ook wel goed. Want we hadden het ontzettend gezellig gehad. We waren zo'n beetje overal geweest en ik kon zeggen dat ik nog nooit zo'n leuke dag gehad in Hogmeades okay heus wel met James en Sirius maar dat was toch anders geweest dan met een meisje. We waren ook naar het Krijsende Krot geweest. Toch vreemd er zo aan de andere kant te staan. En iedereen maar denken dat het er spookte. Eigenlijk was ik dat. Vroeger was het erger dan nu. Nu waren Sirius en James er om me in toom te houden. Ik had ze nog wat zien rondlopen. Vooral in Zonko's toen wij daar waren. Ze hadden me beide wel een blik toegeworpen. Alsof je niet met een meisje naar Hogsmeades mocht. Aangezien ze beide wel wisten dat ik nooit met een meisje zou daten. Ik vroeg me af of Evanlyn het leuk had gevonden en ik had niet door dat ik haar recht aan keek terwijl ik een slok van mijn boterbier nam. 'Met wie ga jij naar het bal dan?' schudde ze me uit gedachten. 'Oh euh..Niemand.' Ik had nog niemand bedacht naast Eve zelf. Misschien ging ik wel helemaal niet. Of misschien moest ik Emma maar vragen. Maar ik wou niet nog een keer te laat zijn. Misschien moest ik mijn oren maar spitsen in de leerlingenkamer of ze al met iemand ging. Ik nam nog een slok boterbier. 'Ik vond het echt heel gezellig.' Ik glimlachte naar Evanlyn. 'Ik ook.' beantwoordde ik haar. 'Beter dan met je vrienden?' vroeg ze onzeker. Alsof ze me de hele dag had opgehouden. 'Het is heel anders.' Ze knikte want dat zal ook wel voor haar gelden wat betreft Emma en Lily. 'Maar het was heel leuk.' Met zijn tweeën was toch beter dan drie denk ik. Niet dat je met drie geen fun kan hebben maar met zijn tweeën was je afhankelijk van elkaar. Bij drie kon je ook zo genegeerd worden. We hadden ook veel meer gepraat als dat ik normaal doe met Sirius en James. We hadden het over van alles gehad. Vakanties, Het bal, school. Ik beschouwde Evanlyn nu als een goeie vriendin. Beter dan dat ik verliefd op haar zou blijven.

Evanlyn

Het oktober zonnetje scheen nog vrolijk en de temperatuur was ook nog aangenaam. Mijn blonde haren hingen in een vlecht over mijn schouder en werd bij elkaar gehouden door een roze strik. Ik liep naast Remus Lupin, op weg naar Hogsmeade. Ik had een tuinbroek aan, met daaronder een shirtje met een afbeelding van Cookiemonster en ik liep met mijn handen in mijn broekzakken. Mijn gympen knerpten vrolijk over het grindpad. Ik genoot van de wandeling en had ook erg veel zin om straks weer in Hogsmeade te zijn. Ik vermaakte me daar altijd prima. En ik vond het ook leuk dat ik er met Remus heen ging, omdat hij me gewoon een ontzettend aardige jongen leek. We hadden een tijdje een gesprek over school, toen het even stil viel. Ik keek naar mijn voeten en schopte zo nu een dan een steentje vooruit. Ik glimlachte. Toen zei Remus opeens weer iets. 'Heb je al een date voor het bal?' Ik keek hem verrast aan. 'Ja.. James heeft me gevraagd.' zei ik. Betekende dit, dat hij me mee had willen vragen? Hij bleef in ieder geval verbaasd staan. En dus stopte ik ook maar met lopen. 'Hoezo?' vroeg ik geïnteresseerd. 'Oh, gewoon nieuwsgierig.' antwoordde hij en hij begon weer te lopen. Ik haalde mijn schouders op en liep vrolijk achter hem aan. Na een tijdje kwamen we aan bij de eerste huizen van Hogsmeade. 'Dus. Waar wil je eerst naar toe, Evanlyn?' vroeg Remus me. Ik keek hem even glimlachend aan. 'Zeg alsjeblieft Eve. Evanlyn is zo lang. Lily en Emma noemen me ook altijd Eve.' zei ik vriendelijk. Remus glimlachte nogal lichtjes. 'Goed.. Eve.. Waar wil je eerst naartoe?' vroeg hij toen nog eens. 'Hm.. Ik wil sowieso naar Dominic Maestro's, Zonko's, Spintwitches en Honeydukes. En we kunnen nog iets gaan drinken in The Three Broomsticks. Zonko's is het dichtst bij vanaf hier.. Dus daar kunnen we wel beginnen als je dat niet erg vind.' zei ik terwijl ik nadenkend naar het dorp keek. 'Ik vind het prima.' zei Remus, en we gingen dan ook op weg naar Zonko's.

Remus

Ik was al vroeg wakker. Het was best vervelend want ik lag nog steeds eenzaam in de ziekenzaal. Ik mocht vandaag tenminste weg. Ik hoopte dat Evalyn het niet was vergeten of dat ze dacht dat ik niet kon omdat ik in de ziekenzaal had geleefd deze week. Ik liep naar de toren van Griffoendor om mijn boeken daar heen te brengen en mijn huiswerk dat Sirius en James me elke dag trouw hadden gebracht zoals ik ze had opgedragen. Ik gaapte nog even en mompelde het wachtwoord en liep naar binnen. Ik pakte een boek en ging op de bank zitten tot dat er meer mensen wakker waren. Duurde aardig lang aangezien het zaterdag was. Na een poos waren Sirius en James dan ook eindelijk beneden en gingen we met zijn drieën ontbijten. Toen we aan die tafel zaten zag ik Lily, Evanlyn en Emma naar beneden komen. Wij waren al uitgegeten en ik wachtte tot zij dat ook waren voor ik naar Evanlyn liep. 'Oh daar ben je!' Ik glimlachte wat onschuldig naar haar. 'We gaan toch nog wel?' vroeg ik dan ook. 'Oh ja natuurlijk. Lukt dat? Ben je helemaal beter?' Ik knikte en zag dat Emma ook even bezorgd naar me keek. 'Laten we meteen gaan!' Ze stond op. 'Zie jullie later.' En ze trok me half mee de grote zaal uit naar buiten naar Hogsmeade. We hadden het heel erg naar onze zin tenminste ik wel en het zag er naar uit dat Evanlyn dat ook vond. Hm zou ik haar vragen of ze met iemand naar het bal zou gaan? Ja anders kon ik haar wel vragen natuurlijk. 'Heb je al een date voor het bal?' vroeg ik nonchalant. Ze keek naar me op. 'Ja James heeft me gevraagd.' Ik bleef verbaast staan. James? James had haar gevraagd? Waarom had hij dat niet gewoon gezegd. 'Hoezo?' 'Oh gewoon nieuwsgierig.' Ik liep maar weer met haar door. Verdomme. Ja ik had ook nooit aan James verteld dat ik Evanlyn wel een beetje leuk vond. Wat zei ik nou. Ik deed niet aan liefde. Wat dat betreft was het maar goed dat Evanlyn met James ging en niet met mij. Maar met wie zou ik dan gaan. Emma? Ja misschien was dat een idee. Gewoon als prefects samen.

Lily

De dag was erg zonnig begonnen en ik had dan ook, nadat de lessen waren afgelopen, een tuinrokje aan gedaan met een bloesje. Ik hoopte dat het weer zo zou blijven en ik ging met Evanlyn en Emma op weg naar de Zwerkbal training. Evanlyn zat een beetje zenuwachtig te doen over het feit dat het wedstrijd seizoen al bijna zou beginnen.. 'Nu begint het echte werk! Ik moet scherp blijven!' zei ze de hele dag door. Nu stonden we voor de deur, en net toen we verder wilden lopen, zag ik hoe Severus onze kant op kwam. 'Loop maar door, ik kom zo.' zei ik tegen Emma en Eve. Alles verliep altijd veel stroever als zij erbij waren. Ze mochten Sev niet zo. Emma keek even over haar schouder en zag Severus al aan komen lopen. 'Oh. Ja. Wij gaan wel vast. Tot zo.' zei ze en ze trok Evanlyn met zich mee. Ik glimlachte naar Severus. 'Hé.' zei ik vrolijk. Ik had de laatste weken echt weer beter contact met hem gekregen en ik had er nog geen tel spijt van gehad. Hij had zich keurig gedragen. Ik fronste mijn wenkbrauwen toen ik merkte dat hij een beetje een gespannen indruk maakte. 'Zeg.. Lily.. Ik ehm.. Ik vroeg me af..' begon hij en hij keek naar de grond. 'Zou je misschien.. Met mij.. Naar het Halloween Bal willen gaan?' zei hij toen opeens en hij keek nu in mijn ogen. Ik knipperde een paar keer verbaasd. 'Oh, ja. Natuurlijk. Lijkt me leuk.' zei ik met een vrolijke glimlach. Ik zag hoe opgelucht Severus opeens keek en ik werd er helemaal blij van. Hij had de laatste tijd best sip geleken. 'Dus we gaan samen naar het bal?' vroeg hij nog een keer, alsof hij bevestiging wilde hebben. Ik knikte en glimlachte nog een keer en nu glimlachte hij zelf ook. Op dat moment liep Potter echt rakelings langs ons. Ik keek hem even aan. 'Oh, ik moet naar de training gaan kijken. Eve vergeeft het me nooit als ik niet kom. Ik zie je wel weer, Sev.' zei ik en we namen afscheid. Ik liep over het lange grasveld naar het Zwerkbal terrein en zocht Emma daar. Op het moment dat ik ging zitten begon het keihard te regenen. Gelukkig had Emma een paraplu meegenomen, voor het geval dat. Samen zaten we onder de paraplu te kijken naar de training, die er nogal ruig aan toe ging. Het zag er niet echt leuk uit en ik kreeg bijna medelijden met Eve. 'Severus heeft me net meegevraagd naar het Halloween bal.' zei ik na een tijdje tegen Emma toen Potter net iedereen weer uit zat te voeteren. Ze keek me even aan. 'Oh.. Eh.. Leuk.' zei ze een beetje ongemakkelijk en ik knikte even kort. Na een tijdje was de training afgelopen en liepen we naar beneden, om Evanlyn op te wachten. Ik was ondertussen toch klets nat geworden en ik had het behoorlijk koud gekregen. 'Ik wilde dat ik iets anders had aangetrokken. Iets met lange mouwen.' mopperde ik en ik rilde even. Emma knikte even en toen kwam Eve eindelijk naar buiten lopen. Ze zag er nogal verbijsterd uit. 'James Potter heeft me mee gevraagd naar het bal.' was het eerste dat ze zei. Emma en ik reageerden allebei op dezelfde manier. 'WAT?!'

