Remus

Eindelijk was Perkamentus uitgepraat. Want de jongens tegenover me zaten al aardig te klagen. 'Eten!' riep James. Het leek net of hij bijna dood ging van de honger. Ik schudde lachend mijn hoofd en keek nog even naar Perkamentus. Zijn blauwe ogen keken me recht aan met een twinkeling. Hij wist het. Hij wist het vast wat James en Sirius vorig jaar hadden gedaan. Het zou me niks verbazen en ik voelde me wat schuldig. Perkamentus had me in vertrouwen genomen en nu bracht ik misschien wel twee andere leerlingen in gevaar. Ik moest het dan ook maar zeker op twee houden. Ik keek naar Evanlyn. Onze ogen hadden daar net ook al ontmoet maar daar moest het bij blijven. Ik zou die crush die ik op haar had zo hard ontkennen. Alleen al voor mezelf. Ik was er van de zomer achter gekomen dat het echt een crush was in plaats van alleen maar af en toe aan haar denken. Maar ik zou voor altijd vrijgezel blijven. Dat was wel het beste idee. Ik was te gevaarlijk. Ik was maar een monster. Uiteindelijk keek ik voor me uit. De gouden borden waren al gevuld met eten. Ik keek naar Sirius en James en trok mijn wenkbrauw op. Ze leken opeens zo uitgehongerd. Kwam vast doordat ze alles zo'n beetje naar binnen leken te schuiven. 'Weetje we moeten nog naar de bibliotheek?' Ik had eindelijk een hap genomen en stikte bijna omdat James ons zo serieus aan keek met dat wat hij net zei. Ik slikte mijn eten door. 'De bibliotheek? Prongs ben je ziek? Dit is onze eerste schooldag nog niet eens.' Sirius had het dus ook niet aan zien komen. We keken elkaar even aan en toen naar James. 'Ja maar ik heb deze hele zomer gewacht om de Marauders map af te maken!' Hij leek nu net een klein kind dat zat te zeuren over een kleurplaat die hij niet af had. Ik moest op zich ook wel lachen. Ik at rustig door. 'Dat komt later wel.' Sirius had daar blijkbaar ook niet zo veel zin in. 'We hebben nog zoveel dagen zonder bergen huiswerk.' 'Zo van plan iets te maken dit jaar?' Sirius haalde zijn schouders op en James schudde gewoon zijn hoofd. Die was de Marauders Map alweer bijna vergeten want de toetjes waren op tafel gekomen. Uiteindelijk waren we allemaal vol en Perkamentus stond alweer op. Ons te vertellen dat het nodig bed tijd was. We stonden op. Ik wist natuurlijk het wachtwoord al en we vertrokken naar boven. Ik werd eigenlijk al meegesleept want het was mijn taak om de eerste jaars mee te nemen. Ik wierp een blik over mijn schouder om te kijken of Emma dat al deed want anders kwamen die eerste jaars nooit boven. We liepen via de verborgen gangen en kwamen al als eerste boven. De dikke dame zat zoals altijd vertrouwd op haar plek. 'Wachtwoord?' 'Rozenhart.' 'Belachelijk woord.' Hoorde ik James nog voor we de portertgang door klommen.