Evanlyn

Ik luisterde enthousiast naar de toespraak van Perkamentus. Ik kon niet stoppen met glimlachen terwijl ik ondertussen door de zaal heen keek. Het was hier zo geweldig en groot. Ik voelde een warm gevoel bij mijn hart in de buurt als ik hier was. Ik kon hier zo genieten van elk kleine beetje. Zweinstein was zo ontzettend rustgevend en toch ook weer heel erg avontuurlijk. Ik had met mezelf afgesproken dat ik er dit jaar echt iets van zou maken. Dat ik ook echt lol zou gaan maken en niet alleen meer zou gaan leren. Ik zou eindelijk eens wat meer gaan beleven hier. Toen ik door de zaal heen keek vielen mijn ogen op het groepje jongens. Ik zag hoe James Potter iets fluisterde en ik zag dat Sirius Black er enthousiast op reageerde. Wat zou het toch leuk zijn als we wat meer met hen om konden gaan. Zij hadden altijd lol, zo leek het tenminste. Precies op het moment dat ik een tijdje te lang naar ze gekeken had, keek Remus Lupin mijn kant op. Hij glimlachte even naar me en ik grijnsde vrolijk terug. Maar daarna wendde ik wel meteen mijn hoofd af. Emma en Lily zaten tegenover me en luisterden met volle aandacht naar de toespraak. Al wist ik natuurlijk niet goed wat er in hun hoofden omging dus wist ik ook niet of het wel met volle aandacht was. Na een tijdje was Perkamentus wel uitgebabbeld en kondigde hij het feestmaal aan. Dat had hij ook niet later moeten doen, want precies op dat moment begon mijn maag ontzettend te knorren. 'Volgens mij heeft hier iemand honger.' merkte Lily nonchalant op met een elegante glimlach op haar gezicht. 'Oh ja, echt wel!' zei ik enthousiast toen de gouden borden opeens gevuld waren met al het lekkers dat je maar kon bedenken. Ik snapte alleen nog steeds niet wat de pepermuntballetjes bij het diner deden.. Maar dat maakte niet uit! Eten! Ik schepte van alles een klein beetje op en begon te eten. Ik zag vanuit mijn ooghoeken dat Lily en Emma nog wel aardig beschaafd bezig waren. Wat ik aan het doen was leek er niet eens meer op. Ik had echt enorm veel trek gehad en het maakte me nu dan ook niet meer uit hoe ik aan het eten was, als ik het maar binnen kreeg. Na een tijdje was ik toch echt wel vol en veegde ik mijn mond nog af met een servetje, om nog een beetje elegant over te komen. 'Zo. Dat was lekker zeg.' zei ik een beetje onhandig.