James

Ik had de hele dag niet echt opgelet in de les want vanavond was het dan eindelijk zover. Zwerkbal training. Met mijn geweldige team. Ik kon niet wachten. Vooral niet om Jackson in het team te zien. Mijn team. Mijn geweldige team. Ik was naar boven geweest om mijn bezem te halen en me om te kleden en ik liep vrolijk de trap af. Na training zou ik eerst Lily vragen voor het bal. Dan zou ik naar het Krijsende Krot gaan waar ik de hele nacht fun zou beleven met Sirius en Remus want net zoals gisteren. Het was volle maan geworden. Ik liep de trap af en bleef staan. Daar vlak voor de ingang stond Lily. Ze zag er zo mooi uit in haar dreuzelkleren. Ik zag ook Emma en Evanlyn. 'Loop maar door ik kom zo.' Had Lily me gezien. Nee vast niet. Ik liep naar haar toe maar zag toen iemand van buiten komen waardoor ik stil bleef staan. Secretus. Ik kon ze niet helemaal verstaan en liep dichterbij. Ik moest immers toch die kant op dus het leek niet verdacht. 'Dus we gaan samen naar het bal?' Lily knikte. Ik liet bijna mijn bezem vallen. En ik liep snel naar buiten. Snel naar het stadium. Mijn goeie humeur was in een keer overgeslagen en ik had nergens meer zin in. Begon het ook nog te regenen en ik bulderde de mensen af. Kon me niet schelen. Ik zag Lily en Emma op de tribune zitten met een paraplu maar ik kon niet langer dan vijf seconden die kant op kijken voor ik weer helemaal boos werd. Ik dacht dat ze ruzie had met Secretus waarom gingen ze dan nu samen naar het Halloween bal? Ik greep de snaai en noemde de training over. De Masons gingen met een zuur gezicht terug naar de Griffoendor toren en blijkbaar ging Evanlyn zich eerst omkleden. Grint, Shingletown en Jones waren er ook in een keer vandoor. Ik zou volgende training mijn excuses wel aanbieden. Liet ze eerst wel even van de schrik bijkomen dit weekend. En dan zag ik ze dinsdag weer. Wie weet was ik dan ook wat afgekoeld. Ik liep naar de kleedkamers en zag net Evanlyn. Nu Lily toch met iemand anders ging, misschien kon ik dan wel met haar. 'Hé James. Alles okay?' Ik keek op. 'Ja hoezo?' 'Oh je leek zo chagrijnig.' 'Laten we zeggen dat deze Donderdag anders uitliep dan in de planning.' Evanlyn knikte. Ik was ook niet van plan te zeggen waarom. Kwam ze zelf wel achter. 'Zeg Evanlyn?' Ze keek me weer aan. 'Wil je met mij naar het Halloweenbal?' Ze keek me verbaast aan alsof ik haar nog nooit eerder had gezien. Of nou ja zij mij dan. 'Ja graag.' 'Leuk.' Maakte ik er van. Daar bleven we even staan. 'Nou dan ga ik maar.' zei ze en ze liep weg. 'Ja doei.' riep ik haar nog na en ik ging omkleden. Ik liet mijn gewaad daar hangen. Behekste het mocht iemand anders het mee willen nemen en liep als laatste het stadium uit. Ik tikte met mijn bezem op de knoet van de beukwilg en liep naar binnen. Ik legde mijn bezem in een van de kamers en ging naar de kamer waar ik de stemmen van Sirius en Remus hoorde. Het was ook nog niet echt donker. Hoewel schemerig dan. 'Hoi.' Ik opende de deur met een zwaai en plofte uiteindelijk op het oud uitgezakte bed neer. 'Je bent in een rot humeur.' was de opmerking van Remus. 'Wat is er gebeurd. Zo net was je nog heel vrolijk. Was de training een ramp?' Sirius keek me vragend aan. 'Nee de training ging prima.' 'Wat is er dan?' 'Lily werd voor de training net uit gevraagd door Secretus. Alsof hij het er om deed. Alsof ie wist dat ik net aan zou komen lopen.' Ik bleef maar mopperen maar zo zacht dat Remus en Sirius niet precies konden verstaan wat ik zei.

Sirius

Ik probeerde mijn gezicht in de plooi te houden, maar ik kon het niet helpen dat ik een beetje zuur naar de tafel keek. 'Nou. Ik denk het wel. Als het voor jou echt zo bijzonder was.' zei ik. Waarom vond ik dit zo erg? Waarom vond ik het zo'n verschrikkelijk idee dat Emma's gelukkigste herinnering een zoen met een of andere Eric was? Ik moest blij voor haar zijn dat ze een herinnering had waar ze gelukkig van werd.. Toch? Wat had ik dan verwacht? Onze bijna-kus? Alsof ze daar zo gelukkig van was geworden, ze was huilend weggerend. Ik wreef even met mijn handen over mijn gezicht. 'Oké. Laten we dat dan maar op gaan schrijven.' mompelde ik een samen begonnen we het opstel te schrijven. We zeiden niet veel. Alleen dingen die over het opstel gingen en hoe we dingen het best op konden schrijven. Toen we klaar waren was het al best laat. Ik stond op en schoof mijn stoel op. 'Ik ga naar bed. Welterusten.' zei ik zowel tegen Emma als tegen James en Remus en ik liep meteen de trap op. Ik had niet zoveel zin om nog in de leerlingenkamer te blijven zitten. Ik kleedde me om en ging ook meteen in bed liggen. Ik hoorde voetstappen op de trap en deed meteen het licht uit. De deur ging open. 'Padfoot?' hoorde ik James' stem, maar ik reageerde niet. Ik had geen zin om te praten. Ik deed alsof ik sliep, dat maakte alles wel makkelijker. 'Slaapt hij?' vroeg Remus. 'Ik denk het.' mompelde James en de deur ging achter hen dicht. Ik hoorde hoe ze zich ook omkleedden en zich klaarmaakten om te gaan slapen. Ik bleef nog een lange tijd wakker liggen en piekeren. Toen ik eindelijk in slaap viel was het al na drieën.

Emma

'Het lijkt me toch wel..rot als je van huis bent weg gelopen?' Hoewel het me ook geen pretje leek in zijn schoenen te staan. Ik wist dat Sirius de enige in zijn familie was die in Griffoendor zat. De rest zat in Zwadderich. Wat me toch frustrerend leek om zo'n donkere familie te hebben. Geen wonder dat hij zich er voor schaamde. Ik fronste weer heel erg. 'Mijn beurt.' mompelde ik. Wat was het nou? Die brief? Die vriendschap? De kus.. NEE geen kus! Ik schudde licht mijn hoofd. 'Ik euh..ik denk euh..dat mijn gelukkigste herinnering was toen ik Prefect werd.' Sirius keek me met een opgetrokken wenkbrauw aan. 'Wat?' 'Emma dat kan nooit je gelukkigste herinnering zijn.' Ik keek even beledigd. Ik had er anders heel lang over na gedacht. Mijn uitdrukking veranderde denk ik naar verdrietig omdat Sirius me bezorgd aankeek. Waarom dacht ik steeds aan die ellendige bijna-kus ervaring van gisteren. Dat kon niet mijn gelukkigste herinnering zijn. Ik had er zo hard om gehuild. Maar het was zo anders geweest. Zo anders van wat ik hem had zien doen. En ik had hem willen kussen. Dat had ik gisteren ook ontdekt nadat Evanlyn weg was. Ik had er hard over nagedacht en volgens mij had ik zelf mijn lippen ook al bijna getuit voor die stomme Hestia binnen kwam om het moment te verpesten. Verrek. Wat dacht ik nou? Om het moment te verpesten? Maar ik wou niet dat hij me kuste. Dit was..dit was. Ik kon het niet ontkennen. Maar dat moest. Ik maakte me zelf ongelukkig. Het maakte me gelukkig. Om hem zo te zien. Om hem zo anders te zien doen tegenover mij. Ik had niet door gehad dat ik hem de hele tijd recht aan had zitten kijken. Jij maakt me gelukkig. Gelukkig zei ik dat niet hardop. 'Nou ik denk dat er eentje is. Maar ik betwijfel of die sterk genoeg is.' Sirius keek me vragend aan. Ik ging het aanpassen. Hij hoefde niet te weten dat ik hem bedoelde en wanhopig was geworden. 'Er was een jongen die ik heel leuk vond.' God nu moest ik een naam verzinnen. Vroeger was ik als klein kind verliefd geweest op een van de jongens waarbij ik op de dreuzelschool zat. Als ik nou zijn naam zou gebruiken. 'Eric.' zei ik dan ook snel. 'Hij accepteerde het dat ik een heks was en euh..' Ik beschreef waarschijnlijk exact hetzelfde wat er gisteren gebeurd was. Alleen dan met kus in plaats van Hestia. 'Is dat sterk genoeg?' vroeg ik Sirius.

