Sirius

Lachend duwde ik het karretje met mijn hutkoffer door het hek tussen perron 9 en 10. Een tel later stond ik op perron 9 ¾. Ik zag de glanzende rode trein al staan en bleef er even met een glimlach om mijn mond naar staren. Daar had ik maar een seconde de tijd voor, want ondertussen was mijn beste vriend, James Potter, ookal door het hek naar het perron gekomen en gaf hij me een vriendschappelijke duw tegen mijn schouder. 'Kom op, slome. We missen de trein nog als je eerst gaat staan huilen.' zei hij met een grijns en ik grijnsde vrolijk terug. 'Als jij nou eens was opgeschoten met je schone onderbroeken inpakken vanochtend, dan hadden we helemaal geen haast gehad.' zei ik als tegenargument. 'Kom kom jongens, doorlopen.' zei James' moeder toen zij ook op het perron was aangekomen. Mr. Potter was zelfs al een stukje doorgelopen naar de trein. We liepen gezamenlijk naar een ingang van de trein en James nam afscheid van zijn ouders. Toen ze klaar waren kwam mevrouw Potter ook naar mij toe om me een kus op m'n wang te geven. Ik glimlachte naar haar. 'Je weet dat je altijd welkom bent hè?' zei ze met haar zachte stem. 'Ja, dat weet ik. Ontzettend bedankt, mevrouw Potter.' zei ik. Ik was ze ontzettend veel verschuldigd. Ze hadden me in huis genomen alsof ik hun eigen zoon was. 'Dag was geen probleem, jongen. Onthoud dat.' zei meneer Potter die me nog een hand gaf. 'Niet teveel ongein uithalen, jongens!' werd ons nog nageroepen toen we onze hutkoffers in de trein hadden geladen en zelf ook waren ingestapt. James riep iets terug dat geruststellend moest overkomen en de trein begon langzaam weg te rijden. James en ik keken elkaar even aan. 'Laten we maar een coupé gaan zoeken, al zit alles waarschijnlijk al vol.' zei James. Ik knikte en tilde mijn hutkoffer op. Samen gingen we op een zoektocht naar een coupé waar we nog bij pasten.