Sirius

Ik was totaal in de war. Emma's gelukkigste herinnering.. Was een leugen geweest? Waarom dan? Waarom had ze daar over gelogen? Vertrouwde ze me niet? Maar waarom danste ze dan nu met me? 'Maar.. Ik snap het niet.' Ik had mijn wenkbrauwen gefronst. En ik was gestopt met dansen. Ik had Emma alleen nog wel vast. 'Waarom heb je dan gelogen?' Ik was eigenlijk best teleurgesteld. Ik had wel gedacht dat Emma me niet leuk vond, dat ze niet verliefd op me was. Maar ik had nooit gedacht dat ze me zo weinig vertrouwde dat ze me niet eens de waarheid wilde vertellen als het over een school opdracht ging.. Emma maakte een zenuwachtige indruk. 'Ehm.. Nou eh.. Ik heb niet helemaal.. Gelogen.. Misschien..' Ze keek naar de grond en haar ogen bleven nooit lang op hetzelfde punt hangen. Ze gingen van links naar rechts en ik voelde me er alleen maar slechter door. 'Ik ehm.. Heb alleen de waarheid een klein beetje verdraait.' zei ze, en nog steeds keek ze me niet aan. Nu snapte ik er nog minder van. 'Ik volg je niet.' bracht ik er met moeite uit. 'Nou.. Mijn gelukkigste herinnering.. Was wel een kus. Hij was alleen niet met.. Met Eric.. Maar.. Eigenlijk was het ook geen kus.' Ze bewoog zenuwachtig met haar voet heen en weer en ik voelde me alsof ik nooit meer zou weten wat boven of onder was. Of links of rechts. Of iets wat ook maar duidelijk was geweest in mijn leven. Ik was nog nooit zo in de war geweest. Wat ze zei, sloeg totaal nergens op. Hoe kan nou iets een kus zijn en het toch niet zijn? En wat maakte het uit of het met ene Eric was of niet, wat had ik daar nou aan. 'Het zit namelijk zo..' begon ze weer. 'Ik zat in een lokaal met een jongen.. En toen.. Nou ja.. Op een gegeven moment.. Zoenden we bijna. Maar toen ging de deur open en is de zoen nooit gebeurd.' Het leek alsof de wereld helemaal stil stond. Dat wat Emma zei dat leek verdacht veel op.. 'De jongen heette Sirius Black.' zei ze zacht en nu keek ze me aan. Ik was totaal verbaasd. Als ik net in de war was geweest, was ik dat nu zeker. Als dat haar gelukkigste herinnering was.. Dan betekende dat toch zeker dat ze het leuk had gevonden? Ja.. Dat moest haast wel.. Zou ze.. Zou ze echt hetzelfde voor mij voelen als ik voor haar voelde? Ik raapte al mijn moed bij elkaar. Ik moest en zou het proberen. 'Zou je.. Zou je het erg vinden als die jongen je opnieuw zou kussen? En het nu wel af zou maken?' zei ik zachtjes. Ik keek in haar prachtige groene ogen. Mijn blik was serieus. Ik zag dat ze even geschokt leek. Maar toen schudde ze zachtjes haar hoofd. Nu kwamen onze hoofden weer dichter naar elkaar toe, net zoals een paar weken geleden. Onze lippen waren zo dicht bij elkaar dat ik haar adem op mijn gezicht kon voelen. En toen raakten ze elkaar. Mijn ogen waren gesloten en het voelde alsof er een ballon vol met vlindertjes ontplofte in mijn buik. Ik had me nog nooit zo ontzettend gelukkig gevoeld. Het voelde allemaal zo ontzettend goed. Ik was zo gelukkig. Emma was zo ontzettend anders dan andere meisjes, en nu pas begreep ik waarom dat zo was. Het kwam niet omdat ze nou toevallig mooi was. Het kwam omdat ze bij mij hoorde. Ik wist het gewoon. Ik wist nu dat ik haar zou beschermen, wat er ook zou gebeuren. Dat ik haar zou troosten als ze verdrietig was en dat ik er altijd voor haar wilde zijn. Ik wist dat ik haar nooit meer los wilde laten, nooit meer.