Emma

Ik lag daar nog te snikken op mijn bed. Ik had ook nog even in mijn kussen gegild maar dat was alweer voorbij. Ik snikte nog steeds. Hoorde opeens Evanlyn 'Em? Emma? Gaat het wel?' Nog wat. 'Alles oké? Zeg eens iets!' Wat een domme vragen. Als ik huil zou het vast niet allemaal oké zijn! Ik ging rechtop zitten en negeerde het feit dat waarschijnlijk mijn haar aan mijn wangen waren geplakt omdat mijn tranen mijn wangen nat hadden gemaakt. Mijn ogen zouden wel wat rood zijn maar misschien kon ik dat straks verhelpen. 'Eve..ik..ik.' Ik kon niet eens normale zinnen zeggen of de tranen stroomden weer over mijn wangen. Ik wou het iemand zeggen. Ik moest het iemand zeggen. En ondanks dat Lily mijn beste vriendin was. Wist ik zeker dat ze hier te geschokt op zou reageren om me werkelijk te kunnen helpen. Evanlyn had geen problemen met de jongens. De Marauders zoals ze zichzelf noemden. Dus ik kon het misschien het beste tegen Evanlyn zeggen. Ik haalde diep adem. Ze keek me nog steeds heel bezorgd aan. 'Nee ik ben niet gewond.' fluisterde ik met een klein lachje om haar eerste vraag. 'Eve ik moet je wat zeggen.' Evanlyn knikte. 'Je kan me alles vertellen hé.' Dat maakte me wel blij om te horen. Maar misschien, of achteraf wist ik dat eigenlijk al. 'Niemand mag het weten!' Ze knikte. 'Sfeer dat je het niemand vertelt!' 'Ik zweer het op mijn bezem!' Ik knikte. Nou dan vertrouw ik het wel dacht ik bij mezelf. Haar bezem was geloof ik heilig voor haar. 'Ik denk.' Ik wist het immers zelf nog steeds niet zeker. 'Ik denk..Dat..' Wat was dit ontzettend moeilijk om te zeggen. Zelfs als het niet tegen die persoon zelf was. Ik haalde diep adem en sloot mijn ogen zodat ik Evanlyn haar reactie niet kon zien. 'Ik denk dat ik verliefd ben op Sirius Black.'