Sirius

Ik probeerde mijn gezicht in de plooi te houden, maar ik kon het niet helpen dat ik een beetje zuur naar de tafel keek. 'Nou. Ik denk het wel. Als het voor jou echt zo bijzonder was.' zei ik. Waarom vond ik dit zo erg? Waarom vond ik het zo'n verschrikkelijk idee dat Emma's gelukkigste herinnering een zoen met een of andere Eric was? Ik moest blij voor haar zijn dat ze een herinnering had waar ze gelukkig van werd.. Toch? Wat had ik dan verwacht? Onze bijna-kus? Alsof ze daar zo gelukkig van was geworden, ze was huilend weggerend. Ik wreef even met mijn handen over mijn gezicht. 'Oké. Laten we dat dan maar op gaan schrijven.' mompelde ik een samen begonnen we het opstel te schrijven. We zeiden niet veel. Alleen dingen die over het opstel gingen en hoe we dingen het best op konden schrijven. Toen we klaar waren was het al best laat. Ik stond op en schoof mijn stoel op. 'Ik ga naar bed. Welterusten.' zei ik zowel tegen Emma als tegen James en Remus en ik liep meteen de trap op. Ik had niet zoveel zin om nog in de leerlingenkamer te blijven zitten. Ik kleedde me om en ging ook meteen in bed liggen. Ik hoorde voetstappen op de trap en deed meteen het licht uit. De deur ging open. 'Padfoot?' hoorde ik James' stem, maar ik reageerde niet. Ik had geen zin om te praten. Ik deed alsof ik sliep, dat maakte alles wel makkelijker. 'Slaapt hij?' vroeg Remus. 'Ik denk het.' mompelde James en de deur ging achter hen dicht. Ik hoorde hoe ze zich ook omkleedden en zich klaarmaakten om te gaan slapen. Ik bleef nog een lange tijd wakker liggen en piekeren. Toen ik eindelijk in slaap viel was het al na drieën.