Evanlyn

Toen het leger van eerstejaars eindelijk verspreid was en we Emma weer goed konden zien kwam ze met een glimlach naar ons toe lopen. 'Wat zijn ze klein zeg!' zei ik met een verbaasde glimlach. 'Waren wij ook zo?' 'Ja. Jij was zelf nog veel kleiner.' zei Emma terwijl ze ging zitten. 'Net als ik trouwens.' Ik bedacht me opeens iets dat ik nog heel graag wilde doen. 'Oh wacht! Blijf hier zitten, jullie allebei! Beweeg je niet! Ik moet iets halen! Ik ben zo terug!' Ik sprong op van mijn stoel bij de haard en rende richting de slaapzaal. Ik kon nog net horen dat Emma en Lily iets tegen elkaar zeiden. 'Wat heeft zij nou opeens?' 'Ach.. Het is Eve hè?' Ik grijnsde nog even terwijl ik de trap opstormde. Ik vond het fijn dat ik 'Eve' was en dat ik anders was dan de rest. Het maakte me helemaal niet uit. Uiteindelijk kwam ik op de slaapzaal aan die ik deelde met Lily en Emma. Lily en Emma waren al langer met elkaar bevriend geweest, en ik was er een beetje bijgekomen doordat ik op dezelfde slaapzaal sliep. Ik had er nog geen moment spijt van gehad. Ik rende meteen door naar de rode gordijnen van mijn bed en zag het grote pak dat netjes bij de koffers naast het bed lag. Het zat nog steeds in het oude bruine papier. Des te beter. Dat maakte het allemaal veel dramatischer. Ik greep het pak en rende ermee naar beneden, struikelend, want mijn schoenveter zat los. Toen ik uiteindelijk beneden was gekomen struikelde ik echt bijna en ik hoorde een paar mensen naar adem snakken. 'Geen probleem mensen, geen probleem.' zei ik met een glimlach. Alleen was dat niet waarom ze naar adem snakten. 'Is dat een Nimbus 1001?' hoorde ik iemand enthousiast fluisteren. Het pakje was uit mijn handen gevallen en het papier was eraf gerold. Ik pakte het snel op en liep door naar de stoelen. 'Misschien wel. Misschien ook wel niet.' zei ik met een hoofd dat glom van trots. 'Is het echt een Nimbus 1001?' hoorde ik Emma geïnteresseerd zeggen toen ik was gaan zitten. 'Oh ja, echt wel!' zei ik toen ik het lelijke bruine papier er nu echt om vandaan haalde. 'De enige echte.' 'Woow..' zei Emma zachtjes en ze raakte zachtjes de staart aan die zeer gestroomlijnd was. Er boog geen twijgje af. 'Hij is echt mooi.' zei ook Lily, die kennelijk ook onder de indruk was. 'Ja, ik heb het van papa en mama gekregen op mijn verjaardag dit jaar! Ik was zo ontzettend blij! Hij vliegt echt geweldig. Hij is deze zomer pas op de markt gebracht. Ik ben er echt heel erg blij mee.' zei ik enthousiast. Op dat moment hoorde ik een bekende stem van achter me. 'Dat ziet er goed uit, Jackson.' Ik draaide me om en keek in de ogen van James Potter. Hij had een badge op zijn gewaad gespeld. Ik had gelijk gehad. Hij wás de nieuwe aanvoerder van het Zwerkbalteam. 'Nimbus 1001 hè? Ik heb een Nimbus 1000. Ze zeggen dat deze echt goed verbeterd is. En dat hij 106 mijl per uur gaat. Indrukwekkend.' zei hij. Ik zag hij hij een stoel pakte en bij ons ging zitten. 'Mag ik?' vroeg hij toen. Hij keek naar me. 'Oh. Ja hoor. Ga je gang.' Ik gaf de bezem aan hem en ik zag dat Lily een beetje ongemakkelijk keek. 'Als je hem maar heel houdt.' zei ik toen snel. Ik zag dat Sirius en Remus zich ookal bij James hadden aangesloten. Sirius keek ook geïnteresseerd naar de bezem. Ik voelde me helemaal blij.