Sirius

Ik keek naar Emma, die tegenover me zat. Waar zou ze over na denken? Wat zou haar gelukkigste herinnering zijn? Ik wist de mijne wel. Niks kon op tegen de herinnering hoe ik deze zomer bij James thuis kwam en zo warm onthaald werd door hem en zijn ouders. Ik had me welkom gevoeld, en dat had ik thuis nooit gehad. Ik keek naar haar gefronste wenkbrauwen en kon het niet helpen dat ik even glimlachte. Ze was zo schattig als ze nadacht.. Nee. Padfoot. Niet doen. Hou het zakelijk. Je moet haar niet afschrikken. Ik tikte voor wat afleiding met mijn wijsvinger op de tafel en bleef ernaar staren. Na een paar minuten keek ik maar weer op. Ik moest maar iets zeggen, anders zaten we hier na middernacht nog. 'We moeten dus oefenen met de Patronus Charm. En.. Nou. Daarvoor moeten we eerst een gelukkige herinnering hebben zoals je wel weet. En dat moeten we dus ook opschrijven.. Dus lijkt het me handig als we nu eerst allebei onze herinnering zeggen.' Ik viel even stil en keek naar Emma die langzaam knikte. 'Ik begin wel.' zei ik en ik glimlachte even bij de gedachte. 'Aan het begin van de zomervakantie ben ik na een ruzie met mijn ouders weggelopen van huis. Eerst wist ik niet waar ik naartoe moest, en na een tijdje kwam ik bij James' huis aan. Gewoon om te vragen of ik een nachtje mocht logeren, zodat ik de volgende dag opzoek kon naar waar ik voor de rest van de vakantie kon slapen. Het was geen probleem en de volgende ochtend had ik mijn spullen alweer gepakt om verder te reizen. Maar ik werd tegengehouden. Er was geen sprake van dat ik nog verder zou zoeken. De familie stond erop dat ik zou blijven. De hele zomervakantie.' Ik glimlachte even. 'En sindsdien woon ik bij James. Ik ga de volgende zomervakantie ook niet naar huis, maar blijf bij de Potters. Dit is het eerste moment in mijn leven geweest dat ik me echt gewenst voelde en het gevoel was alsof ik geen last was.' Ik staarde een beetje voor me uit en was al vergeten dat ik dit aan Emma aan het vertellen was.

Emma

Net nadat ik Lily's tekening bekeken had keek ik naar de mijne. Oh god waarom waarom leek het nou op Sirius. Vlug tikte ik er met mijn staf op. 'Mislukt.' lachte ik onschuldig en ik begon opnieuw maar uiteindelijk leek het nog meer op Sirius dan in het begin. Uiteindelijk stopte ik het met de grootste snelheid tussen mijn boeken. 'Klaar!' hoorde ik iemand en ik keek naar het hoekje van James, Remus en Sirius. Als ze alle drie klaar waren betekende dat, dat ik nu moest samenwerken met Sirius. Ik moest het er maar op wagen. Ik had het al die jaren aangekund dus waarom nu opeens niet. 'Nou dan euh.. ga ik maar.' Lily knikte. En glimlachte. 'Succes.' mompelde Evanlyn die bijna klaar was met haar tekening. Ik deed mijn boeken in mijn tas plus mijn net gemaakte huiswerk en liep naar de hoek van de jongens. Kom op Emma je kunt het. Niet veel later dat ik dat gezegd had stond ik dan ook naast de stoel van Sirius. Niet stotteren. Niet stotteren! 'S..S..Sirius.' Okay daar ging ik al. Misschien had ik het bij Black moeten laten. Sirius keek me aan. Ook niet helemaal zuiver zoals hij normaal deed. Tenminste dat vond ik dan. Het was vast verbeelding. Ik moest het nu gewoon zeggen. 'Zullen we..Zullen we ons huiswerk...samen maken?' Oh god waarom moest ik opeens zo moeilijk doen? Had ik niet gewoon gezegd dat ik het zou ontkennen en zou doen alsof er niks aan de hand was. 'Goed.' En Sirius stond op en we gingen ergens aan een nog lege tafel zitten met zijn tweeën naast elkaar. Toen ik ging zitten vroeg ik me eigenlijk af wat mijn gelukkigste herinnering was. Het bijna kus moment schoot voor mijn ogen. Nee dat was echt niet mijn gelukkigste moment! Eerder mijn ongelukkigste moment! Was het de brief die ik kreeg van Hogwarts? Of de vriendschap met Lily en Eve? Ik had waarschijnlijk een frons in mijn voorhoofd van al dat nadenken.

Lily

Ijverig zette ik de laatste lijnen van mijn tekening. 'Zo. Ik denk dat het klaar is.' zei ik en ik hield mijn hoofd een beetje schuin om het eind resultaat nog eens te bekijken. 'Laat eens zien dan?' zei Evanlyn gretig en voordat ik het doorhad, had ze het perkament al uit mijn vingers gegrist. Ze keek met een grijns naar het papiertje. 'Altijd al eens willen weten hoe Lily Evan's droom man eruit ziet.' zei ze plagerig. Toen fronste ze haar wenkbrauwen en keek even naar mij over het papier. Daarna keek ze weer terug naar de tekening. 'Wat?' zei ik ongerust. 'Ik weet dat de ogen mislukt zijn maar-' 'Lily. Dit lijkt wel verdacht veel op..' Ik zag Evanlyn grijnzen. 'Als ik niet beter wist zou ik zeggen dat je James Potter had getekend.' zei ze op een fluistertoon. 'Hè? Laat eens zien dan?' zei Emma nieuwsgierig en ze pakte de tekening van Evanlyn af. 'Hé. Eve. Je hebt wel gelijk. Ik zie de overeenkomst.' zei ze met haar hoofd een beetje schuin. Ze hield te tekening een stukje van zich af om het van die afstand te bestuderen. Ik griste het perkament steeds snel weer terug. 'Wat kletsen jullie nou! Het lijkt helemaal niet op hem! Echt niet.' zei ik en ik keek zelf ook nog een keer naar de tekening. Verrek. Ze hadden misschien best wel een beetje gelijk. Ik kon zelf de overeenkomst ook zien nu ik er op ging letten. Ik keek even naar het hoekje waar James, Sirius en Remus zaten. Ook allemaal te tekenen. 'Jullie vergissen je. Het lijkt er niet op.' zei ik en ik vouwde het perkament een paar keer dubbel en stopte het tussen mijn boeken. Ik was er best wel van geschrokken dat mijn tekening leek op James Potter.. Waarom had ik hem nou zo'n beetje nagetekend? Ik snapte er niks van. Maar ik besloot er toch niet zoveel aandacht aan te besteden. Ik hoefde alleen nog maar mijn Patronus huiswerk te doen. Dat moest samen met Eve. Maar die was nog niet klaar met de rest. Ik was dus eigenlijk vrij nu. Ik ging achterover in mijn stoel zitten en pakte het Toverdrankenboek. Ik begon geïnteresseerd te lezen.

James

Die essensie van Essenhout ging het wel worden. Daar hadden we immers ons boek en de bibliotheek voor om het in op te zoeken. Maar dat was niet heel hard nodig omdat ik er gisteren ook nog wat over gelezen had. En dat had ik dan ook vrij snel af. Anderling haar huiswerk viel me ook nog mee. al hoewel dertig centimeter wel veel was dus ik schreef expres wat groter dan normaal. 'Remus, verweer moeten we samen doen maar als ik nou eerst dat ding teken.' 'Dat ding als in Lily bedoel je?' Remus grinnikte naar me. 'Jaja.' Gelukkig zei Moony het zachtjes. 'Dan kunnen we het daarna over die patronussen hebben.' We moesten ook al oefenen. Maar wat was mijn gelukkigste herinnering? Daar hoefde ik nu niet over na te denken en ik doopte mijn veer opnieuw in de inkt. Ik keek naar Sirius heel even maar en toen naar mijn perkament. Ik vroeg me af of het voor hem niet ontzettend moeilijk moest zijn. Niet dat zijn perfecte vrouw Emma zou zijn maar het samenwerken met haar maakte het weer moeilijker. Ik zal der maar iets anders tekenen. Mijn Lily dan. Want ik wou niet dat ze het zag. Hoewel het vast wel heel erg voor de hand lag leek het me slim om dat gewoon te doen. Maar ja alsof ik zo mooi kon tekenen. Al moest ik zeggen dat het er aardig op leek. Misschien iets te veel zelfs. Ik keek op naar de tafel achterin de kamer waar ik haar zag. Nog steeds zo mooi als de eerste keer dat ik haar zag. Toch voelde ik een steek in mijn hart. Ze had gisteren weer zo'n 'leuk' contact gehad met Severus. Ik hoopte dat de vriendschap voorbij was. Ik zag dat alle zesdejaars aan het tekenen waren. Somige lachten anderen staken bijna hun tong uit omdat ze zo serieus waren. Ik zou wel eens willen weten wat Lily tekende. Misschien iets met een haakneus en vettige haar maar ik hoopte het niet. En wat zou Emma tekenen? Ik keek weer naar mijn tekening. 'Gelukkig maar dat Kelpie's geen rood haar kunnen hebben.'

