James

Ik moest hem slaan. Ik zou hem blijven slaan. Maakte me niet uit wat. Ik drukte me tegen het schild aan. Verdomme Sirius! Met alle kracht die ik nog had moest ik door dat schild breken. Ik moest hem slaan! Het was mijn taak. Hij zou voelen hoe Lily zich voelde. Met mijn gevoelens als bonus! Hij had haar gebroken. Hij maakte haar nu ongelukkig! Kon me niet schelen als hij een smoes zou ophangen dat hij ongelukkig was. Hij koos voor die stomme zwadderaars! Ik geloofde er in dat als je een keuze aangaf bij de sorteerhoed hij daar rekening mee zou houden! Het was immers het hart dat koos en niet of je nou heel slim of dapper was. Er waren vast ook wel dappere Hufflepuffs and Ravenclaws! Slimmere Gryffindors zoals Emma en..en..Ik werd zo boos toen ik aan Lily dacht. Dankzij hem. Dankzij die lelijkerd met die haakneus en dat vettige haar was ze verdrietig! Dankzij die vent had ze een hekel aan mij! En ik had het beste met haar voor! Mijn linkerarm werd vast gepakt en voor ik het wist mijn rechter ook. 'Laat los! Ik doe hem wat!' Ik probeerde me los te trekken te vechten tegen die domme tranen. Die warme tranen die voor Lily over mijn wangen stroomden. Ik wou hem het liefst nog vermoorden al was het, het laatste wat ik deed. Daar dacht ik vast morgen wel weer anders over maar nu niet! Ik moest toch iets doen. Maar Snape en de andere mensen werden steeds kleiner. De afstand tussen ons werd steeds groter. 'Wat doen jullie nou? Hij verdient het! Hij verdient het! Hij verdient het namelijk niet om vrienden te zijn met iemand zo geweldig als Lily! Ik snap niet dat ze je vertrouwde. Jij bent de verrader van je beste vriendin!' Het kon me niet schelen of dit hem meer pijn ging doen. Des te beter hij zou voelen! 'Prongs.' Ik keek woest naar Remus. Maar ik hield mijn mond en liet me meenemen. Ik zag Emma. Het leek of ze even keek hoe Snape was voor ze ons volgde. Ik ontmoette haar ogen. Ze keken geschokt maar niet perse boos. 'Ik houd van haar.' Waarom zei ik het nou nog een keer. Ze knikte en wist een glimlach op haar lippen te toveren. 'Dat weet ik. Rustig maar.' Omdat ze dat zo zei wist ik toch iets rustiger te worden. Hoewel ik tegen de tijd dat we in de buurt van de leerlingenkamer kwamen weer nerveus begon te worden. Wat als Lily daar was? Dan zou ze me zien. En zou ze die kras op mijn wang zien. Het bloed op mijn uniform. Wat had ik gedaan? Waarom had ik dat zo in een keer gedaan? Ik had er niet bij nagedacht? In een avond was ik wel twee keer uitmuntend dom geweest. Moony en Padfoot lieten me los. Het was dat ik nog dat beetje kracht had om in een stoel te zitten. Ik liet me er eigenlijk gewoon invallen. Ik staarde als een zombie voor me uit. 'Auw.' Ik knipperde een paar keer met mijn ogen en keek verbaast naar Remus, Sirius en Emma. Ik wreef over mijn wang. Er zat een pleister op de snee. 'Sorry.' Emma keek me bezorgd aan. 'T gaat wel hoor.' mompelde ik. Wat deed ze hier nog. We waren niet echt vrienden of zo. Volgens mij mocht ze me niet eens zo. 'Wat doe je hier eigenlijk! Dit allemaal door vertellen aan Lily zeker!' Ze keek me beledigd aan. En ik had ook Sirius zijn boze blik nog opgevangen. Kon het mij wat schelen dat ik het meisje beledigde dat hij leuk vond. 'Nou ik ga naar bed.' Emma wierp me nog een boze maar toch ook bezorgde blik toe en ze verdween uit mijn beeld want Remus stond voor me en hij zwaaide met zijn staf en verwijderde de bloedvlekken van mijn uniform. Ik keek maar hoeveel het er waren en hoe hij ze verwijderde. 'Ben je zelf nog ergens gewond?' Ik schudde licht mijn hoofd. Nee alleen dat ding op mijn wang als je mijn gebroken hart niet meerekende.