Evanlyn

En nu danste ik dus met Remus. Hij kon goed dansen. Ik kon niets anders doen dan blijven lachen. Terwijl we dansten, waren we aan het praten. We waren in die korte tijd toch al goed bevriend geraakt en ik vermaakte me echt prima, zo aan het dansen met hem. James was achter Lily aan gegaan. En ik vond het niet erg. Iedereen wist dat ze bij elkaar hoorden. Ik wist niet precies waarom Lily de Grote Zaal uit was gegaan. Het zou vast niet iets heel erg ernstigs zijn. Remus draaide me een keer rond en ik giechelde. Toen trok hij me weer naar zich toe. Ik kon niet stoppen met glimlachen. Remus grijnsde ook. Hij zag er blij uit. Zorgeloos. Ik observeerde hem een tijdje. Zo zag hij er niet heel vaak uit.. Remus had meestal een beetje een afwezige gloed om zijn gezicht hangen. Een bezorgde gloed. Alsof hij zich constant ergens zorgen om maakte. Ergens waar ik niet bij kon. Iets dat hij aan niemand vertelde. Maar nu leek het anders te zijn. Nu leek het alsof hij eindelijk dat moeilijke punt had losgelaten, misschien alleen maar voor vanavond, maar hij leek even zo gelukkig. Zo vrij. En daarom kon ik niet ophouden met grijnzen. Ik vond het zo ontzettend fijn hem gelukkig te zien. Na een tijdje gingen we even zitten en dronken we iets. We hadden een luchtig gesprek over huiselfen, en toen kwam James binnen. Ik wilde vrolijk naar hem zwaaien en vragen waar Lily was, maar toen zag ik hoe verslagen hij eruit zag. Ik schrok. Ik had James nog nooit eerder zo gezien. Remus had het kennelijk ook gezien, want voor ik het wist was hij opgestaan en naar zijn vriend toegelopen. Ik stond ook op en deed een paar stappen, maar toen bleef ik staan. Dit was niet iets waar ik me mee hoorde te bemoeien. Remus was goed bevriend met James, ik kende hem nauwelijks. Toen bedacht ik me iets.. James was Lily achterna gegaan.. Toen Lily van slag was.. Misschien.. Opeens drong het tot me door dat het misschien toch om iets ernstigs was gegaan. En ik raakte in paniek. Waarom was ik niet zelf achter Lily aangegaan? Wat was ik ook voor reusachtige idioot. Ik kwam in beweging en struikelde bijna over mijn eigen jurk. Op een drafje rende ik naar Remus en James toe, terwijl ik mijn jurk optilde. 'Ik ehm.. Ik ga. Ik zie jullie morgen wel.' zei ik nog snel even en toen ging ik er weer vandoor. Om de een of andere reden dacht ik dat het misschien geen goed idee was om over Lily te beginnen. Ik rende door de deuren heen. Wat was ik ook voor vriendin? Ik keek naar de marmeren trap, maar daar was niemand. Misschien was ze terug gegaan naar de leerlingenkamer. Ik stormde de marmeren trap op en struikelde nu echt. Ik raakte met mijn knie een trede en vloekte. Het deed pijn. Ik krabbelde zo snel mogelijk weer overeind en voelde hoe een van mijn schoenen bleef haken. Het maakte me niet uit. Ik rende verder. Hoe ironisch. Een glazen muiltje achterlaten op de trap. Ik grinnikte even bitter terwijl ik door rende naar de leerlingenkamer. Ik moest Lily vinden. Ik moest weten of het goed met haar ging.