Sirius

Wat gaf dat mens verschrikkelijk huiswerk op. Ten eerste zo'n belachelijke tekening en ten tweede een verslag waar ik mijn gelukkigste herinnering moest opschrijven? Wat was dat voor iets belachelijks? Ik zuchtte diep terwijl ik mijn spullen bij elkaar raapte en richting de deur liep, gevolgd door James en Remus. 'Waarom wil ze zo nodig dat we ons hele privé leven openleggen?' zei Remus opeens en ik keek hem raar aan. Remus? Deed Remus hier zo moeilijk over? Had hij iets niet verteld? De stiekemerd. Oh. Wacht. Dat hoorde ik niet te zeggen. Ik had Remus ook nog niks verteld over mijn gevoelens voor Emma. 'Hmhm.' zei ik dan ook maar. Ik zag hoe iedereen die net Verweer had gehad klaagde over het huiswerk. Nu gingen we door naar Transfiguratie en ik verwachtte dat Anderling wel weer flink streng zou zijn. Niet dat ik enige moeite had met Transfiguratie ofzo. Het was zelfs een eitje, voor ons allemaal. Op het einde van de dodelijk saaie les werd toch nog iets gezegd wat de aandacht van de meesten trok. 'Mag ik jullie aandacht nog even? Ik zou graag willen aankondigen dat het jaarlijkse Halloween bal weer plaats gaat vinden, uiteraard op de eenendertigste oktober. Nu jullie zesde jaars zijn, mogen jullie hier ook aan deelnemen. Ik verwacht goed gedrag. Van jullie allemaal. Nu mogen jullie vertrekken.' Ik keek even naar Remus en James. 'Oké. Dit kan nog interessant worden. Misschien.' zei ik met een zucht en we vertrokken naar de leerlingenkamer. We hadden bakken vol met huiswerk mee gekregen. Je kon zien dat de leraren vonden dat we al weer een week hadden gehad om in het schoolritme te komen en nu hadden besloten dat we veel huiswerk mochten krijgen. Het was gewoon niet eerlijk. Toen ik eenmaal in de leerlingenkamer was, plofte ik neer op een stoel. 'Ik wil niet.' zei ik als een klein kind dat weigerde naar bed te gaan. 'Ik deel je gevoelens, Padfoot. Zeer sterk zelfs. Maar toch denk ik dat we bezig moeten gaan.' zei James die ook niet al te vrolijk naar zijn schooltas keek. Zelfs Remus leek er geen zin in te hebben. Ik pakte mijn Toverdrank boeken en begon aan mijn verslag over de essensie van essenhout en hoe je deze moest gebruiken. Het was dodelijk saai, maar na een uurtje had ik het wel af. Daarna het huiswerk van Anderling. Een stuk van dertig centimeter over hoe je een dier in een ander dier kon veranderen. Ik stopte na vijftien centimeter. Ik kon gewoon niet meer. En ik had donderdag pas weer Transfiguratie. Ik zou het nog wel eens afmaken. Nu moest ik beginnen met Verweer. Er lag een leeg stuk perkament voor mijn neus. 'Dit is ronduit belachelijk.' zei ik met mijn veer in mijn hand. James en Remus hadden Verweer ook zo lang mogelijk uitgesteld maar zaten nu ook met een leeg stuk perkament. 'Mijn droom vrouw tekenen. Hoe verzint ze het!' klaagde ik hardop. James gromde instemmend en Remus leek het idee ook niet te waarderen. Ik drukte mijn veer op het perkament maar ik kon het gewoon niet. Natuurlijk wist ik wel hoe mijn droom vrouw eruit zag. En alles had het zoveel makkelijker geweest als zij het niet gewoon was. Als ik niet Emma had hoeven tekenen. En als er niet zoveel risico was dat ze het zou zien. Waarom moest dit nou weer zo?

Emma

Vandaag was maandag. Ik had al wat vragen gehad van de eerstejaars en bekende tweedejaars die vroegen hoe mijn weekend was. Geweldig had ik geantwoord. Terwijl het in een woord rampzalig was geweest. Nou ja alleen de zondag denk ik dan. Ik zat aan het onbijt als ik denk een zombie. Ik prikte met mijn vork wat in mijn bacon and eggs maar verder ook niet. Lily had me al de hele ochtend met zo'n blik aan gekeken. Ze wist niet wat er aan de hand was en ik had het ook niet echt goed kunnen verhullen. 'Eet nou wat.' Ik keek naar Evanlyn. En schudde uiteindelijk langzaam mijn hoofd. 'We moeten straks spreuken produceren dus je zult op zijn minst moeten eten wil je het goed doen.' Lily keek me streng aan. Op zich was ik blij met alleen een blik in plaats van steeds maar dezelfde vragen. 'Toe nou Em. Straks denk ik nog dat je ziek bent.' Evanlyn speelde in ieder geval de boel goed mee. Tenzij ze niet aan dacht dat het daar aan kon liggen. Uiteindelijk ging de bel voor ik goed en wel iets gegeten had en stond ik op en liep met Lily en Evanlyn naar Toverdranken. Na dit blokuur had ik leer der oude Runen. Ik had tijdens Toverdranken geen enkele blik op de jongens geworpen en vond dat eigenlijk ook niet bepaald nodig. Pauze. Weer at ik niks. Weer bleven Lily en Evanlyn me dwingen iets te eten maar na twee happen gaven ze het op en aten zelf hun lunch op voor we met zijn drieën ons nu begaven naar de les waar ik zo tegenaan had gekeken: Verweer tegen de Zwarte Kunsten. 'Goed doetjes zitten en mond dicht!' Blijkbaar was ik niet de enige met een rothumeur. Toke zag er blijkbaar ook niet veel plezier in. Het eerste lesuur vertelde ze over Kelpie's. Ze wou een opstel plus een soort tekening van hoe voor ieder persoonlijk de knapste persoon er uitzag. Aangezien Kelpie's je droomvrouw, droomman kon aannemen. Ik zuchtte. 'Goed opstaan!' Dat gedeelte was over helaas. Ze noemde steeds de tweetal leerlingen op die de spreuken voor moesten doen. 'Goed Granger! Black!' Ik slikte. Wierp een vlugge blik op Evanlyn die me bemoedigend aankeek en liep naar voren. Ik zou zo hard afgaan. Nee wat een onzin. Ik had niks verkeerds gedaan en zou nu gewoon even gisteren vergeten. 'Begin.' 'Expelliarmus!' Ik keek Black aan. De ogen die zo dichtbij waren geweest gisteren. De mond waar nu de spreuk vanaf kwam had me gisteren bijna gekust. Nee Emma nee! 'Protego!' De spreuk was nu niet alleen een bescherming tegen zijn spreuk maar ook tegen mijn eigen herinneringen en gedachten aan gisteren. Ik ving zijn toverstok op en bracht die naar hem toe zonder hem ook maar aan te kijken. Ik keek naar de grond. UIteindelijk toen de laatsten waren geweest moesten we weer gaan zitten. 'Volgende week wil ik dat jullie alvast samen met je partner een begin hebben gemaakt aan de Patronus charm. Ik wil een kort verslag van jullie samen over hoe het werkt met je gelukkigste herinneringen. En geen zorgen alleen je partner en ik lezen wat het is.' 'Nee!' Ik stond op en keek met geschrokken ogen naar Toke en eigenlijk keek ik ook geschrokken om wat ik zelf deed. Iedereen in de klas moest me hebben aangekeken. 'Nee? Granger?' Ik slikte. Wat moest ik nou zeggen. 'Nou ik bedoel. Nee van euh..' Bedenk iets bedenk iets! 'Gelukkige herinneringen moet je toch voor jezelf houden?' 'Ik wil ze op papier Granger en geen nee!' 'Ja professor.' En ik ging maar weer snel zitten hoewel dat ook niet voor lang was want de bel ging en we moesten naar onze laatste les van vandaag Transfiguratie.

Lily

Was dat Potter? Ik kneep mijn ogen samen om het beter te zien. Daar aan dat tafeltje zat iemand die verdacht veel op James Potter leek. In de bibliotheek.. Dat was raar. Ik had niet zoveel tijd om erover na te denken, want Severus praatte alweer tegen me. Na een tijdje zag ik de figuur waarvan ik dacht dat het James was opstaan en hij liep met luide passen weg. Ik keek hem na en beet zonder te weten waarop op mijn lip. Maar niet veel later was ik alweer verwoed in gesprek met Severus over Tuinkabouters en dat ik vond dat ze maar op een gewelddadige manier in de rondte werden geslingerd. Nu werd het Madam Pince toch echt teveel en ze kwam woedend op ons af lopen. 'Eruit! Uit mijn bibliotheek! ERUIT!' gilde ze en ik keek haar geschrokken aan. 'Sorry.' piepte ik en samen met Severus liep ik de bibliotheek uit. Ik hield het boek tegen me aangedrukt. Het was best zwaar. Ik wist eigenlijk niet welke kant we opliepen, maar het was nog steeds erg gezellig. Het was lang geleden dat ik zulke fijne gesprekken had gevoerd. Ik had Severus eigenlijk best gemist. Hij was wel sinds het eerste jaar mijn vriend geweest. Op het begin zelfs mijn enige vriend. Ik wilde hem gewoon niet verliezen en ik gaf best veel om hem. Ik hoorde van veel mensen vaak dat hij een oogje op me had, maar dat was van mijn kant zeker niet zo. Ik kon van Severus houden als een vriend, maar meer ook niet. Na een tijdje waren we ergens blijven staan en ik keek om me heen. We stonden voor het portret van de Dikke Dame. 'Oh.. Zijn we hier al..' mompelde ik. 'Kennelijk wel.' zei Severus. Ik zag hoe hij naar de grond keek. Volgens mij zat het hem nog steeds wel eens dwars dat ik niet bij Zwadderich was ingedeeld. 'Goed. Dan ga ik maar.' zei ik en ik draaide me om, en liep naar het portret. 'Lily. Het spijt me. Het spijt me echt nog heel erg.' Ik draaide me meteen weer om naar Severus en ik zag hoe hij nu ook recht in mijn ogen keek. Ik kon zien dat hij het meende, dat het hem echt speet en dat vond ik zo fijn om te zien. Ik glimlachte. 'Dat weet ik toch wel. Maak je maar geen zorgen. Ik ben het alweer vergeten.' loog ik, omdat ik niet wilde dat hij zich er nog slechter om zou voelen. Ik liep naar hem toe en gaf hem een vriendschappelijke knuffel. Ik had het boek op de trapleuning gelegd. 'Ik heb je gemist.' hoorde ik in mijn oor. Ik glimlachte even en voelde hoe een traan in mijn oog opwelde. 'Ik jou ook, Sev. Ik heb jou ook gemist.' zei ik zachtjes en toen liet ik hem weer los. Ik pakte het boek en liep nu echt naar het portret toe. Severus liep de trap al af. We zwaaiden nog even naar elkaar en toen hij weg was zei ik het wachtwoord en klom ik door het portret gat. Ik veegde de traan die over mijn wang liep weg. Dit had zo ontzettend goed gevoeld dat ik er wel om kon janken.

