Emma

'Het lijkt me toch wel..rot als je van huis bent weg gelopen?' Hoewel het me ook geen pretje leek in zijn schoenen te staan. Ik wist dat Sirius de enige in zijn familie was die in Griffoendor zat. De rest zat in Zwadderich. Wat me toch frustrerend leek om zo'n donkere familie te hebben. Geen wonder dat hij zich er voor schaamde. Ik fronste weer heel erg. 'Mijn beurt.' mompelde ik. Wat was het nou? Die brief? Die vriendschap? De kus.. NEE geen kus! Ik schudde licht mijn hoofd. 'Ik euh..ik denk euh..dat mijn gelukkigste herinnering was toen ik Prefect werd.' Sirius keek me met een opgetrokken wenkbrauw aan. 'Wat?' 'Emma dat kan nooit je gelukkigste herinnering zijn.' Ik keek even beledigd. Ik had er anders heel lang over na gedacht. Mijn uitdrukking veranderde denk ik naar verdrietig omdat Sirius me bezorgd aankeek. Waarom dacht ik steeds aan die ellendige bijna-kus ervaring van gisteren. Dat kon niet mijn gelukkigste herinnering zijn. Ik had er zo hard om gehuild. Maar het was zo anders geweest. Zo anders van wat ik hem had zien doen. En ik had hem willen kussen. Dat had ik gisteren ook ontdekt nadat Evanlyn weg was. Ik had er hard over nagedacht en volgens mij had ik zelf mijn lippen ook al bijna getuit voor die stomme Hestia binnen kwam om het moment te verpesten. Verrek. Wat dacht ik nou? Om het moment te verpesten? Maar ik wou niet dat hij me kuste. Dit was..dit was. Ik kon het niet ontkennen. Maar dat moest. Ik maakte me zelf ongelukkig. Het maakte me gelukkig. Om hem zo te zien. Om hem zo anders te zien doen tegenover mij. Ik had niet door gehad dat ik hem de hele tijd recht aan had zitten kijken. Jij maakt me gelukkig. Gelukkig zei ik dat niet hardop. 'Nou ik denk dat er eentje is. Maar ik betwijfel of die sterk genoeg is.' Sirius keek me vragend aan. Ik ging het aanpassen. Hij hoefde niet te weten dat ik hem bedoelde en wanhopig was geworden. 'Er was een jongen die ik heel leuk vond.' God nu moest ik een naam verzinnen. Vroeger was ik als klein kind verliefd geweest op een van de jongens waarbij ik op de dreuzelschool zat. Als ik nou zijn naam zou gebruiken. 'Eric.' zei ik dan ook snel. 'Hij accepteerde het dat ik een heks was en euh..' Ik beschreef waarschijnlijk exact hetzelfde wat er gisteren gebeurd was. Alleen dan met kus in plaats van Hestia. 'Is dat sterk genoeg?' vroeg ik Sirius.