Sirius

Ik keek nog steeds verbaasd en een tikkeltje geschokt naar Emma. Had ze nou echt... Had ze nou die hele fles boterbier opgedronken? Niet dat er erg veel alcohol in boterbier zat.. Maar toch. Het was alcohol en Emma was niet echt een alcoholig typje. 'Gaat het echt wel goed met je?' vroeg ik dus nog een keer aarzelend. 'Hou nou eens op met me vragen of het goed gaat. Het gaat prima. Echt.' zei ze. Ze keek me vastberaden aan. Doordat ze het zo zei, werd het me alleen maar duidelijker dat het juist niet goed met haar ging. Waarom waren meisjes toch zo ingewikkeld? Waarom konden ze nooit zeggen wat ze nou echt van iets vonden. Het moest altijd zo gezegd worden dat wij, jongens, moesten raden wat er nou echt aan de hand was. Toch zou ik graag willen weten wat haar dwars zat. Want ik wilde niet dat haar iets dwars zat.. Ik wist niet zo goed waarom ik zo graag wilde weten wat het probleem was, maar ik wist wel dat Emma anders was dan de meeste andere meisjes. Ze was minder aanhankelijk. En ze was een van de enigen die zich niet door me liet versieren. Ik snapte alleen niet waarom niet en ik werd er knettergek van. Ik had met een schok beseft dat ik de laatste tijd alle andere meisjes was vergeten en dat ik alleen nog maar aan Emma dacht. Dat was me nog nooit gebeurd. Ik had altijd met meerdere meisjes in mijn hoofd gelopen. Maar nu bestonden mijn gedachten vooral uit Emma en waarom zij nou anders was dan de anderen. Wat zij had dat de anderen niet hadden. Ik ging een beetje verzitten en raakte daarbij Emma's hand een beetje aan. Het was alsof ik een schok kreeg en een warm gevoel verspreidde zich door mijn vingertoppen. Voorzichtig trok ik mijn hand terug en keek ik nog een keer goed naar Emma. Ze had een frons op haar lieve gezichtje en ik vroeg me sterk af wat voor gedachten er zich in haar kleine hoofdje afspeelden.