James

Uiteindelijk had ik maar besloten Sirius alleen te laten. Want hij zat er echt mee. en ik kon maar niet bedenken wat ik er tegen kon doen. Waar ik hem mee kon helpen. Misschien kon iets vinden om hem op te beuren in de bibliotheek. Misschien kon ik de laatste dingen van de Marauders Map in elkaar zetten. Hij was dan wel af maar hij was nog niet zo speciaal. Ik liep de trap af van de toren en ging drie verdiepingen naar beneden. En liep richting de bibliotheek. Ik liep maar te bedenken waarmee ik Sirius wat kon opvrolijken. Misschien moest ik gewoon met Emma gaan praten. Als ik dood wou was dat een goed idee. En ik liep de bibliotheek in en liep tussen de stellages door. Opzoek naar iets. Ik pakte verscheidene boeken en ging aan een tafel zitten. Ik hoorde opeens een stel lachen en ondanks dat ik geen bibliotheek ganger was kon ik me er nu al aan irriteren. Ik keek op en schrok me een ongeluk. Secretus! Met Lily? Het was niet te geloven. Afgelopen dagen had het eruit gezien alsof ze een hekel aan hem had. Hij had haar een modderbloedje genoemd. Daarom had ik hem ook aan zijn enkel gehangen maar het ging om het idee. Ik baalde mijn vuisten en keek weg van die twee naar het boek dat ik aan het lezen was. Ik moest me echt inhouden om niet mijn staf te trekken en hem aan zijn enkel te hangen. Ik moest me concentreren. Sirius. Ik zocht iets voor Sirius. Ik begon maar de boeken open te leggen en dingen te lezen. Misschien. Misschien was het leuk om mensen in te voeren in de kaart. Dat je kon zien waar ze liepen! En dan zo dat geen vermomming hielp! Ik bleef de lach van Secretus en Lily in mijn oren horen. misschien ook omdat ze door lachten. Dat wist ik niet. Ik lette er niet op maar ik voelde me zo jaloers. Ik dacht dat het goed ging. Blijkbaar dus niet. Ik was nog steeds ver buitenspel. Ze was vast keihard verliefd op hem. En ik maakte geen enkele kans. Ik keek naar mijn gebalde vuisten en hoe ze trilden. Voelde me zo verslagen. Sirius zat met het idee dat Emma hem nooit leuk zou vinden. En ik maakte nooit een kans. Al deze zes jaar al niet. En Remus wou geen liefde. Kon ik me voorstellen. Wat ik jammer voor hem vond. Hij was een leuke jongen. Zelfs in weerwolf vorm als hij maar zijn wolfsworteldrank had gehad. Ik hoorde ze weer lachen en pakte de boeken die ik dacht nodig te hebben en liep met een dreunend geluid van mijn schoenen de bibliotheek weer uit. Ik zal naar Anderling gaan. Om het veld te reserveren voor ik dat weer vergat.

Lily

Ik pakte een boek over Oude Toverdranken en nam het mee naar een gemakkelijke stoel in de hoek. Ik trok mijn knieën op en ging in kleermakerszit op de stoel zitten. Geïnteresseerd sloeg ik het boek open nadat ik het stof van de kaft had geveegd. Volgens mij werd het niet vaak gelezen. De pagina's roken ontzettend muf. Ze waren ook een beetje geel. Het boek was dan ook al een paar jaar oud. Ik sloeg het open naar het hoofdstuk over de Drank van de Levende Dood. Ik wist er al best veel van, maar ik wilde toch nog een stukje verdieping over de drank in mijn opstel. En waarschijnlijk kon ik dat in dit boek wel vinden. Ik begon te lezen en ik vergat een moment dat ik in de bibliotheek zat. Ik vond het interessant om over Toverdranken te lezen. Vroeger maakte ik altijd heksendrankjes met Petunia. Dan gooiden we allemaal blaadjes en modder in een grote teil en roerden we erin met een tak. Ik glimlachte even. Wat waren we toen nog naïeve kinderen. Geen idee dat zoiets echt zou kunnen bestaan. Een stem haalde me ruw uit mijn herinneringen. 'Ehm.. Lily?' hoorde ik en ik keek met een ruk op. 'Severus.' zei ik klapte het boek instinctief dicht. 'Mag ik.. Kan ik gaan zitten?' vroeg hij met een aarzelende stem. Ons contact was echt een heel stuk stroever geworden. Vroeger was hij gewoon zonder aarzelen gaan zitten. Vroeger konden we nog gewoon met elkaar lachen en vrolijk zijn. Toen waren we kinderen, en kinderen deden nooit verkeerde dingen. Kinderen konden nog zoveel dingen tegen elkaar zeggen en het kwam altijd weer goed. Kinderen waren onschuldig. Maar wat Severus tegen me had gezegd.. Ik was het echt nog niet vergeten. En de mensen met wie hij omging.. Ik walgde van hen. Toch knikte ik dat hij kon gaan zitten. Hij moest nog een kans krijgen. Dat had ik er wel voor over. 'Dat is een interessant boek. Ik heb het al drie keer gelezen.' zei Severus en ik glimlachte even. 'Het is ontzettend interessant. Alles wordt ook duidelijk beschreven.' zei ik. Na een tijdje was de sfeer al veel minder gespannen en hadden we het over de wezens in het meer. We maakten grapjes en lachten samen. Het was ontzettend gezellig. We hadden in tijden niet meer zulke fijne gesprekken gehad. Madam Pince had ons al meerdere kwade blikken geworpen, maar het maakte niet uit. Het leek alsof ik mijn oude vriend weer terug kreeg en niets en niemand kon dat van me afpakken. Severus was zo anders geweest de laatste tijd, maar nu leek het weer vertrouwd. En het voelde ontzettend fijn.

Remus

Uiteindelijk had ik James met een dubbel gevoel in mijn maag weg laten rennen naar de Astronomie toren en sjokte ik zelf terug naar de leerlingenkamer. Ik vroeg me af of ik nog te horen kreeg wat Sirius dwars zat. Was het echt om Hestia Jones? Was het uit tussen hem en Hestia? Dan was dit voor de eerste keer dat ik hem zo zag reageren. Zo gebroken. Ik begon me steeds meer af te vragen wat er aan de hand was dat ik zelfs niet eens door had dat ik al in de leerlingenkamer stond. Ik keek om me heen. Ik zag Evanlyn alleen zitten. Nee Remus niet doen dacht ik maar mijn voeten luisterden niet en brachten me er al naar toe. Ik ging in een stoel bij haar zitten. Nou ja beter dit dan alleen zitten. beide. Ik voelde me opeens zo alleen eigenlijk. Ik maakte me zorgen om Sirius maar ik betwijfelde of hij dat wel door had. 'Je ziet eruit alsof je zware hoofdpijn hebt.' Ik keek op naar Evanlyn en glimlachte. 'Hm het is meer een onbeantwoorde vraag.' 'En je hoopt dat die beantwoord wordt.' Ik knikte. Kon ze gedachten lezen of zo. Ik leunde wat met mijn ellebogen op mijn knieën en leunde met mijn hoofd weer op mijn vingers. En tikte die tegen mijn wang aan. 'Als er iets is waardoor ik je kan helpen?' Ik keek op. En schudde mijn hoofd. 'Nee ik denk het niet. Tenzij jij weet wat er met Sirius is.' Ik dacht toen ik dat zei dat ik een glinstering in haar ogen zag en dat ze haar lippen strak op elkaar duwde. Ze schudde haar hoofd. 'Er is meer dat je dwars zit of gaat het allemaal om Sirius? Je moet ook aan jezelf denken.' Ik knikte en glimlachte opnieuw. 'Oh ik denk heus wel aan mezelf. Ik voelde me alleen even wat buiten gesloten.' Waarom zei ik dat nou weer hardop. Ik mocht heel blij zijn met James en Sirius maar waarom zei ik dit dan zo? 'Omdat ze er samen van door zijn?' Opnieuw knikte. 'Sirius zit iets dwars en James is er achter aan. Ik betwijfel of ik het nog te horen krijg en ik weet niet. Het doet nu gewoon even pijn.' Evanlyn knikte. Alsof ze het begreep. Maar toen dacht ik: Natuurlijk begreep ze het. Ze zat in hetzelfde schuitje. Emma en Lily. En met dat ik dat bedacht zei ze ook: 'Ik weet hoe je, je voelt.' Ze glimlachte wat mistroostig. 'Ik vraag me dan af hoe Hogsmeade gaat worden.' Ik keek haar aan. Ja over drie weken was het eerste weekend naar Hogsmeade. Ik bedacht me opeens iets. Nee dat kon ik niet zeggen. Afstand Remus! Afstand. Maar net zoals mijn voeten deed mijn mond niet wat ik van hem verwachtte. 'Laten we anders samen gaan.' Ik zag Evanlyn haar ogen stralen. 'Ja geweldig idee! Dat wordt vast heel gezellig!' Ik glimlachte. Wat was ik ook een dombo. Ik onderdrukte mijn rode wangen met de grootste moeite. Waarom was ik dan ook verliefd!

