Emma

Ik viel dus van die bezem. En neem van mij aan. Ik zou voorlopig geen bezem meer aanraken. Ik was vervloekt door die dingen leek het wel. Ik viel. Het moet wel minstens zes meter geweest zijn. Waarom zat mijn toverstaf in mijn tas en lag die daar zes meter beneden. 'Aresto Momentum!' Ik merkte dat ik minder snel viel en boven de grond bleef hangen en viel zacht op mijn buik. 'Emma!' Ik ging rechtop zitten en keek naar Lily en Evanlyn. Toen keek ik verder en zag ik Zwadderaars. Maar niet alleen Zwadderaars. Ook Sirius en James. Sirius. En ik merkte dat mijn wangen begonnen te gloeien. Ik schudde mijn hoofd. Lily stak haar hand naar me uit en trok me overeind. Ik zag dat Evanlyn naar haar bezem liep. Gelukkig was die okay. Ik zou haar voor kerst echt een onderhoud kit voor bezems geven. Ik denk dat ze dat wel cool vond. En als er een beschadig op was. Was dat mijn schuld. Maar toen ik mijn verontschuldigingen wou aanbieden wuifde ze dat weg. Ik hoorde Sirius schreeuwen en pakte mijn tas op. Ik liep pas naar hem en James toe, toen de Zwadderaars weg waren. Ik herkende de laatste als het broertje van Sirius. Ik keek naar de grond toen ik bij ze stond. 'Be-bedankt.' Voorzichtig keek ik op. Sirius keek nog steeds boos en om de een of andere manier gaf het me het gevoel alsof het op mij was. Alsof het mijn schuld was dat ik was gaan vliegen en dat, dat precies in de tijd was van de zwadderaars. Maar dat was niet zo. Ik kon er niks aan doen. Zijn blik verzachtte. En ik zag gewoon even een glimp van bezorgdheid in zijn ogen. 'Alles okay?' Ik knikte heel langzaam. Verbaast door die glimp die ik net zag. Ik kon mijn ogen niet van zijn ogen af houden. Ik hoopte op nog zo'n glimp. Hij leek wel..hij leek wel menselijk.