Remus

Uiteindelijk had ik James met een dubbel gevoel in mijn maag weg laten rennen naar de Astronomie toren en sjokte ik zelf terug naar de leerlingenkamer. Ik vroeg me af of ik nog te horen kreeg wat Sirius dwars zat. Was het echt om Hestia Jones? Was het uit tussen hem en Hestia? Dan was dit voor de eerste keer dat ik hem zo zag reageren. Zo gebroken. Ik begon me steeds meer af te vragen wat er aan de hand was dat ik zelfs niet eens door had dat ik al in de leerlingenkamer stond. Ik keek om me heen. Ik zag Evanlyn alleen zitten. Nee Remus niet doen dacht ik maar mijn voeten luisterden niet en brachten me er al naar toe. Ik ging in een stoel bij haar zitten. Nou ja beter dit dan alleen zitten. beide. Ik voelde me opeens zo alleen eigenlijk. Ik maakte me zorgen om Sirius maar ik betwijfelde of hij dat wel door had. 'Je ziet eruit alsof je zware hoofdpijn hebt.' Ik keek op naar Evanlyn en glimlachte. 'Hm het is meer een onbeantwoorde vraag.' 'En je hoopt dat die beantwoord wordt.' Ik knikte. Kon ze gedachten lezen of zo. Ik leunde wat met mijn ellebogen op mijn knieën en leunde met mijn hoofd weer op mijn vingers. En tikte die tegen mijn wang aan. 'Als er iets is waardoor ik je kan helpen?' Ik keek op. En schudde mijn hoofd. 'Nee ik denk het niet. Tenzij jij weet wat er met Sirius is.' Ik dacht toen ik dat zei dat ik een glinstering in haar ogen zag en dat ze haar lippen strak op elkaar duwde. Ze schudde haar hoofd. 'Er is meer dat je dwars zit of gaat het allemaal om Sirius? Je moet ook aan jezelf denken.' Ik knikte en glimlachte opnieuw. 'Oh ik denk heus wel aan mezelf. Ik voelde me alleen even wat buiten gesloten.' Waarom zei ik dat nou weer hardop. Ik mocht heel blij zijn met James en Sirius maar waarom zei ik dit dan zo? 'Omdat ze er samen van door zijn?' Opnieuw knikte. 'Sirius zit iets dwars en James is er achter aan. Ik betwijfel of ik het nog te horen krijg en ik weet niet. Het doet nu gewoon even pijn.' Evanlyn knikte. Alsof ze het begreep. Maar toen dacht ik: Natuurlijk begreep ze het. Ze zat in hetzelfde schuitje. Emma en Lily. En met dat ik dat bedacht zei ze ook: 'Ik weet hoe je, je voelt.' Ze glimlachte wat mistroostig. 'Ik vraag me dan af hoe Hogsmeade gaat worden.' Ik keek haar aan. Ja over drie weken was het eerste weekend naar Hogsmeade. Ik bedacht me opeens iets. Nee dat kon ik niet zeggen. Afstand Remus! Afstand. Maar net zoals mijn voeten deed mijn mond niet wat ik van hem verwachtte. 'Laten we anders samen gaan.' Ik zag Evanlyn haar ogen stralen. 'Ja geweldig idee! Dat wordt vast heel gezellig!' Ik glimlachte. Wat was ik ook een dombo. Ik onderdrukte mijn rode wangen met de grootste moeite. Waarom was ik dan ook verliefd!