Evanlyn

Ik keek een beetje geschokt naar Emma. Ik dacht dat ze Sirius Black niet uit kon staan. 'Oh eh.. Oké..' zei ik verbaasd. Ik klopte Emma voorzichtig op haar schouder. Ik wist niet zo goed wat ik met de situatie aan moest. 'Kun je dat dan niet het beste.. Gewoon.. Tegen hem zeggen ofzo?' Ik had niet zoveel ervaring in het hele verkering gedoe. Eigenlijk was ik helemaal niet zo geïnteresseerd in vriendjes. Tenminste niet zo erg als de meeste mensen waren. Ik wist dus ook niet zo goed of ik Emma wel goede raad zou kunnen geven, maar ik wilde uiteraard mijn uiterste best doen. 'Maar Sirius flirt met ieder meisje en hij zou met mij ook niet serieus zijn. Ik wil niet behandeld worden als speelgoed.' Ze snikte nog steeds en ik beet op mijn lip. 'Nou.. Dan moet je het dus niet zeggen.' zei ik een beetje verloren. 'Maar het probleem is..' begon Emma nu weer en ik fronste mijn wenkbrauwen. Was er nóg een probleem? Wat kon dit nu weer zijn. 'Dat ik.. Dat ik.. Oh ik kan niet geloven dat.. Maar..' Emma zuchtte eens diep. 'We hebben bijna gezoend.' mompelde ze. Oké. Dat was echt.. Oké.. 'Net? Toen jullie aan het oefenen waren? In dat lokaal?' zei ik verbaasd. Emma knikte weer. 'Maar.. Dat zou toch betekenen dat hij.. Jou ook leuk vindt?' zei ik een beetje onhandig. Emma keek me fel aan. 'Maar dat doet hij toch met elk meisje? Hij speelt vast alleen met me!' zei ze met een verdrietige blik in haar ogen. Ik sloeg mijn arm een beetje onhandig om Emma heen. 'Ik denk.. Dat je het nog even de tijd moet geven. Nog even moet kijken hoe hij reageert. En dan moet je gewoon doen waar je, je het beste bij voelt.' Volgens mij had ik net een stukje van een hulp rubriek uit een dreuzel tijdschrift geciteerd. Dit kwam echt verschrikkelijk over. 'Misschien heb je gelijk.' zei Emma en ze veegde de tranen van haar wangen. 'Ik moet het maar gewoon aankijken. We zien wel wat ervan komt.' We bleven een tijdje zo zitten. 'Weetje. Ik wil nog wel even alleen zijn denk ik.' zei Emma op een gegeven moment. Ik knikte even en ruimde snel mijn bezem op en zette de mand met picknick dingen naast Emma neer. 'Als je trek krijgt, er zitten nog genoeg dingen in de mand.' zei ik en toen liep ik door de deur naar buiten. Naar de leerlingenkamer. Toen ik daar was aangekomen ging ik in de beste stoel bij de haard zitten.

James

Ik had echt alles verwacht. Behalve dat. Dat hij verliefd kon zijn op Emma Granger. Maar ja ik vroeg me echt af wat ik moest zeggen om hem te helpen. Hij werd gek van zichzelf en ik wou zeggen dat het vast niet verliefdheid was maar als er iemand wist hoe dat in elkaar zat naast mijzelf was het Sirius wel. Aangezien hij met zoveel meisjes gedate had wist hij heus wel hoe het zou zijn als hij serieus was. Hij en een serieuze relatie. Okay dit was gewoon vreemd. 'Zet het uit je hoofd.' Sirius keek me met een opgetrokken wenkbrauw aan. 'Jullie passen niet bij elkaar. Emma is een zuurpruim.' 'ZEG DAT NIET OVER HAAR!' We keken elkaar allebei verbaast aan. 'euh..' Sirius probeerde blijkbaar wat te zeggen. 'Sorry Prongs.' Ik knikte. 'Okay dan kan ik niks anders zeggen dan..Je hebt het zwaar te pakken.' Sirius keek me hulpzoekend aan. 'Zie het als een nieuw avontuur. Daten met Emma Granger.' Meer kon ik er ook niet van maken. 'Het heeft geen zin. Ze vind me toch niet leuk.' 'Wacht ho eens even je zei net dat jullie beide elkaar net bijnnaaa hadden gezoend.' Ik overdreef de bijna gewoon even. 'Maar Hestia kwam binnen. Hoe reageerde Emma dan?' Ik zag de frons in Sirius zijn voorhoofd. 'Als ik..als het niet aan mij lag dan zou ik zweren dat ze naar mij toe kwam.' Ik fronste nu ook mijn voorhoofd. Maar dat zou toch alleen maar goed nieuws zijn. 'Ik zag je. Nou ja. Emma het lokaal uit rennen.' Sirius keek me even beledigd aan. 'Wat ik heb niks gehoord maar ik kreeg bijna die deur tegen mijn neus.' Sirius knikte. 'Wat zei je of Hestia of zijzelf voor dat.' Sirius dacht na. 'Hestia vroeg of we wat leuks gingen doen geloof ik.' Ik knikte. Lag het echt zo voor de hand? Was Emma gewoon jaloers op Hestia? Of was ze geschrokken van wat ze zelf had gedaan. Ik hoopte eigenlijk wat op het eerste. Maar wie zei da tik gelijk had. Misschien was ik ook wel een kneus in dat soort dingen. Ik bedoel als je naar mij keek. Ik was al zes jaar verliefd op het meisje dat me haatte. Nee dat werkte.

Sirius

Ik schrok op uit mijn gedachten toen er op de deur werd geklopt. Mijn voeten schoten uit de kleermakerszit en ik sprong overeind. 'Padfoot, ik ben het.' hoorde ik toen. Ik was helemaal in de war. 'Prongs? Hoe weet jij.. Ach kom ook maar binnen.' mompelde ik toen. De deur ging met een zacht krakend geluid open en ik zag mijn beste vriend een beetje onwennig in de deuropening staan. Ik leunde tegen de balustrade die er nog voor zorgde dat ik niet achterover zou vallen. Ik probeerde nonchalant te doen, maar ik merkte zelf ook wel dat ik daar onmenselijk hard in faalde. James deed nog een stap naar binnen. 'Padfoot.. Is alles.. Gaat het een beetje?' vroeg hij met een bezorgde blik op zijn gezicht. 'Oh het gaat prima. Niks aan de hand. Waarom zou er iets aan de hand zijn?' Ik dwong mezelf te glimlachen, maar draaide me snel om toen ik merkte dat, dat ook niet gewerkt had. ik keek nu uit over het Hogwarts terrein. Ik leunde nog steeds tegen de balustrade, nu alleen met mijn bovenlichaam. Het duurde niet lang voordat James naast me was komen staan. 'Ach kom op Sirius. Ik ken je al zes jaar. Ik kan nu heus wel zien of er iets mis is of niet. Kom op, gooi het er maar uit. Je voelt je vast beter als je dat gedaan hebt. Je kunt alles tegen me zeggen. Ik kijk nergens meer van op.' Hoorde ik de stem naast me zeggen. Ik trok mijn mondhoeken op in een bittere grijns. Ik wist dat hij gelijk had. Maar ik vond het best lastig om dit soort dingen te vertellen aan wie dan ook. Zelfs aan mijn beste vriend. Ik begon een heel verhaal te vormen in mijn hoofd, wat ik allemaal wilde zeggen. Hoe mijn gevoelens er het beste uit zouden kunnen komen. Maar toen ik mijn mond open deed kwam het er toch anders uit dan dat het zich in mijn hoofd op een filosofische, emotionele manier had gevormd. 'Ik heb bijna met Emma gezoend.' bromde ik dan ook. Ik keek nu voor het eerst weer naar James en zag dat, dat niet was wat hij verwacht had dat ik zou zeggen. 'Heb je.. Oké..' Hij fronste zijn wenkbrauwen even. 'En wat is daar verkeerd aan?' vroeg hij daarna een beetje voorzichtig. 'Vind je haar leuk?' werd er nog aan toe gevoegd. Ik staarde weer voor me uit. 'Dat is het probleem juist. Ik weet niet wat ik van haar vind. Het was anders dan normaal, Prongs. Ik had geen controle meer over mezelf. Het gebeurde gewoon.. En pas toen Hestia de deur open deed had ik pas door wat ik aan het doen was. Het lijkt wel.. Alsof Emma anders is dan andere meisjes. Ik snap het niet.' zei ik, en ik was weer in de war. 'Het gaat allemaal veel lastiger. Ieder ander meisje had ik al lang mee uit gevraagd en had al lang ja gezegd, maar Emma ontwijkt me de hele tijd en ik kan geen hoogte van haar krijgen. Het voelt alsof ik ontzettend dom ben als ik bij haar in de buurt ben en alsof ik niets goeds kan doen. Ik word de hele tijd knetter gek van mezelf en..' Ik keek James opeens geschrokken aan. 'Ik zou toch niet.. Verliefd op haar kunnen zijn?'

