Sirius

Ik schrok op uit mijn gedachten toen er op de deur werd geklopt. Mijn voeten schoten uit de kleermakerszit en ik sprong overeind. 'Padfoot, ik ben het.' hoorde ik toen. Ik was helemaal in de war. 'Prongs? Hoe weet jij.. Ach kom ook maar binnen.' mompelde ik toen. De deur ging met een zacht krakend geluid open en ik zag mijn beste vriend een beetje onwennig in de deuropening staan. Ik leunde tegen de balustrade die er nog voor zorgde dat ik niet achterover zou vallen. Ik probeerde nonchalant te doen, maar ik merkte zelf ook wel dat ik daar onmenselijk hard in faalde. James deed nog een stap naar binnen. 'Padfoot.. Is alles.. Gaat het een beetje?' vroeg hij met een bezorgde blik op zijn gezicht. 'Oh het gaat prima. Niks aan de hand. Waarom zou er iets aan de hand zijn?' Ik dwong mezelf te glimlachen, maar draaide me snel om toen ik merkte dat, dat ook niet gewerkt had. ik keek nu uit over het Hogwarts terrein. Ik leunde nog steeds tegen de balustrade, nu alleen met mijn bovenlichaam. Het duurde niet lang voordat James naast me was komen staan. 'Ach kom op Sirius. Ik ken je al zes jaar. Ik kan nu heus wel zien of er iets mis is of niet. Kom op, gooi het er maar uit. Je voelt je vast beter als je dat gedaan hebt. Je kunt alles tegen me zeggen. Ik kijk nergens meer van op.' Hoorde ik de stem naast me zeggen. Ik trok mijn mondhoeken op in een bittere grijns. Ik wist dat hij gelijk had. Maar ik vond het best lastig om dit soort dingen te vertellen aan wie dan ook. Zelfs aan mijn beste vriend. Ik begon een heel verhaal te vormen in mijn hoofd, wat ik allemaal wilde zeggen. Hoe mijn gevoelens er het beste uit zouden kunnen komen. Maar toen ik mijn mond open deed kwam het er toch anders uit dan dat het zich in mijn hoofd op een filosofische, emotionele manier had gevormd. 'Ik heb bijna met Emma gezoend.' bromde ik dan ook. Ik keek nu voor het eerst weer naar James en zag dat, dat niet was wat hij verwacht had dat ik zou zeggen. 'Heb je.. Oké..' Hij fronste zijn wenkbrauwen even. 'En wat is daar verkeerd aan?' vroeg hij daarna een beetje voorzichtig. 'Vind je haar leuk?' werd er nog aan toe gevoegd. Ik staarde weer voor me uit. 'Dat is het probleem juist. Ik weet niet wat ik van haar vind. Het was anders dan normaal, Prongs. Ik had geen controle meer over mezelf. Het gebeurde gewoon.. En pas toen Hestia de deur open deed had ik pas door wat ik aan het doen was. Het lijkt wel.. Alsof Emma anders is dan andere meisjes. Ik snap het niet.' zei ik, en ik was weer in de war. 'Het gaat allemaal veel lastiger. Ieder ander meisje had ik al lang mee uit gevraagd en had al lang ja gezegd, maar Emma ontwijkt me de hele tijd en ik kan geen hoogte van haar krijgen. Het voelt alsof ik ontzettend dom ben als ik bij haar in de buurt ben en alsof ik niets goeds kan doen. Ik word de hele tijd knetter gek van mezelf en..' Ik keek James opeens geschrokken aan. 'Ik zou toch niet.. Verliefd op haar kunnen zijn?'