Emma

Het was al een poos later en ik had al heel veel gedanst met Remus. Mijn voeten begon ik al te voelen. Ik had eigenlijk alleen maar staan dansen met Remus. We hadden wel eens wat drinken gehaald maar meer ook niet. Ik had zo veel mogelijk van mijn gedachten voor zover dat lukte uitgeschakeld. Ik moest gewoon niet aan Sirius denken. Niet dat ik dat anders wel zou doen bleef ik weer voor mezelf ontkennen. Ik zuchtte even. Remus keek me met een opgetrokken wenkbrauw aan maar ik glimlachte eerlijk naar hem. 'Moe?' vroeg hij. Ik schudde mijn hoofd. 'Op zo'n avond duurt het nog wel even voor ik moe wordt.' Ik moest hem zeggen dat ik het naar mijn zin had. Hoewel ik me af en toe bleef af vragen waar Sirius was gebleven. 'Ik vind het echt heel gezellig.' 'Daar ben ik blij om.' 'Zal ik wat drinken halen?' Ik schudde mijn hoofd. En we bleven nog even door dansen. 'Ik kom er op terug.' Remus glimlachte. Hij excuseerde zich netjes en ging drinken voor ons halen. Ik liep de menigte wat uit. Wat was het warm hier. Na een poos daar alleen gezeten te hebben en wat rond te kijken zonder echt te zien wat er gebeurde kwam Remus terug. Ik nam een slok van het drinken. Heerlijk koel. Ik stond op. Remus keek me vragend aan. 'Ik ga even naar buiten als je het niet erg vind. Ik kom zo terug.' Ik zag net Evanlyn aankomen lopen. Alleen. Mooi als James drinken aan het halen was voor haar kon ze Remus even gezelschap houden. Ik liep de grote zaal uit nadat ik mijn glas op de laatste tafel had gedumpt en ik liep de hal door. Gelukkig stond de deur open. Op zich was het best wel fris maar op dit moment vond ik dat alleen maar prettig. Ik sloot mijn ogen even en liet de wind met mijn haren spelen. Ik deed mijn ogen open en besloot een klein stukje te lopen. Toen ik daar eenmaal aan begonnen was hoorde ik voetstappen uit de schaduw komen. Ik bleef verstijfd staan en keek die kant op. 'Moet jij niet naar binnen?' Ik kneep mijn ogen even samen omdat het figuur tegen het licht in stond. 'Sirius?' Ik hoorde een soort geluid dat als bevestiging moest door gaan. 'Waarom ben jij dan niet binnen? Moet je niet dansen.' 'Ik ben dateloos.' 'Oh.' Dat verbaasde me nogal. Zal ik het gewoon vragen. 'Wil je met mij dansen dan?' Ik lachte. 'Hier?' Ik knikte. En hij legde zijn hand op mijn heupen en pakte mijn hand. Hij deed het niet ruig of zo maar juist heel voorzichtig. Alsof ik van porselein was. En daar stonden we dan te dansen. Waarom had hij mij niet gevraagd. Hij had mij toch ook bijna gekust. Of had ik me dat verbeeld. Ik bleef naar hem kijken. Ik kreeg een hele zware drang iets tegen hem te zeggen. Iets waarover ik gelogen had. 'Die gelukkigste herinnering...' Sirius keek me vragend aan omdat we de hele tijd niet echt wat zeiden. 'Dat was een leugen.' Ik had ook gewoon gelogen tegen een professor. Want ik had die herinnering ook opgeschreven. Toen ik zes was, was er inderdaad een jongen genaamd Eric die ik leuk vond. Maar hoe verliefd ben je als zesjarige. We zijn gewoon vrienden gebleven tot ik elf was en naar Hogwarts ging. 'Eric..Eric heb ik al niet meer gezien dan toen ik net elf was. Ik heb nog nooit met hem gekust.'