James

Uiteindelijk waren we allemaal gestopt met picknicken en waren Lily en Evanlyn weg gegaan. Ik keek naar Remus. 'Ik denk dat je wel een goeie indruk hebt achtergelaten hoor.' Remus beantwoorde precies dat gene wat ik hem wou vragen en dat maakte me even heel gelukkig. We liepen uiteindelijk samen naar binnen en gingen opzoek naar waar Sirius en Emma konden zijn. Uiteindelijk werd Remus bij me weg gehaald door zo'n irritante eerste jaars. Hij zei dat ik moest doorlopen en we zouden elkaar wel zien in de leerlingenkamer. Met dat ik zo door liep kreeg ik bijna een deur tegen mijn neus en zag ik Emma uit het lokaal komen en weg rennen. Wat gebeurde er. De deur bleef op een kier staan en ik bleef achter dat ding staan. Wel ver genoeg dat mocht hij weer open zwaaien dat ik hem niet tegen me aan kreeg. 'Gaan we iets leuks samen doen?' Dat was duidelijk de stem van Hestia Jones toch? Ik wou wat zeggen maar sloeg mijn hand voor mijn mond om me in te houden. Weer hoorde ik Hestia. Waarom reageerde Sirius niet. Tegen zijn vriendin? Wou hij het uitmaken. Hoe lang hadden ze al..een week? Aardig lang al voor Sirius. 'Sorry Hestia. Ik heb geen tijd.' En de deur ging open en ik zag Sirius weg lopen. Gelukkig zag hij mij niet want ik denk niet dat hij al te blij zou zijn als ik hem had staan afluisteren. Ik wou achter hem aan lopen maar bleef staan en keek het lokaal in. Hestia keek me daar recht aan met haar grote ogen. Waren dat tranen? Ik keek naar de gang waar ik Sirius zag verdwijnen en ik keek naar haar. 'Wat is er gebeurd?' Hij had het niet uitgemaakt. Dat had ik immers net gehoord. Er kwam niet echt een nuttig woord uit Hestia dus ik liep naar haar toe en ze viel in mijn armen. Ook dat nog. Dat hoefde ik nou ook weer niet. Ik klopte haar rustig op haar schouder. 'Rustig rustig.' 'James..James heeft heeft Sirius met met..' Wat probeerde ze nou te zeggen. Of Sirius een relatie had met iemand anders? Dat moest zij toch weten. Zij was toch zijn vriendin. Vond het altijd ook een beetje gek als meisjes daar zo over moesten huilen. Ze konden het verwachten toch? 'Emma?' Ik verstijfde een beetje. 'Emma Granger bedoel je?' 'Ja?' 'Nee hoor hij was alleen maar met haar aan het oefenen voor Verweer tegen de Zwarte Kunsten.' 'Maar ze zaten zo dicht bij elkaar.' James trok echt een gezicht van: Meen je dat serieus? 'Jij staat nu toch ook dicht tegen mij aan?' Hestia duwde zich in een keer van me af en keek me met grote ogen aan. 'Je vind me toch niet leuk hé?' Ik proestte het uit van het lachen. Kon me opeens niet voorstellen wat Sirius in haar zag. Dom kind. 'Nee bedankt.' En ik liep het lokaal in een keer uit. Ik liep richting leerlingenkamer hoewel ik niet dacht dat Sirius daar was. Waar zou hij zijn? Remus kwam me tegemoet lopen. 'Waar bleef je?' 'Hestia.' Ik rolde met mijn ogen. 'Heeft ze ruzie met Sirius? Ik zag hem die kant op gaan!' En hij wees richting de Astronomietoren. 'Echt? Thanks Moony!' En ik zwaaide hem na ten teken dat ik even ging kijken en opende de deur met Alohomora en rende de trap op om te kijken waar mijn best buddy was gebleven. Ik stond voor de laatste deur en deed hem zachtjes open. Ik zag Sirius en sloot de deur weer zachtjes. Ik klopte er toen op. 'Padfoot ik ben het.'

Sirius

Verbijsterd keek ik Emma na toen ze door de deur naar buiten rende. Had ik weer iets fout gedaan? Natuurlijk had ik iets fout gedaan! Ik had haar zomaar bijna gezoend. En toen was Hestia binnengekomen. Hestia.. Ik had iets met Hestia.. Niet iets duidelijks of vast. Maar we gingen samen wel eens dingen doen. Ik keek naar haar en snapte opeens niet meer wat ik in haar zag. Ze zag er best wel bleek uit en haar haren glansden lang niet zo als die van Emma. Haar ogen waren ook een beetje dof en opeens ergerde ik me aan de moedervlek die onder haar oor zat. Volgens mij had ik dat zelfs nog wel eens schattig gevonden. Ik zag hoe ze een beetje verbaasd in de richting keek die Emma was opgerend, maar toch leek ze er niet veel aandacht aan te besteden. Dat irriteerde me ook. 'Sirius? Hoorde je wat ik zei? Zullen we iets leuks gaan doen?' zei ze met haar glimlach die ik ooit als 'stralend' had gezien, maar die bij lange na niet op kon tegen de glimlach die ik net op Emma's gezicht had gezien. Hestia was een schaduw vergeleken bij Emma. Als Emma een zwaan was, was Hestia een eend. Een doodgewone vijver eend die niet op kon tegen de schitterende witte veren van de zwaan. 'Sorry Hestia. Ik heb geen tijd.' zei ik en zonder haar nog een blik waardig te keuren liep ik langs haar heen, richting de astronomie toren. We mochten daar eigenlijk niet komen, maar ik had me daar nog nooit iets van aangetrokken. Ik opende de deur met Alohomora en even later liep ik de trap op. Toen ik bovenop de toren was gekomen, ging ik het balkon op en ging ik daar in kleermakerszit zitten. Ik keek naar de blauwe lucht. Het was al een tijd lang mooi weer geweest. Ik zuchtte even. Ik kwam hier altijd als ik alleen wilde zijn en over dingen na wilde denken. De laatste keer dat ik hier was geweest, was toen ik een brulbrief van thuis had gekregen. Emma. Wat was er toch aan de hand met Emma. Waarom spookte ze zo vaak rond in mijn gedachten en wilde ik zo graag weten wat er in haar omging? Waarom sprong ze er tussen al die meisjes zo duidelijk tussenuit? Waarom voelde ik me onzeker als ik in haar buurt was? Ik was nooit onzeker. Vooral niet als het om meisjes ging. Maar Emma.. Emma zorgde ervoor dat ik bij alles wat ik zei drie keer na wilde denken voordat ik het zei, omdat ik het goed wilde laten overkomen. Emma was anders.

Emma

Ik lag daar nog te snikken op mijn bed. Ik had ook nog even in mijn kussen gegild maar dat was alweer voorbij. Ik snikte nog steeds. Hoorde opeens Evanlyn 'Em? Emma? Gaat het wel?' Nog wat. 'Alles oké? Zeg eens iets!' Wat een domme vragen. Als ik huil zou het vast niet allemaal oké zijn! Ik ging rechtop zitten en negeerde het feit dat waarschijnlijk mijn haar aan mijn wangen waren geplakt omdat mijn tranen mijn wangen nat hadden gemaakt. Mijn ogen zouden wel wat rood zijn maar misschien kon ik dat straks verhelpen. 'Eve..ik..ik.' Ik kon niet eens normale zinnen zeggen of de tranen stroomden weer over mijn wangen. Ik wou het iemand zeggen. Ik moest het iemand zeggen. En ondanks dat Lily mijn beste vriendin was. Wist ik zeker dat ze hier te geschokt op zou reageren om me werkelijk te kunnen helpen. Evanlyn had geen problemen met de jongens. De Marauders zoals ze zichzelf noemden. Dus ik kon het misschien het beste tegen Evanlyn zeggen. Ik haalde diep adem. Ze keek me nog steeds heel bezorgd aan. 'Nee ik ben niet gewond.' fluisterde ik met een klein lachje om haar eerste vraag. 'Eve ik moet je wat zeggen.' Evanlyn knikte. 'Je kan me alles vertellen hé.' Dat maakte me wel blij om te horen. Maar misschien, of achteraf wist ik dat eigenlijk al. 'Niemand mag het weten!' Ze knikte. 'Sfeer dat je het niemand vertelt!' 'Ik zweer het op mijn bezem!' Ik knikte. Nou dan vertrouw ik het wel dacht ik bij mezelf. Haar bezem was geloof ik heilig voor haar. 'Ik denk.' Ik wist het immers zelf nog steeds niet zeker. 'Ik denk..Dat..' Wat was dit ontzettend moeilijk om te zeggen. Zelfs als het niet tegen die persoon zelf was. Ik haalde diep adem en sloot mijn ogen zodat ik Evanlyn haar reactie niet kon zien. 'Ik denk dat ik verliefd ben op Sirius Black.'

Evanlyn

Ik huppelde vrolijk de trappen op, terwijl ik nog een hap nam uit een cupcake die nog niet op was gegaan. Na een tijdje was het grootste gedeelte van het eten van de picknick opgeweest, en hadden we aardig vol gezeten. Lily en ik hadden afscheid genomen van Remus en James en waren op weg gegaan naar het kasteel. Toen we langs de bibliotheek waren gekomen was Lily alleen blijven staan en had ze gezegd dat ze nog een boek moest zoeken. Ze had me de picknickmand in mijn hand gedrukt. En zo liep ik nu de trappen op, op weg naar de leerlingenkamer. Met de picknickmand in mijn elleboog gehaakt en in dezelfde hand een cupcake. In de andere hand hield ik mijn bezem over mijn schouder. Ik liep vrolijk naar de Dikke Dame. 'Hallo mevrouw. Is alles goed met u? Heeft u een beetje een fijne dag?' zei ik vrolijk tegen haar. 'Ach liefje. Je wilt het niet weten. De hele dag een beetje in een portret staan en leerlingen binnenlaten is niet zo leuk als het lijkt. Maar toch heel lief dat je het vraagt.' Nadat ik het wachtwoord had gezegd liet ze me dan ook met een goed humeur binnen. Volgens mij vroegen mensen haar niet vaak hoe het met haar ging. Ik liep vrolijk door naar boven en nam opnieuw happen van mijn cupcake. Ik had zulke leuke gesprekken met Remus gehad. Hij was zo ontzettend slim en intelligent en getalenteerd. Echt een geweldige tovenaar. En waarschijnlijk ook een geweldige vriend. Hij wist ook veel van Zwerkbal. Ik kon echt leuk met hem praten. Dat moesten we vaker doen. Na een tijdje deed ik de deur van onze slaapzaal open om mijn bezem en Lily's mand daar neer te zetten en misschien nog wat in mijn hutkoffer te neuzen naar iets interessants. Ik keek de slaapzaal in en schrok toen ik Emma op haar bed zag liggen. 'Em? Emma? Gaat het wel?' zei ik en ik liet spontaan mijn bezem en de mand vallen en liep op een holletje naar haar toe. 'Ben je gewond? Heb je je pijn gedaan? Emma? Is alles oké? Zeg eens iets?' ik beet op mijn lip. Emma huilde. Wat was er aan de hand? Waarom huilde ze? Had Black haar iets aan gedaan?

