James

Ik probeerde al die tijd heel lief tegen Lily te doen en haar te troosten maar toch schrok ik van haar reactie. Haar grote groene ogen die me aan keken. En hoe ze mijn naam stotterde gaf me het gevoel dat ik beter in de thin air kon verdwijnen. Wat had ik gedaan. Wat had ik gezegd? Waarom was ik nou juist degene die ze zo haatte. Mijn liefde voor Lily, dat was alle liefde die ik bezat. En toch werd het nooit wat. Ik voelde me nu zo een watje omdat ik me zo moest inhouden niet zelf te gaan huilen omdat ik me deze afgelopen vijf jaar ridicuul had gedragen tegenover haar beste vriend Severus Snape. En doordat ik zo dom had gedaan werd ik nu gewoon al zes jaar gehaat door het meisje dat ik lief had. Ik wou dat ik zoveel jaar geleden slimmer was geweest. Ze leunde meer naar achteren. Misschien had ze het zelf niet door. Maar het leek alsof ze me nog meer verafschuwde dan dat ze Snape verafschuwde. Mijn hart brak gewoon. Aangezien ze me los gelaten had en van me af zat stond ik maar op. Misschien kon ik het beste terug gaan naar het feest gebruis. Ze keek me nog steeds aan met die mooie heldere groene ogen van haar. 'Lily ik weet dat je het niet wil horen maar ondanks alles houd ik nog steeds van je. Het kan me gewoon niet schelen dat je me Potter noemt. Ik zal zelfs aardig tegen Snape doen als je dat wilt. Ik zal alles doen. Ook al weet ik dat, dat eigenlijk nu helemaal niet meer uit maakt. Maar ik, ik wilde het in ieder geval gezegd hebben.' Ik keek haar even aan en toen naar de trap en draaide me uiteindelijk om. Ik liep die trap af en zette mijn masker weer op. Die had ik halverwege het troostten van Lily af gedaan. Ik liep de zaal in en zag Evanlyn en Remus. Opeens had ik het niet meer. Jongens hadden ook gevoelens hoor. En ik voelde gewoon dat achter mijn masker er tranen verschenen. Remus stond op. Misschien kon hij het gewoon ruiken als iemand verdrietig was. Ik drukte mijn hoofd tegen zijn schouder. 'Ik ben een sukkel.' fluisterde ik hees. 'Hoe kom je daar nou bij Prongs?' 'Hoevaak ga ik nog tegen Lily zeggen dat ik haar leuk vind. Hoe vaak ga ik nog worden afgewezen door haar. Waar doe ik het voor!?' Remus zei niks. Ik keek over zijn schouder en zag Evanlyn bezorgd naar me kijken. Halloween was niks voor mij.