Emma

Ik zat weer recht tegen de tafel aan en keek met grote ogen naar Hestia Jones. Niet om Hestia zelf maar om wat ik had gedaan. Okay ook om Hestia. Ik moest echt even goed nadenken wat ik net had gedaan. Ik zag het gewoon zo voor me. Sirius deed mijn plukje haar achter mijn oor en toen..toen..Ik werd alweer rood. We hadden elkaar bijna gekust. Wat was dit nou? Ik was er in getrapt.. Niet dan? Ik was bijna een van zijn flirts geworden. Al hoewel ik het gevoel onderdrukte dat ik het gevoel had dat hij me anders behandelde. Ik voelde tranen in mijn ooghoeken op komen. Nee. Nee ik wou dit niet. Ik wou niet huilen. Ik wou niet dat hij me alleen maar zag als een flirt. Ik was..Ik kon niet, niet verliefd zijn op Sirius Black. En dan ook nog met die Hestia Jones die nu voor mijn neus stond. Ze keek zo vrolijk naar hem. Zij was toch zijn vriendin of niet dan? Voor ik het al helemaal goed en wel door had liepen er tranen over mijn wangen. 'Gaan we iets leuks samen doen?' Hoorde ik Hestia tegen Sirius zeggen. Ik voelde me zo jaloers. En dat mocht niet. Hij was. Hij was Sirius Black. Hij speelde met meisjes. Met hun gevoelens en nou gewoon. Die tranen bleven komen en het leek me slim om hier niet te blijven staan en ik rende langs Hestia weg. Ik was jaloers op iemand die minder slim was, jaren lager zat maar wel met Sirius had. Ik haastte me naar de leerlingenkamer van Griffoendor en ik probeerde onder het rennen mijn tranen weg te vegen met de mouw van mijn t-shirt. Ik mompelde het wachtwoord. Negeerde de Dikke Dame die me bezorgd vroeg wat er aan de hand was. Sprintte de leerlingenkamer door en ging de trap op naar mijn slaapzaal. Ik liet me met een plof op bed vallen. Blij toe dat Lily en Evanlyn er niet waren. Ik drukte mijn hoofd in mijn kussens en liet de tranen die ik zo hard had willen ontkennen gaan. Laat maar dacht ik. Eigenlijk moest ik blij zijn dat er niets gebeurd was. Dat had ik mezelf nooit vergeven denk ik. Al hoewel er een soort trekkend gevoel aan me bleef zitten. Hij deed zo anders tegen mij. Of was dat verbeelding?

Sirius

Ik deed de deur achter Emma en mij dicht. 'Goed. Waarmee wil je beginnen.' zei ik dus maar. Ik leunde geïnteresseerd tegen een van de tafels die tegen de muur stond. Ik had niet verwacht dat Emma wilde oefenen. 'Protego en Stupefy.' zei ze vastbesloten en ik raakte nog geïnteresseerder. 'Je bedoelt dat ik Stupefy doe en jij dat afweert met Protego?' Tot nu toe hadden we Protego alleen geoefend in combinatie met Expelliarmus, en ik moest zeggen dat Emma hier al aardig goed in was geworden en dat het meestal goed ging. Maar om het met Stupefy te proberen.. Dat was toch een stapje hoger. Maar Emma knikte. Ik ging rechtop staan en deed een stapje van de tafel vandaan. Ik zwaaide een keer met mijn toverstok en toverde kussens aan haar kant zodat ze zachtjes zou vallen. Ik zorgde dat ik ook een paar had aan mijn kant, al was dat eigenlijk gewoon voor de sier. Ik kon de spreuk prima afweren met Protego. Emma was prima bezig. Ze werd maar twee keer geraakt door mijn Protego, en wilde daarna ook meteen weer verder gaan. We waren wel een uur lang zo aan het oefenen, toen we allebei een beetje uitgeput naar een tafel strompelden, die in de hoek van het lokaal stond. We gingen naast elkaar op de tafel zitten en keken voor ons uit. Het was een tijd lang stil. We dachten allebei diep na. Na een tijdje keek ik op. 'Je hebt het echt prima gedaan. Ik denk niet dat Toke ook maar iets te klagen heeft. Je bent ontzettend vooruit gegaan deze week.' zei ik met een oprechte glimlach. Emma keek ook op toen ik dat zei. Ik zag in haar ogen een trotse schittering. 'Echt? Meen je dat? Ben ik echt vooruit gegaan?' zei ze stralend en ik voelde een erg vertederd gevoel voor het meisje dat naast me zat. 'Ja. Dat meen ik echt.' zei ik met een warme glimlach. Ze bleef maar lachen en ik werd er helemaal warm van vanbinnen. Er zat een pluk haar voor haar ogen en voor ik het wist was mijn hand er al naartoe gegaan en had ik de pluk achter haar oor geveegd. Mijn hand bleef bij haar oor hangen en ik voelde hoe mijn gezicht dichterbij de hare kwam. Ik vergat alles om me heen. Ik rook alleen Emma's heerlijke parfum. Haar gezicht kwam ook dichter bij de mijne. Ik draaide mijn hoofd een klein beetje bij en mijn lippen waren nu vlakbij die van Emma. Nog even en dan- Ik hoorde een deur opengaan en het was alsof er een betovering was verbroken. Emma en ik zaten allebei weer kaarsrecht op de tafel en keken naar de deur. Ik voelde hoe mijn gezicht knalrood werd. Hestia Jones stond in de deuropening. 'Oh daar ben je Sirius! Ik hoorde al dat je aan het oefenen was met Granger. En nu heb ik je gevonden.' zei ze vrolijk. Ik kon haar wel vervloeken, maar ik dwong mezelf om kalm te blijven en glimlachte geforceerd. Ik had bijna met Emma gezoend.. En het leek alsof ze het zelf helemaal niet zo erg had gevonden. Maar het rare was dat het niet was zoals ik met andere meisjes zoende.. Dit was anders geweest.. Specialer..

Emma

Waarom dacht iedereen dat ik niks aan kon. Ik was heus geen watje hoor. En al helemaal niet wat betreft boterbier. Misschien was het niet slim geweest om die hele fles in een keer achterover te gooien maar wat kon het mij schelen. Opeens bedacht ik me totaal iets heel anders. Ik ging iets anders zitten en fronste mijn voorhoofd. Morgen hadden we weer verweer tegen de zwarte kunsten. Ik voelde iets tegen mijn hand maar was te diep in gedachten om te bedenken wat het kon zijn. Of eigenlijk om mijn hele aandacht er op te geven. Ik wou nog een keer oefenen. Die protego spreuk. En ik hoopte dat Toke niet bedacht om de aankomende les weer zoiets op te gaan geven. Met Sirius had ik al vele bijlessen gevoerd en dan vooral om de Protego spreuk maar ook andere als Stupefy en Confundus. En dat maakte me allemaal best blij dat ik die ook kon. Ik kon natuurlijk wel meer spreuken die je kon gebruiken zoals de spreuk van beentjeplak. Maar ja wat was dat nou voor spreuk. Natuurlijk kende ik Levicorpus. Elke sukkel kende die als je al zes jaar met James Potter op een school zat aangezien dat volgens mij zijn top 1 spreuk was. Al helemaal voor alle mensen in de gang die hij niet mocht. Ik stond op. Ik had wel genoeg brownies en cupcake gehad. Goed. Ik zag de blikken naar mijn kant op gaan. IK WAS OKAY! Toen zag ik waar ik net mijn hand had gehad iets dat mijn wangen kleurden. Had ik net een stoot gehad van Sirius zijn hand? Ik schudde lichtelijk mijn hoofd. Daar moest ik nu niet aan denken. Ik wou wat anders zeggen. Tegen hem. Black. Nee Sirius. Ik zou Sirius zeggen. Tenminste ik zou het proberen. Ik haalde diep adem en wendde mijn hoofd naar hem toe. 'Sirius.' Goed nu moest ik het zeggen. Wil je nog even helpen. Oefen op een zondag. Dat wou hij vast niet maar ik moest toch nog een keer geoefend hebben voor de les van morgen. En Sirius was mijn partner. Misschien moest ik gewoon Lily vragen maar ik was gewoon bang dat Toke ons zou betrappen en zou zeggen dat ik iets niet goed deed. 'Wil je me nog een keer helpen met oefenen?' Sirius keek me aan alsof hij heel wat anders had verwacht wat ik zou zeggen. Of misschien verbeelde ik me dat. 'Goed.' Okay dat was me mee gevallen ik had eigenlijk verwacht dat hij iets zou zeggen van: Moet dat nu? Maar ook hij stond op en we namen afscheid en begaven ons terug naar de school om opzoek te gaan naar een leeg leslokaal, wat nogal makkelijk was op zondag, om te gaan oefenen. We vonden een goed lokaal op de derde verdieping waar alle stoelen en tafels aan de kant waren geschoven voor iets waarvan we geen idee hadden wat het kon zijn maar het maakte ons niet uit.